บทที่ 3627 วางแผน

ในชั่วพริบตา เย่เหยียนก็รู้สึกเพียงว่าทั่วทั้งตัวของตนเองคล้ายกับถูกหลินหยางมองทะลุปรุโปร่ง

รูม่านตาเปลี่ยนเป็นสีขาวยิ่งกว่าหิมะ และลุ่มลึกยิ่งกว่าท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ราวกับว่าในดวงตาข้างขวาของเขา เป็นการมีอยู่ของหิมะสีขาวและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

นี่คือพลังแบบไหนกัน?

เย่เหยียนหลับตาทั้งคู่ทันที และถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ไม่กล้าที่จะสบตากับหลินหยาง

แต่ทว่าวินาทีต่อมา

แกรก!

ฉากป้องกันที่สร้างขึ้นโดยดาบกระดูก ก็เกิดเป็นรอยแตกร้าวโดยตรงง

แย่แล้ว!

การป้องกันนี้ ถูกหลินหยางมองทะลุแล้ว!

สีหน้าของเย่เหยียนเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ในดวงตาก็แข็งทื่ออย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป คงจะใช้ได้อีกไม่นาน และคนคนนี้ก็จะต้องบุกทะลวงฉากป้องกันของดาบกระดูกได้อย่างแน่นอน

ถ้าหากถูกเขาเข้ามาพัวพันแล้ว โดยอาศัยเพียงแค่ดวงตาเทพสูงสุดนั้น เย่เหยียนก็ไม่รู้ว่าโอกาสในการเอาชนะของตนเองจะมีสูงมากน้อยเพียงใด!

หนีเหรอ?

แต่การหนีไปเช่นนี้ ก็จะต้องถูกไล่ตามอย่างแน่นอน

เย่เหยียนจ้องเขม็งมองฉากป้องกัน ผ่านไปครู่หนึ่งก็คล้ายกับว่าไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้เลย จึงยื่นมือออกมาทันที และแทงลงไปที่หน้าอกของตัวเอง

นิ้วมือทั้งห้าที่ราวกับมีด แทงผ่านเข้าไปยังผิวหนังและกล้ามเนื้อ

พรวด!

เลือดสีแดงสดไหลออกมาตามรูที่ถูกปลายนิ้วแทงเข้าไป

แต่เย่เหยียนยังคงไม่หยุด และออกแรงทันที เพื่อควักลงไปยังเนื้อสดๆ ที่หน้าอก และเผยให้เห็นหัวใจสีแดงโดยตรง

หลินหยางเห็นเช่นนี้ สีหน้าก็แข็งทื่อไปในทันที

"เลือดเทพเสริมความแข็งแกร่ง เพื่อทำการปกป้องด้วยชีวิตอย่างนั้นเหรอ?"

"ดูเหมือนว่าคนบ้าแบบคุณ จนกระทั่งปัจจุบันนี้ฉันก็เพิ่งจะเคยเจอแค่คนเดียว ดูท่าหากไม่ผนึกคุณเอาไว้ที่นี่ไปตลอดกาล คุณคงจะไม่ยอมแพ้!"

ในปากของเย่เหยียนมีเลือดไหลออกมา กระอักเลือดไปพลาง มือก็กดลงบนหัวใจไปพลาง

เห็นเพียงที่ปลายนิ้วของเขามีพลังคมมีดเล็กน้อยส่งออกมา พลังของมีดลูบลงเบาๆ แล้วตัดลงไปที่หัวใจทีละน้อย

จากนั้นในหัวใจก็มีเลือดสีทองทะลักออกมา และไหลลงบนฉากป้องกันโดยตรง

ในชั่วพริบตา ทั้งฉากป้องกันก็เต็มไปด้วยสีเหลืองทอง และระดับความแข็งแกร่งก็พุ่งขึ้นสูงอีกครั้ง

หลินหยางเริ่มใช้ดวงตาเทพสูงสุดอีกครั้ง เพื่อมองไปยังฉากป้องกัน

ระดับความแข็งแกร่งของโครงสร้างฉากป้องกันปรากฏขึ้นในสมองของเขาอย่างชัดเจนทันที

เพียงแต่....ความซับซ้อนและความลึกซึ้งของโครงสร้างนี้ เกินกว่าจะจินตนาการโดยสิ้นเชิง

ถึงแม้ต้องการจะทำลาย ก็คงยากที่จะทำได้ภายในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้

ถึงอย่างไร ฉากป้องกันในเวลานี้ เย่เหยียนก็ทุ่มเทจนแทบจะแลกมาด้วยชีวิต

หลังจากที่ปล่อยเลือดเทพเสริมความแข็งแกร่งให้ฉากป้องกันแล้ว เย่เหยียนก็คล้ายกับถูกสูบพลังไป และคนก็แทบจะล้มลงนั่งกับพื้น

เขาหยิบยาอายุวัฒนะออกมาจากตัวอย่างยากลำบาก และยัดใส่ปาก จากนั้นก็หยิบกระเป๋ายาออกมา แล้วทาที่หน้าอก หลังจากนั้นก็ไม่กล้ารอช้า และวิ่งโซซัดโซเซออกไป

"ฉากป้องกันนี้ ถ้าหากไม่สามารถทำลายได้ภายในหนึ่งวัน หลังจากที่ผ่านไปหนึ่งวันแล้ว ทางเข้าออกของตำหนักมังกรก็จะปิดลง ถึงแม้ฉันจะสังหารคุณไม่ได้ แต่ก็สามารถขังคุณจนตายได้ คุณวางใจเถอะ การดำเนินการของตำหนักมังกรในครั้งต่อไป ฉันจะเข้ามาเก็บศพของคุณ และถือโอกาสมาเอาดวงตาเทพสูงสุดของคุณไปด้วย!"

เมื่อเย่เหยียนเดินไปถึงอีกมุมหนึ่ง ก็ชำเลืองมองหลินหยางอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็เดินโซซัดโซเซออกไป

หลังจากที่เห็นเย่เหยียนไปแล้ว หลินหยางก็ใจเย็นลง

เขารู้ดีว่า ต่อให้อยากจะฆ่าเย่เหยียนให้ตาย ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

ตอนนี้สิ่งที่จะต้องครุ่นคิดไม่ใช่การไล่โจมตีเย่เหยียน แต่เป็นการที่จะหลบหนีออกไปจากที่นี่อย่างไรมากกว่า

โล่ดาบนี้จะคงอยู่อีกอย่างน้อยสามวัน ด้วยเย่เหยียนใช้เลือดเทพเสริมความแข็งแกร่ง หากต้องการจะทำลาย ต่อให้ใช้พลังที่หลินหางมีทั้งหมด ก็จะต้องใช้เวลาถึงหนึ่งวัน

ซึ่งการใช้เลือดเทพ การฝึกฝนก็จะต้องได้รับความเสียหาย

คาดไม่ถึงว่าเพื่อสกัดกั้นการสังหารของตนเอง เย่เหยียนจะยอมแลกถึงขนาดนี้

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และมุ่งตรงไปนั่งสมาธิ เพื่อครุ่นคิดถึงขั้นต่อไป

จะโจมตีโล่ดาบนี้ต่อไป หรือว่า....จะล้มเลิก?

หลินหยางหันหน้าไปอย่างช้าๆ และมองไปยังทางเข้าชั้นที่เก้า

การมุ่งแต่จะโจมตีโล่ดาบเพียงอย่างเดียว ก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า อีกทั้งยังไม่สามารถหนีออกไปจากที่นี่ก่อนที่ตำหนักมังกรจะปิดได้อีก

ในเมื่อเป็นเช่นนี้....ก็สู้.....

สายตาของหลินหยางเยือกเย็น คล้ายกับตำการตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว.....

สถานการณ์นอกตำหนักมังกรเรียกได้ว่าตึงเครียด

ทุกคนต่างก็เบิกตาโพลง มองไปยังฉางหลานฟู้

ใครๆ ต่างคาดไม่ถึงว่า ลูกนอกสมรสของเทพยุทธ์ผู้ที่ถูกคนทั้งเมืองหลงซินดูถูกเหยียดหยามคนนี้ วันหนึ่งจะทำการท้าทายต่อการดำรงอยู่อันสูงสุดนั้น

"ฉางหลานฟู้! คุณคิดจะก่อกบฏหรือยังไง?"

"รีบคุกเข่าลง แล้วคำนับต่อนายท่านเร็วเข้า บางทีนานท่านอาจจะไว้ชีวิตคุณก็ได้!"

"ทำไมคุณถึงกล้าอกตัญญูเช่นนี้?"

คนของตำหนักฉางหลานด่าประณาม ด้วยความโกรธเคืองที่ไม่อาจยับยั้งได้

แต่ฉางหลานฟู้ได้ทำการตัดสินใจแล้ว

เขาจ้องเขม็งมอง ด้วยสายตาอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

"ถึงแม้ว่าคุณจะให้กำเนิดฉัน แต่ก็ไม่เคยเลี้ยงดูฉัน แม่ของฉันอดทนต่อความยากลำบากเลี้ยงดูฉันมาจนเติบใหญ่ แต่คุณเพียงแต่ไม่อยากตกเป็นขี้ปากคน จึงฝืนใจมอบผลประโยชน์ให้ฉันสักเล็กน้อย แต่บุญคุณเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ ไหนเลยฉันจะต้องจดจำไปชั่วชีวิต? ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นพ่อของฉัน ฉันก็จะขอสู้อย่างสุดชีวิตเพื่อคนที่ฉันเคารพนับถือ!"