บทที่ 3633 เมืองแห่งความสิ้นหวัง

ครืน!

ครืน!

ครืน....

เสียงระเบิดอันรุนแรงแพร่กระจายออกมาจากตำหนักมังกร

ฉินเจี้ยนหนู่ที่ยืนอย่างตึงเครียดอยู่ในลานบ้านของตระกูลดาบโลหิต มองไปยังทิศทางของตำหนักมังกร

เธอไม่รู้ว่าสถานการณ์ในการสู้รบเป็นอย่างไร

แต่การเข่นฆ่าโรมรันระหว่างเทพยุทธ์ ได้ส่งผลกระทบไปทั่วทั้งเมืองหลงซิน

กว่าร้อยลี้ของบริเวณใกล้เคียงเขตตำหนักมังกร ไม่มีคนอาศัยอยู่

คนของเมืองหลงซินจำนวนมากหนีออกมา

ความขุ่นเคืองกันของเทพยุทธ์ ก่อให้เกิดผู้เสียชีวิตจำนวนมาก

สงครามระหว่างเทพยุทธ์ ก่อให้เกิดเสียงดังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

ยอดฝีมือทั้งหมดของตระกูลดาบโลหิตต่างก็รีบกลับมา และประจำอยู่รอบตำหนัก เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

ท่านย่าดาบโลหิตก็นั่งอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ จ้องมองความสับสนวุ่นวายและการทำลายล้างในที่ไกลๆ

"คุณหนูฉินเจี้ยน ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ก็เข้าไปพักผ่อนเถอะ"

เม่ยเมิ่งเดินเข้ามา และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

"หลางหยา เสวียนทงและคนอื่นๆ สาบานเป็นพี่น้องกับพี่หลินแล้ว และก็เป็นพี่ใหญ่ของฉันด้วย บัดนี้พวกเขาตามเทพยุทธ์ไท่เทียนไปทำสงครามกับเทพยุทธ์อั้นเทียน ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร....."

ฉินเจี้ยหนู่ทอดถอนใจ ในแววตาแฝงไปด้วยความเศร้าสลดหดหู่: "ฉันไม่สามารถปกป้องฉางหลานฟู้ได้ และไม่รู้ว่าควรจะชี้แจงกับพี่หลินอย่างไรดี กระทั่งตอนนี้พี่หลางหยาและคนอื่นๆ ก็ยังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงอันตรายอีก....ฉันช่างไร้ความสามารถจริงๆ!"

"คุณหนูฉินเจี้ยน อย่าดูถูกตัวเองตัวเองไปเลย ถึงอย่างไรนั่นก็คือเทพยุทธ์ ไหนเลยคนธรรมดาอย่างพวกเราจะสามารถจัดการได้ล่ะ?"

เม่ยเมิ่งส่ายหน้า แล้วกล่าวปลอบใจว่า: "ตอนที่สิ่งที่พวกเราควรจะทำก็คือการปกป้องอยู่ที่นี่ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการปล้นสะดม จากการส่งผลกระทบของสงครามระหว่างเทพยุทธ์นี้! เพียงแค่รอเวลาให้ผ่านสงครามระหว่างเทพยุทธ์ไป ค่อยมาครุ่นคิดกันถึงเรื่องราวที่เหลือก็แล้วกัน"

"อืม!"

ฉินเจี้ยนหนู่พยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็ทำการคำนับเม่ยเมิ่ง

"คุณหนูเม่ยเมิ่ง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน ถ้าหากไม่ได้ตระกูลดาบโลหิตเก็บเอามาเลี้ยง เกรงว่าฉินเจี้ยนหนู่คงจะตายอยู่ในตำหนักมังกรแล้ว"

"คุณหนูฉินเจี้ยนเกรงใจกันเกินไปแล้ว คุณกับพี่หลินก็เคยช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ฉันเพียงแค่ตอบแทนสิ่งดีๆ ก็เท่านั้นเอง!"

เม่ยเมิ่งยิ้มแล้วกล่าว แต่ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน: ถ้าหากท่านนั้นยังมีชีวิตอยู่ และมีชีวิตออกมาจากในตำหนักมังกรได้ ก็จะดีมาก......

เม่ยเมิ่งไม่ได้ตอบแทนบุญคุณฉินเจี้ยนหนู่โดยสิ้นเชิง แต่ที่เธอออกมือช่วยก็เพราะเห็นแก่หน้าของหลินหยาง

เธอหวังว่าจะสามารถสร้างความสัมพันธ์กับหลินหยางจากสิ่งนี้ และสามารถมัดรวมตระกูลดาบโลหิตเข้าด้วยกันกับหลินหยางได้

แน่นอนว่า เงื่อนไขแรกของทุกสิ่งทุกอย่างคือหลินหยางจะต้องสามารถมีชีวิตออกมาจากตำหนักมังกร

ตอนนี้เย่เหยียนใช้กลอุบายกักขังหลินหยางเอาไว้ในตำหนักมังกร ด้วยจักรกลอันน่าสะพรึงกลัวของตำหนักมังกร ความเป็นไปได้ที่หลินหยางจะหนีเอาชีวิตรอดออกมาก็แทบจะเป็นศูนย์

เม่ยเมิ่งแอบทอดถอนใจ และไม่กล้าจะหวังลมๆ แล้งๆ อีก

ในขณะนี้ จู่ๆ ก็มีคนสองสามคนขี่ม้าพุ่งเข้ามายังตระกูลดาบโลหิตอย่างรวดเร็ว

"ท่านผู้อาวุโส มีคนมาครับ!"

"มองดูแล้ว เหมือนจะเป็นคนของตำหนักฉางหลานครับ!"

คนของตระกูลดาบโลหิตกระตือรือร้นขึ้นมาตามๆ กัน แต่ละคนจับดาบโลหิตที่เอว แล้วจ้องเขม็งมองคนที่มาอย่างระวังตัว

ท่านย่าดาบโลหิตก็เหลือบสายตาอันขุ่นหมองมองไปยังคนเหล่านั้น

ไม่นาน คนสองสามคนก็ดึงเชือกบังเหียน และมองคนเหล่านี้ที่อยู่ใกล้

"ตระกูลดาบโลหิตใช่ไหม?"

หนึ่งในนั้นจ้องมองท่านย่าดาบโลหิต และตะโกนขึ้นมาทันที

"ไอ้สารเลว ท่านนี้คือท่านย่าดาบโลหิต ที่เป็นถึงผู้อาวุโสตระกูลดาบโลหิตขอพวกเรา พวกแกกล้าไร้มารยาทเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?"

คนของตระกูลดาบโลหิตคนหนึ่งก่นด่าเสียงดัง

"ฉันเป็นตัวแทนของเทพยุทธ์ฉางหลาน ทำไม? คุณไม่พอใจเหรอ?"

คนคนนั้นตะโกนด้วยเสียงอันเยือกเย็น

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา คนของตระกูลดาบโลหิตต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

"ท่านเทพยุทธ์ฉางหลานให้มาหาตระกูลดาบโลหิตของฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?"

ท่านย่าดาบโลหิตเอ่ยปากอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าอันชราที่สงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน

"เทพยุทธ์ฉางหลานต้องการที่จะปิดล้อมทั้งเมือง และรวบรวมกำลังทั้งหมดเพื่อสังหารเทพยุทธ์อั้นเทียน แต่ตอนนี้มีกำลังคนไม่เพียงพอ เทพยุทธ์ฉางหลานจึงสั่งให้ฉันมาที่นี่ เพื่อระดมกำลังคนทั้งหมดของตระกูลดาบโลหิต เพื่อช่วยเหลือท่านเทพยุทธ์ เข้าใจไหม?"

คนคนนั้นตะโกนเสียงดัง