บทที่ 3634 ร้อยรสชาติชีวิต

หลินหยางหยิบต้นฉบับบนพื้นขึ้นมาอย่างไร้จุดหมาย และอ่านมันทีละแผ่นๆ

เนื่องจากลำดับถูกทำให้ยุ่งเหยิง ด้วยเหตุนี้หลินหยางจึงอ่านได้อย่างติดๆ ขัดๆ อีกทั้งตัวอักษรเหล่านี้ก็มีความแตกต่างกัน

ยังโชคดีที่ในเครื่องจักรที่ชวี่เจิ้งมอบให้ มีนาฬิกาปลอมตัวที่ใช้ปลอมตัวโดยเฉพาะ พร้อมฟังก์ชันแปลในตัว และในการต่อสู้ตลอดระยะทางนี้ มันยังไม่ได้รับความเสียหายใดๆ

ไม่ว่าจะเป็นอักษรกระดองเต่าหรืออักษรกลองศิลา อักษรทาสเป็นต้น ก็สามารถแปลออกมาเป็นอักษรจีนตัวย่อออกมาได้อย่างสบายๆ

หลินหยางอ่านไปตลอดทาง และในที่สุดก็จำมันได้ หลังจากนั้นเขาก็เรียงลำดับความจำ และปะติดปะต่อเรื่องราวได้ค่อนข้างสมบูรณ์

ต้นฉบับบนพื้นไม่ได้เป็นการถ่ายทอดของเจ้าแห่งตำหนักมังกร แต่เป็นประสบการณ์ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของเขา

หลังจากอ่านจบไปร้อยกว่าแผ่น หลินหยางก็ค่อยๆ รู้สึกสนใจขึ้นมา

แต่น่าเสียดายที่เรียงลำดับผิด มิเช่นนั้นหลินหยางจะต้องหลงใหลอยู่ในนั้น ชื่นชอบอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่ายแน่นอน

"หื๊ม?"

หลินหยางเอาต้นฉบับเหล่านั้นมาอ่านเป็นช่วงระยะเวลาหนึ่ง ฉับพลันลมหายใจของเขาก็สั่นสะท้าน

ต้นฉบับแผ่นนี้เป็นการบันทึกการฝึกฝนของเจ้าแห่งตำหนักมังกรครั้งแรกหลังจากที่ฝากตัวเป็นลูกศิษย์แล้ว

สิ่งนี้ทำให้หลินหยางไม่อยากจะเชื่อเลย เจ้าแห่งตำหนักมังกรไม่เพียงแต่บันทึกขั้นตอนการฝึกฝนอย่างละเอียดเท่านั้น แต่ยังบันทึกทักษะการฝึกฝนอย่างละเอียดอีกด้วย

เขายังนำแรงบันดาลใจและความเข้าใจในตอนนั้น และอารมณ์ความรู้สึกในตอนนั้นเขียนออกมาด้วย

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ หัวใจของหลินหยางก็แทบจะกระโดดออกมา ในสมองก็รู้สึกว่างเปล่าขาวโพลน

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าแห่งตำหนักมังกรถึงได้ทิ้งตัวอักษรไว้บนหลุมศพของตนเอง

นั่นเป็นเพราะต้นฉบับบนพื้นนี้ ได้บันทึกทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าแห่งตำหนักมังกรเอาไว้

รวมถึงทักษะต่างๆ ในการฝึกฝน วิธีการฝึกฝนทักษะ และโอกาสที่เขาได้พบเจอ.....

เมื่ออ่านต้นฉบับเหล่านั้นจบ ก็แทบจะรู้ซึ้งถึงชีวิตของเจ้าแห่งตำหนักมังกรเลย....

"นี่คือสมบัติอันล้ำค่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!"

หลินหยางรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

ในตำหนักมังกร ตั้งแต่ชั้นที่หนึ่งถึงชั้นที่เก้า เจ้าแห่งตำหนักมังกร ได้วางทรัพย์สมบัติเอาไว้มากมาย

มีทั้งสิ่งของล้ำค่า และวัตถุดิบยาหายาก

กระทั่งยังมีศิลปะการต่อสู้พลังภายในด้วย

แต่ว่าเทคนิคจักรกล เขาไม่เคยเปิดเผยมันเลย

ที่แท้ เขาก็ได้นำเทคนิคจักรกลตลอดชีวิตของตนเองมาไว้ที่ชั้นเก้า และนำการถ่ายทอดตลอดชีวิตของตนเอง มาวางไว้ที่นี่ทั้งหมด

เพียงแค่รอคนมีวาสนาเข้ามาเจอเท่านั้นเอง

ในสายตาของเจ้าแห่งตำหนักมังกรนั้น เพียงแค่ศักยภาพที่แข็งแกร่ง ยังคงไม่เพียงพอ

เพราะถึงแม้ว่าคนที่เข้าสู่ชั้นเก้ามาได้ ก็ไม่สามารถทนอ่านต้นฉบับมากมายเช่นนี้จนจบได้

และไม่มีใครเข้าใจถึงความสำคัญของต้นฉบับเช่นกัน

ทุกคนที่เข้ามาที่นี่ย่อมต้องการปลดล็อกกลไกของหลุมศพเป็นอันดับแรกอย่างแน่นอน

แต่ในช่วงระยะเวลาสามวันนี้ เดิมทีไม่เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาวิเคราะห์ได้เลย

ด้วยเหตุนี้ถึงแม้ว่าจะมีคนผ่านเข้ามาได้ ก็ยากที่จะผ่านด่านชั้นที่เก้าไปได้

อันที่จริงหลินหยางสามารถนำต้นฉบับเหล่านี้ไปด้วยได้ เพียงแต่เขาไม่สามารถออกไปได้ หากสามารถเข้าใจการถ่ายทอดของเจ้าแห่งตำหนักมังกรได้อย่างกระจ่างแจ้ง และเข้าใจจักรกลทั้งหมดของตำหนักมังกรได้ เช่นนั้นการออกไปจากที่นี่ จะเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างแน่นอน

หลินหยางเหลือบมองดาบกระดูกที่บริเวณทางเข้า

พลังของดาบกระดูกอ่อนแรงลงมากแล้ว

หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ในระยะเวลาไม่ถึงครึ่งวัน การปิดล้อมของดาบกระดูกก็จะถูกยกเลิกไปในที่สุด

อันที่จริงหากหลินหยางจะทำลายการปิดล้อมนี้ ก็เป็นเรื่องง่าย

แต่ว่าเขาไม่สนใจ

ในความคิดของเขา ตอนนี้เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะออกไปจากตำหนักมังกร

หลินหยางนั่งลงบนพื้น และอ่านร้อยรสชาติชีวิตของเจ้าแห่งตำหนักมังกรอย่างบ้าคลั่ง

ตำหนักมังกรที่ฝังลึกลงไปในใต้ดินไม่ได้รับผลกระทบจากเมืองหลงซินที่แทบจะถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ในตอนนี้

ผ่านไปสามวัน การต่อสู้ของเทพยุทธ์ ในที่สุดก็สิ้นสุดลง.....

"ฮือๆๆ ....."

ตระกูลดาบโลหิต ต่างร้องไห้โฮ

บรรดาคนในตระกูลต่างคุกเข่าอยู่ข้างนอกห้องของท่านย่าดาบโลหิต แต่ละคนร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าเสียใจ

ข้างนอกห้องเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอาดูร

เม่ยเมิ่งกับฉินเจี้ยนหนู่รีบวิ่งเข้าไปในลานบ้าน เมื่อมองเห็นผู้คนต่างร้องห่มร้องไห้ และยังมีประตูที่ปิดแน่นอีก ใบหน้าเล็กๆ ของเม่ยเมิ่งก็ซีดเผือด

"คุณย่า.....เป็นอะไรไป?"

เม่ยเมิ่งดึงแขนเสื้อของคนในตระกูลคนหนึ่งที่อยู่บนพื้น และเอ่ยถามอย่างร้อนรนใจ

"คุณหนู ท่านย่าเธอ....เธอ...."

คนในตระกูลคนนั้นพูดอึกๆ อักๆ และร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง.

แอ๊ด

ในเวลานี้ ประตูห้องได้ถูกเปิดออก

ชายชราหนวดเครายาวสวมชุดคลุมสีขาวเดินออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

เม่ยเมิ่งรีบเข้าไปในทันที

บรรดาคนของตระกูลดาบโลหิตที่อยู่รอบๆ ก็เข้ามารวมตัวกัน

"หมอเทวดาขู่! ท่านย่าเป็นยังไงบ้าง?"

"หมอเทวดาขู่ ท่านย่าไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ตระกูลดาบโลหิตของเราไม่สามารถขาดท่านย่าไปได้นะ!"