บทที่ 3626 แกบีบบังคับฉันเองนะ

ชั้นเก้าของตำหนักมังกร

ตูม!

ตูม!

ตูม!

เสียงระเบิดที่รุนแรงดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นก็ได้เห็นว่าในพลังอันชั่วร้ายไม่มีที่สิ้นสุด มีร่างสองร่างกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง

ปราณดาบจำนวนมากราวกับระลอกคลื่น กำลังโหมซัดสาดไปมาในพลังอันชั่วร้าย และกระแทกเข้ากับกำแพงสนามประลองอย่างบ้าคลั่ง

เข็มลอยอยู่ในพลังอันชั่วร้ายราวกับปีศาจ

นี่คือฉากการต่อสู้ที่ทำให้คนรู้สึกตกใจ

ทั้งสองคนต่อสู้กันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็แยกจากกัน

หลังจากหลินหยางตกลงพื้นก็หายใจเหนื่อยหอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ บนร่างกายของเขาปรากฏบาดแผลหลายแห่ง ดูย่ำแย่เป็นอย่างมาก

ส่วนเย่เยียนที่อยู่ตรงข้ามก็ไม่ได้ดีไปกว่าเลย

แขนด้านหลังของเขาถูกหลินหยางฟันขาดไปข้างหนึ่ง นอกจากนั้น บนร่างกายยังมีรอยดาบมากมาย เลือดสดๆ ไหลนองออกมา จนย้อมเสื้อผ้าของเขาเป็นสีแดง

แขนของเย่เหยียนมันถูกย้ายมาจากร่างของคนอื่น ด้วยเหตุนี้จึงไม่สามารถฟื้นฟูได้อย่างสมบูรณ์อีกแล้ว

เมื่อมองเห็นแขนที่ขาดของตนเอง แววตาของเย่เหยียนก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"มาต่อกันเถอะ!"

ได้ยินหลินหยางพูดออกมา และบุกสังหารเย่เหยียนอีกครั้ง

เย่เหยียนไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงต่อสู้กันต่อไปเท่านั้น

แต่ด้วยพลังแห่งสวรรค์ หลินหยางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เหยียนเลย

ถึงเวลานี้แล้ว เขาทำได้เพียงไปตายเอาดาบหน้าเท่านั้น

"ฆ่ามัน!"

หลินหยางร้องตะโกน ดาบมารในมือแทงเข้าไปที่ด้านหน้า

ในชั่วพริบตา ดาบมารก็ระเบิดพลังอันชั่วร้ายออกมา พลังอันชั่วร้ายมีศูนย์กลางอยู่ที่ดาบ ซัดสาดออกไปเป็นพายุพลังอันชั่วร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด

พายุพลังอันชั่วร้ายนั้นราวกับมังกรดำที่โลดโผนโจนทะยาน ด้วยพลังที่ไม่อาจต้านทาน ได้จู่โจมเข้าไปที่เย่เหยียนอย่างโหดเหี้ยม

แววตาของเย่เหยียนเคร่งขรึม เขายกดาบกระดูกขึ้นมาขวาง จงใจที่จะต้านทาน

ปัง!

ดาบมารฟันลงไปบนดาบกระดูกอย่างแรง

พลังอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนจนเย่เหยียนถอยหลังไปอีกครั้ง

แต่หลินหยางไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลิกฝ่ามือและฟันดาบลงไปที่ศีรษะของเย่เหยียนอย่างแรง

มันคือฮวาเจี้ยนปี่!

ดาบนี้แหลมคมจนน่าเหลือเชื่อ

เย่เหยียนไม่กล้าเผชิญหน้า จึงทำได้เพียงยกแขนด้านหลังอีกข้างหนึ่งขึ้นมา พร้อมรวบรวมพลังแห่งสวรรค์สีเหลืองอร่ามไปไว้ที่ฝ่ามือ และจับดาบที่ตกลงมาเอาไว้

ฉับ!

ฮวาเจี้ยนปี่ฟันลงไปที่มือของเย่เหยียน และตัดข้อมือขาดโดยตรง

แต่เมื่อตัดไปจนถึงข้อศอก ในที่สุดก็หยุดลง

เย่เหยียนรับดาบนี้เอาไว้

แต่ร่างกายของเขาเองก็ยังไม่ดีขึ้นมากนัก

แขนทั้งสี่ที่ซ่อนอยู่ในร่างกายล้วนไร้ประโยชน์

"แกจบแล้ว!"

หลินหยางตะโกนกล่าวอย่างเย็นชา ออกแรงฮวาเจี้ยนปี่ทันที และในเวลาเดียวกัน ดาบมารในมือก็จู่โจมไปที่หลินหยางอีกครั้ง

แววตาของเย่เหยียนเคร่งขรึม ในเวลานี้ จู่ๆ เขาก็ปล่อยดาบกระดูก

ชิ้ง

ดาบกระดูกตกลงบนพื้นโดยตรง

"อะไรกัน?"

หลินหยางตกตะลึงเล็กน้อย

เย่เหยียนยื่นสองมือของตนเองออกมา และกดไหล่ของหลินหยางเอาไว้

"ฉันไม่จบหรอก แต่แก.....ก็ไม่แน่!"

เมื่อพูดคำนี้จบ ดวงตาทั้งคู่ของเย่เหยียนก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ เสียงคำรามดังกึกก้อง

"ยึด!"

ในชั่วพริบตา ร่างของเย่เหยียนก็แยกออกกลายเป็นโครงกระดูกจำนวนมาก และเข้าไปห่อหุ้มหลินหยางเอาไว้แน่นราวกับรังไหม

"จะอาศัยสิ่งเหล่านี้ คิดว่าจะขัดขวางฉันได้งั้นเหรอ?"

หลินหยางคำราม เขากวัดแกว่งดาบทันที และฟาดฟันเข้าไปที่กระดูกเหล่านั้นอย่างโหดเหี้ยม

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ในหนามกระดูกส่งเสียงระเบิดออกมาอย่างรุนแรง จากนั้นหนามกระดูกทั้งหมดที่ห่อหุ้มหลินหยางเอาไว้ก็แยกออกจากกัน