บทที่ 3624 เก็บเอาไว้เองเหรอ?

ในสถานที่มีเสียงอันตกตะลึงดังอย่างต่อเนื่อง และทุกคนก็ตะลึงงันเป็นอย่างมาก และต่างก็มองมายังเทพยุทธ์ไท่เทียนด้วยสายตาอันเคารพนับถือตามๆ กัน

"ท่านเทพยุทธ์ไท่เทียน ท่านสามารถฝึกฝนผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ออกมาได้ ทำให้พวกเรารู้สึกชื่นชมจริงๆ!"

"ท่านเทพยุทธ์ไท่เทียนชางยอดเยี่ยมจริงๆ เลยครับ!"

"แม้แต่ท่านหลางหยายังสามารถเข้าไปสู่ชั้นที่แปดได้ ก็ไม่รู้ว่าศักยภาพของตัวท่านเทพยุทธ์ไท่เทียนเองจะสูงจนถึงระดับไหนกัน!"

"ไม่กล้าที่จะจินตนาการเลย!"

ทุกคนกล่าวตามๆ กัน และเริ่มเคารพยำเกรงต่อเทพยุทธ์ไท่เทียน

เทพยุทธ์ไท่เทียนยกยิ้มมุมปาก แสดงรอยยิ้มอย่างเย็นชา

"ลำบากพวกคุณแล้ว แล้วผลประโยชน์อื่นๆ ที่ได้รับจากด้านในตำหนักมังกรล่ะ? ทำไมถึงไม่รีบเอามาให้ฉัน?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

หลางหยากำลังจะหยิบสิ่งของออกมาก็หยุดชะงักไปเล็กน้อย

เขาชำเลืองมองผ้าขาดๆ ผืนหนึ่งที่หยิบออกมาจากในกระเป๋า ด้วยความลังเลใจเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็วางมันลงกับพื้น

เสวียนทงและคนอื่นๆ ต่างก็เห็นการกระทำของหลางหยา

"หืม? หรือว่าเศษผ้าผืนนี้จะเป็นผลประโยชน์ที่ได้รับมาจากในตำหนักมังกรเหรอ?"

เมื่อมีคนเห็นท่าทีของหลางหยา จึงขมวดคิ้ว และอดไม่ได้ที่จะกล่าว

"ผลประโยชน์อะไรแปลกประหลาดเช่นนี้? ทำไมถึงเป็นผ้าขาดๆ ผืนหนึ่งล่ะ?"

"อีกทั้งยังเปื้อนเลือดอีกด้วย"

คนอื่นๆ กล่าวขึ้นมาตามๆ กัน

"หลางหยา นี่มันคืออะไรกัน?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนไม่ได้โง่เขลาเหมือนกับคนโดยรอบ เขาสามารถรับรู้ได้ว่าบนผ้าขาดๆ ผืนนี้ไม่มีพลังที่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย จะต้องไม่ใช่ผลประโยชน์ในตำหนักมังกรอย่างแน่นอน

"เรียนนายท่าน นี่คือ....เสื้อของเฉิงลวี่ครับ"

หลางหยาลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่า

"เฉิงลวี่?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนตกตะลึง และดูเหมือนจะพบว่าในจำนวนคนเหล่านี้มีคนขาดไปหนึ่งคน

เดิมทีเข้าไปเก้าคน แต่มีเพียงแค่แปดคนที่เดินออกมา

"ทำไม? เขาตายที่ด้านในเหรอ?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"ครับ"

"ตายแล้วก็ตายไป รีบเอาผลประโยชน์ที่พวกคุณได้รับมาให้ฉันดูเถอะ"

เทพยุทธ์ไท่เทียนเอ่ยปากต่อไป คล้ายกับค่อนข้างหงุดหงิด

หลางหยาค่อนข้างไม่อยากจะเชื่อ และเงยหน้ามองไปยังเทพยุทธ์ไท่เทียนด้วยความตะลึงงัน

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า เทพยุทธ์ไท่เทียนจะไม่สนใจ และเมินเฉยต่อชีวิตของพวกเขาเช่นนี้

นั่นคือพี่น้องของพวกเขานะ!

อีกทั้งยังเป็นคนที่เทพยุทธ์ไท่เทียนอบรมสั่งสอนมาหลายสิบปี

แต่เทพยุทธ์ไท่เทียนกลับไม่แยแสเช่นนี้.....

"ทำไม? คุณมีปัญหาอะไรเหรอ?"

สีหน้าของเทพยุทธ์ไท่เทียนเคร่งขรึมขึ้นมาทันที และน้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็น

หลางหยาไม่พูดจา แต่สายตายังคงจ้องเขม็งมองเทพยุทธ์ไท่เทียน

"นายท่าน พวกเราจะสามารถมีปัญหาได้อย่างไรกัน?"

เสวียนทงรีบเดินเข้ามา คุกเข่าลงแล้วคารวะ จากนั้นจึงแอบใช้ข้อศอกสะกิดหลางหยาเล็กน้อย และส่งสายตาให้กับเขา

หลางหยาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รู้ว่าตนเองไม่มีคุณสมบัติที่จะโกรธเคืองเทพยุทธ์ไท่เทียน

เขาไม่อยากให้ไปพัวพันถึงพี่น้องของตัวเอง

ถ้าหากเขาทะเลาะกับเทพยุทธ์ไท่เทียนขึ้นมาจริงๆ เสวียนทงและคนอื่นๆ ก็จะต้องยืนเคียงข้างเขาอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ หลางหยาจึงนำผลประโยชน์ที่ได้รับออกมา และมอบให้กับเทพยุทธ์ไท่เทียน

เทพยุทธ์ไท่เทียนรับเอาไปทันที และตรวจสอบดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน

แต่ทว่าไม่นาน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"พวกคุณต่อสู้อย่างสุดชีวิตในตำหนักมังกร จนบุกเข้าไปถึงชั้นที่แปด แต่ได้เพียงแค่เศษทองแดงเก่าๆ กับเหล็กขึ้นสนิมกองเดียวกลับมาเนี่ยนะ?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนตะโกนอย่างเยือกเย็น: "ทำไม? พวกคุณเก็บเอาไว้เองอย่างนั้นเหรอ?"

"นายท่านครับ ท่านก็รู้นิสัยของพวกเราดี พวกเราจะหักหลังท่านได้อย่างไรกัน? และยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่พวกเราจะทรยศเก็บเอาไว้เองเลยครับ! สมบัติเหล่านี้เป็นสิ่งที่พวกเราได้รับมาจากในตำหนักมังกรจริงๆ! และนี่ก็คือทั้งหมด โดยไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่ชิ้นเดียว!"

หลางหยาคารวะแล้วกล่าวทันที

"แต่สมบัติเหล่านี้ ไม่ได้มีความพิเศษแม้แต่น้อย พวกคุณบุกเข้าไปถึงชั้นที่แปด จะมีแต่ของห่วยๆ แบบนี้ได้อย่างไรกัน? หรือว่าตำหนักมังกรจะเอาของเหล่านี้มาหลอกลวงฉันอย่างนั้นเหรอ?"

สายตาของเทพยุทธ์ไท่เทียนเยือกเย็น: "คุณเอาสมบัติทั้งหมดออกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่เช่นนั้น วันนี้ฉันจะไม่ไว้ชีวิตคุณแน่!"

เมื่อได้ฟังประโยคนี้ หลางหยาและคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ และเงยหน้าขึ้นมองเทพยุทธ์ไท่เทียนตามๆ กัน