บทที่ 3628 ท่านย่าดาบโลหิต

ทุกคนเบิกตาโพลง มองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง

ใครต่างก็ไม่คาดคิดว่า เทพยุทธ์ฉางหลานจะลงมือสังหารจริงๆ

ฉางหลานฟู้ในเวลานี้ไม่มีรูปร่างของมนุษย์ ร่างของเขาไม่เหลือชิ้นดี และร่างของคนก็แทบจะแยกออกจากกัน

แต่เขายังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย

เขายังต้องการที่จะเคลื่อนไหว แต่เขาในเวลานี้ราวกับมนุษย์สุกร ซึ่งทำอะไรไม่ได้โดยสิ้นเชิง

"ยังไม่ตายอีกเหรอ?"

"มีจิตใจที่แน่วแน่ดีนะ!"

เทพยุทธ์ฉางหลานจ้องเขม็งมองฉางหลานฟู้ด้วยสายตาอันเยือกเย็น และกล่าวอย่างไม่พอใจว่า: "ในฐานะลูกชายของฉัน คุณช่างเนรคุณ คาดไม่ถึงว่าจะมีเจตนาประทุษร้ายพ่อ! นี่มันช่างน่ารังเกียจขนาดไหนกัน?"

"ฉันต้องการจะสังหารคุณ แต่ฉันเห็นว่าคุณไม่ได้สำนึกผิดแม้แต่น้อย! ขืนฆ่าคุณเช่นนี้ ก็คงไม่อาจบรรเทาความแค้นให้ฉันได้!"

"คนเข้ามา!"

"ครับ!"

คนของตำหนักฉางหลานสองสามคนรีบเดินเข้ามา

"นำตัวไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้กลับไป แล้วขังเอาไว้ในคุก จากนั้นก็มัดเอาไว้และให้กินยา เขาสำนึกผิดเมื่อไร ก็ค่อยส่งเขาไปตายเมื่อนั้น ถ้าหากไม่สำนึก ก็ให้เขาได้ลิ้มรสกับความเจ็บปวดทรมานตลอดไป!"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวะโกน

เพียงคนของตำหนักฉางหลานได้ฟัง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที และมองหน้ากันไปมา

ถ้าหากสังหารฉางหลานฟู้โดยตรง เช่นนั้นก็สมเหตุสมผล เพราะถึงอย่างไรฉางหลานฟู้ก็ทำการท้าทายเทพยุทธ์ฉางหลาน

แต่คาดไม่ถึงว่าเทพยุทธ์ฉางหลานจะทรมานฉางหลานฟู้เช่นนี้?

ถึงแม้ฉางหลานฟู้จะเป็นลูกนอกสมรส แต่ถึงอย่างไรก็เป็นลูกเหมือนกัน!

เทพยุทธ์ฉางหลานโหดเหี้ยมไร้ความปรานีขนาดนี้เลยเหรอ?

"ทำไม? ไม่ได้ยินคำพูดของฉันเหรอ?"

เทพยุทธ์ฉางหลานตะโกนอย่างเยือกเย็น

"ครับ.....นายท่าน...."

คนสองสามคนตัวสั่นงันงก ไม่กล้าลังเลใจ และเดินเข้าไปแล้วฝังเข็มสองสามเล่มลงบนร่างกายของฉางหลานฟู้ทันที จากนั้นก็นำร่างที่โชกเลือดของเขาออกไป

หลางหยาและคนอื่นๆ กำหมัดแน่น และกัดฟันจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

ฉินเจี้ยนหนู่อ้าปากเล็กน้อย ทั้งเจ็บปวดทรมานทั้งจนใจ

ถ้าหากหลินหยางอยู่ก็คงจะดี!

เธอหลับตาลง ใช้สมาธิครุ่นคิด

"ทำไม? คุณต้องการจะช่วยเขาเหรอ?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนชำเลืองมองฉินเจี้ยนหนู่แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านเทพยุทธ์ไม่ใช่เหรอ?"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวพลางกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"บังอาจ!"

"ไม่เจียมตัว!"

คนของเทพยุทธ์ไท่เทียนเดือดดาลขึ้นมาทันที แต่ละคนปล่อยพลังไปยังฉินเจี้ยนหนู่

หลางหยา เสวียนทงและคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าแข็งทื่อ และต้องการจะออกมากู้หน้าให้ทันที

แต่ในเวลานี้ เสียงหนึ่งได้ดังมาจากหน้าประตูใหญ่