บทที่ 3625 ชี้ตัว

เพียงเทพยุทธ์ฉางหลานได้ฟัง ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจและความเดือดดาลในทันที

เขาไม่ได้ดีใจเพราะความสำเร็จของฉางหลานฟู้ แต่หันหลังกลับ เตรียมที่จะจากไป

"ท่านพ่อ คุณไม่ได้ดีใจเลยเหรอ ที่ฉันบุกเข้าไปถึงชั้นที่เก้าได้?"

ฉางหลานฟู้กล่าวถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

"ดีใจเหรอ? ทำไม? พี่ชายของคุณตาย ยังจะให้ฉันดีใจได้อย่างไรกัน? ฉันจะต้องแสดงความยินดีกับคุณอย่างนั้นเหรอ?"

แววตาของเทพยุทธ์ฉางหลานเยือกเย็น สีหน้าเศร้าหมองเป็นอย่างมาก

ฉางหลานฟู้กำหมัดแน่น

เขาเข้าใจแล้วว่า เทพยุทธ์ฉางหลานไม่ได้เห็นว่าเขาเป็นลูกชายโดยสิ้นเชิง

ในสายตาของเทพยุทธ์ฉางหลาน สายเลือดอยู่เหนือสิ่งอื่นใด และฉางหลานเทียนเจวี๋ยผู้เป็นสายเลือดที่มีพรสวรรค์อันสูงส่ง จึงจะเป็นลูกชายที่แท้จริงของเขา

ในที่สุดฉางหลานฟู้ก็เห็นประจักษ์ถึงจุดจุดนี้

ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวและไม่ยินยอม

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไร

แต่ทว่าในขณะที่เทพยุทธ์ฉางหลานกำลังจะเดินจากไป

"ท่านเทพยุทธ์ฉางหลาน ได้โปรดช้าก่อน!"

เสียงหนึ่งร้องเรียกขึ้นมา

ทุกคนต่างก็ตกใจ จึงกวาดสายตามองไปยังหน้าประตูตำหนักมังกรอีกครั้ง

แต่ก็เห็นเพียงเงาร่างที่มาสภาพจนตรอกเดินโซซัดโซเซออกมา

"คุณหนูใหญ่!"

ผู้ติดตามของเทพยุทธ์อั้นเทียนคนหนึ่งเบิกตาโต แล้วตะโกนเรียกทันที

"ขอแสดงความยินดีกับคุณหนูใหญ่ที่บุกเข้าตำหนักได้สำเร็จ!"

บรรดาผู้ติดตามทั้งหมดของเทพยุทธ์อั้นเทียนได้คุกเข่าลงตามๆ กัน และทำการคารวะ

เทพยุทธ์อั้นเทียนจ้องมองอั้นหมิงเยว่ ในดวงตาแฝงไปด้วยความงุนงงอย่างเลือนราง

ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเทพยุทธ์อั้นเทียนก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"อั้นหมิงเยว่? ยัยหนู คุณจะทำอะไร?"

เทพยุทธ์ฉางหลานหันหน้ามามอง แล้วกล่าวถามอย่างเยือกเย็น

"ท่านเทพยุทธ์ฉางหลาน คุณจะจากไปแบบนี้เหรอ? คุณจะไม่แก้แค้นให้ฉางหลานเทียนเจวี๋ยลูกชายของคุณเหรอ?"

อั้นหมิงเยว่กล่าวด้วยเสียงอันเคร่งขรึม

"แก้แค้น? แก้แค้นอะไรกัน? หรือว่า....ลูกชายของฉันถูกใครฆ่า?"

สายตาของเทพยุทธ์ฉางหลานแข็งทื่อ แล้วตะโกนขึ้นมาอย่างเยือกเย็น

"ลูกชายของคุณถูกอาจารย์ของฉางหลานฟู้ ไอ้คนแซ่หลินคนนั้นฆ่าตาย!"

อั้นหมิงเยว่ชี้ฉางหลานฟู้ แล้วตะโกนเสียงดัง

"อะไรนะ?"

คนของตำหนักฉางหลานต่างก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก

หลางหยาและคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

ฉินเจี้ยนหนู่หายใจถี่ขึ้นมาทันที

คนที่อยู่โดยรอบต่างก็ตกตะลึง

ใครจะคาดคิดว่า ฉางหลานฟู้มีอาจารย์ด้วยเหรอ

อีกทั้งคาดไม่ถึงว่าอาจารย์ท่านนี้จะเป็นคนฆ่าฉางหลานเทียนเจวี๋ย?

"อาจารย์ของฉางหลานฟู้คือใครกัน?"

"คุณเคยได้ยินไหม?"

"ไม่เคยนะ"

"ฉันเคยได้ยินมา ว่ากันว่าตอนที่ฉางหลานฟู้กลับมาจากป่าโลกยมบาล เคยคารวะชายหนุ่มผู้หนึ่งเป็นอาจารย์!"

"ไร้สาระหรือเปล่า? พ่อของตัวเองเป็นถึงเทพ คาดไม่ถึงว่าจะคารวะคนนอกเป็นอาจารย์อย่างนั้นเหรอ? หรือว่าฉางหลานฟู้คิดว่าศักยภาพของพ่อตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้?"

"เช่นนี้ไม่เท่ากับว่าเป็นการตบหน้าเทพยุทธ์ฉางหลานหรอกเหรอ?"

ทุกคนกระซิบกระซาบ วิพากษ์วิจารณ์ตามๆ กัน

เทพยุทธ์ฉางหลานกวาดสายตาไปจ้องมองฉางหลานฟู้ในทันที แล้วตะโกนอย่างเยือกเย็นว่า: "บอกฉันมา ที่อั้นหมิงเยว่พูดเป็นความจริงหรือเปล่า?"

"ไม่ใช่แน่นอน!"

ฉางหลานฟู้เงียบไปชั่วขณะ ทันใดก็หัวเราะออกมา: "ความจริงแล้วฉันเป็นคนฆ่าเขาเอง!"

"คุณพูดบ้าอะไร?"

ในชั่วพริบตาทั่วทั้งร่างของเทพยุทธ์ฉางหลานก็ระเบิดเจตนาสังหารออกมาอย่างท่วมท้น

"ท่านพ่อ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นลูกนอกสมรส เป็นผลผลิตที่เกิดขึ้นมาจากอารมณ์ชั่ววูบของคุณ แต่ฉันก็คิดเสมอมาว่า ตราบใดที่ฉันแสดงความสามารถได้ดีพอ ตราบใดที่ฉันทุ่มเทพยายามเพียงพอ คุณก็จะยอมรับฉัน แต่ฉันก็พบว่าฉันคิดผิด คิดผิดโดยสิ้นเชิง"

"ในหัวใจของคุณ ฉันมันเป็นแค่ไอ้ลูกหมาเสมอมา และเป็นการมีอยู่ที่ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนต่อหน้าสาธารณชนได้ เป็นแค่บางสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร ใช่ไหม?"