บทที่ 3631 สงครามระหว่างเทพยุทธ์

เมื่อเห็นการกระทำนี้ของเทพยุทธ์อั้นเทียน ทุกคนต่างก็รู้ว่า เขากำลังปกป้องเย่เหยียน

ถึงอย่างไรผู้ที่มีพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมเช่นนี้ ถ้าหากไม่สามารถเป็นประโยชน์ให้กับเทพยุทธ์ทั้งสองได้ เช่นนั้นเทพยุทธ์ทั้งสองก็จะไม่ยอมให้เขามีชีวิตอยู่

อันที่จริงหลังจากที่เย่เหยียนออกมาจากตำหนักมังกร และได้พบกับยอดฝีมือจำนวนนับไม่ถ้วนในตำหนักมังกร เขาก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

ดังนั้นเขาจึงฟื้นกำลังในทันที และครุ่นคิดถึงทางหนีทีไล่

แต่ในเมื่อเย่เหยียนเตรียมที่จะลงมือ แน่นอนว่าเขาก็ไม่ปฏิเสธ

"พวกเราไปกันเถอะ"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวอย่างนิ่งๆ และหันหลังกลับเพื่อจะพาเย่เหยียนจากไป

"ช้าก่อน!"

เทพยุทธ์ฉางหลานตะโกนขึ้นมาทันที

"ยังมีธุระอะไรอีกเหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนมองอย่างเย็นชา

"ท่านอั้นเทียน พวกเรามีความสนใจต่อคนคนนั้นที่อยู่ด้านในเป็นอย่างมาก เย่เหยียนเป็นคนที่ได้พบกับเขาเป็นคนสุดท้าย พวกเราจึงมีคำถาบางอย่างที่ต้องการจะสอบถามเขา"

เทพยุทธ์ฉางหลานยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

แต่ไหนเลยเทพยุทธ์อั้นเทียนจะไม่รู้ว่าเทพยุทธ์ฉางหลานกำลังถ่วงเวลา

"คนคนนั้นที่อยู่ด้านในก็เหมือนคนตายไปแล้วคนหนึ่ง ยังมีอะไรต้องถามอีกเหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เฮ้ ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะถูกขังอยู่ในตำหนักมังกร แต่เขาสามารถแย่งชิงผลประโยชน์ที่ได้รับจากด่านไปจากในมือของเย่เหยียน และบุกทะลวงไปถึงชั้นที่เก้าได้ ยังไงก็ดูค่อนข้างมีความสามารถนะ ฉันกับเทพยุทธ์ไท่เทียนต่างก็ชื่นชอบคนที่มีพรสวรรค์ หรือว่าแม้แต่คำขอเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ท่านอั้นเทียนก็ไม่สามารถตอบสนองพวกเราได้?"

เทพยุทธ์ฉางหลานยิ้มแล้วกล่าว

"แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ล่ะ?" เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวอย่างไม่พอใจ

"เช่นนั้นก็หมายความว่าท่านอั้นเทียนไม่ไว้หน้าพวกเราแม้แต่น้อย หากเป็นเช่นนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่พูดอะไร เกรงว่าภายในใจของท่านไท่เทียนก็คงจะต้องรู้สึกไม่พอใจ"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าเสียใจ

"อั้นเทียน พวกเราก็นับว่ารู้จักกันมานานแล้ว จะขอพูดคุยกับลูกเขยของคุณสักสองสามประโยคไม่ได้เชียวหรือ?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนกล่าวอย่างไม่พอใจ: "เจ้าหนุ่มแซ่เย่ ยังไม่รีบเข้ามาหาอีกเหรอ? ฉันกำลังพูดอยู่กับคุณนะ!"

เย่เหยียนขมวดคิ้วขึ้นมาทันที และไม่พูดจา

"พาเย่เหยียนออกไป!"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"ท่านพ่อ?"