บทที่ 3623 คุณยอมรับความพ่ายแพ้แล้วเหรอ?

สีหน้าของเย่เหยียนเคร่งขรึมขึ้นมา ทันใดก็หันหลังกลับแล้วยกดาบกระดูกขึ้นขวาง

ตึง!

พลังอันโหดเหี้ยมปะทะเข้ากับดาบกระดูกอย่างแรง

การต้านทานของดาบนี้สมบูรณ์แบบเป็นอย่างยิ่ง

แต่ทว่า....พละกำลังได้สูญเสียไปเล็กน้อย!

ไม่เพียงเท่านี้ พลังอันชั่วร้ายที่อยู่กับดาบมารก็ได้พุ่งเข้าใส่เย่เหยียนอีกด้วย

ตึง!

เย่เหยียนถูกสั่นสะเทือนจนถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง และมีบาดแผลจำนวนไม่น้อยบนร่างกายของเขา

เขาขมวดคิ้วแน่น และหยิบเข็มเงินออกมาทันที จากนั้นก็แทงลงไปบนร่างกาย เพื่อทำการรักษาอาการบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว

แต่หลินหยางไล่ตามอย่างไม่ลดละ และไล่ตามเขาอีกครั้ง เพื่อทำการโจมตีสังหาร

เย่เหยียนสู้ไปถอยไป จากนั้นก็กวัดแกว่งดาบกระดูกและหนามกระดูกในมืออย่างบ้าคลั่ง

แต่หลังจากที่ดาบมารจำเจ้าของได้มันก็ระเบิดพลังออกมา และเฉียบคมอย่างคาดเดาไม่ได้ พลังอันชั่วร้ายที่ปล่อยออกมาจากดาบนั้นน่ากลัวและทำลายล้างมากยิ่งกว่าเดิม

ไม่นาน หมอกดำจำนวนมากก็ปกคลุมหนามกระดูกและดาบกระดูก และคาดไม่ถึงว่ามันจะควบคุมความเร็วในการกวัดแกว่งของพวกมันเอาไว้

สายตาของหลินหยางเย็นชา ไม่สนจุกสิ่งทุกอย่าง และการโจมตีของเขาก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดเย่เหยียนก็รู้สึกได้ถึงพลังความกดดันที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

"ทักษะเข็มทัณฑ์สวรรค์!"

จู่ๆ เย่เหยียนก็ตะโกนออกมา ด้วยสายตาอันน่าสะพรึงกลัว

ฟิ้วๆๆ .....

เข็มสีขาวจำนวนมากลอยออกมาจากไหล่ทั้งคู่ของเขา

เห็นได้ชัดว่าเป็นเข็มเงินที่ทำมาจากกระดูก

พวกมันลอยอยู่ในอากาศ ซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง และแทงเข้าใส่หลินหยางโดยตรง

หลินหยางยกมือขึ้นโบกออกไป ด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม และพลังอันชั่วร้ายก็ส่งเสียงคำรามออกไป แล้วปกคลุมเข็มกระดูกที่จู่โจมเข้ามา

และในพลังอันชั่วร้ายนี้ ก็ดูเหมือนจะมีแสงสีทองปรากฏขึ้น และปะทะเข้ากับเข็มกระดูกอย่างต่อเนื่อง

กิ๊งๆ ....

เสียงปะทะกับเข็มกระดูกดังขึ้นในอากาศอย่างต่อเนื่อง

เย่เหยียนมองไปในอากาศ และขมวดคิ้วแน่น

เข็มกระดูกนี้ไม่ได้ร่วงลงมา แต่โจมตีไปยังตรงหน้าของชายคนนี้ ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก

หรือว่า....เข็มกระดูกของฉันถูกคนคนนี้สกัดกั้น?

เย่เหยียนขมวดคิ้วแน่น

คิดๆ ดูแล้วก็น่าจะจริง

ในเมื่อคนคนนี้สามารถกลั่นยาเม็ดที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ได้ ฉะนั้นทักษะทางการแพทย์ก็จะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน และไหนเลยทักษะการฝังเข็มจะแย่?

เข็มเงินสู้กันอยู่ในอากาศ คนทั้งสองก็ใช้ดาบต่อสู้กันอยู่ข้างล่าง

พลังดาบกับพลังอันชั่วร้ายที่ระเบิดออกมาเต็มไปทั่วทั้งพื้นที่

ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป ถึงแม้จะชนะ ก็เกรงว่ามันจะเป็นชัยชนะอันน่าสังเวช

สายตาของเย่เหยียนเคร่งขรึม ไม่เต็มใจที่จะทำการยุ่งเกี่ยวด้วยอีกแล้ว

เพียงได้ยินเสียงคำรามของเขา ทันใดพลังแห่งสวรรค์ทั้งหมดก็ส่งออกมา และรวมตัวกันอยู่ในดาบกระดูก

ในชั่วพริบตา ดาบกระดูกก็ระเบิดแสงเลือดอันไม่มีที่สิ้นสุดออกมา

สายตาของหลินหยางแข็งทื่อ

ตึง!

ดาบกระดูกปะทะเข้ามา และสั่นสะเทือนจนดาบมารลอยออกไปในครั้งเดียว

หลินหยางถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง ทันทีที่ร่างยืนได้อย่างมั่นคงแล้ว ก็จ้องมองเย่เหยียน

พลังดาบนี้ เหนือกว่าก่อนหน้านี้ทั้งหมด

ดูเหมือนว่าเย่เหยียนเตรียมที่จะแสดงทักษะที่แท้จริงของเขาแล้ว

"ฉันไม่ได้มีเจตนาที่จะสู้กับคุณ แต่ทำไมคุณถึงอยากที่จะสังหารฉันอยู่เสมอ ฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจอย่างนั้นเหรอ?"

เย่เหยียนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"จะฆ่าคน ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?"

หลินหยางกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"ทุกคนที่ฉันฆ่า ล้วนแล้วแต่มีเหตุผลทั้งสิ้น"

"เหตุผลหลักของคุณ ก็คือการปล้นร่างกายของผู้อื่น เพื่อใช้มันมาพัฒนาตนเองใช่ไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

เย่เหยียนไม่พูดจา

หลินหยางไม่กล้าเปิดเผยสถานะที่แท้จริงของตนเอง

ถึงแม้ว่าเขาในตอนนี้ จะอยู่ในช่วงที่เป็นจุดสูงสุดแล้ว แต่การจะสังหารเย่เหยียน ภายในใจของหลินหยางก็ยังมีความไม่แน่ใจโดยสิ้นเชิง

ถ้าหากไม่สามารถสังหารเขาได้ และปล่อยให้เย่เหยียนล่วงรู้สถานะของตนเอง เช่นนั้นคนของพันธมิตรชิงเซวียนตลอดจนเมืองเจียงเฉินก็จะต้องตกอยู่ในอันตรายเป็นอย่างยิ่ง

เย่เหยียนทำเรื่องต่างๆ โดยไม่คำนึงถึงวิธีการแต่อย่างใด

ในเมื่อบัดนี้เขาได้รับรู้แล้วว่าหลินหยางมีศักยภาพเช่นนี้ ก็จะต้องคิดหาวิธีขุดรากถอนโคนหลินหยางอย่างแน่นอน

และการจับตัวประกันมาบีบบังคับหลินหยาง สำหรับเย่เหยียนแล้วก็ถือเป็นกลยุทธ์ที่ดีที่สุด

""คุณฆ่าฉันไม่ได้หรอก และตอนนี้ฉันก็จะไปแล้ว คุณสามารถติดตามเพื่อไปหาผลประโยชน์ในชั้นที่เก้าต่อไปได้ ทำไมจะต้องมาเปลืองแรงกับฉันด้วยล่ะ?

เย่เหยียนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ทำไม? คุณหมายความว่าคุณยอมรับความพ่ายแพ้แล้วเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น

"ฉันแค่ไม่อยากจะเปลืองแรง เปลืองเวลากับการต่อสู้อันน่าเบื่อแบบนี้ก็เท่านั้น!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบนิ่ง: "หากฉันต้องการจะไป คุณก็รั้งเอาไว้ไม่ได้หรอก! เพียงแต่ในเมื่อคุณพูดจายกตนข่มท่านเช่นนี้ อย่างนั้นก็ให้ฉันได้เห็นศักยภาพของคุณสักหน่อยก็แล้วกัน!"