บทที่ 3635 ทายาทของเทพยุทธ์อั้นเทียน

พลั่ก!

เลือดสดๆ สีดำกระอักออกมา สาดกระจายอยู่บนกำแพงหิน

"ท่านพ่อ!"

ดวงตาของอั้นหมิงเยว่แดงก่ำ รีบเดินเข้าไปประคองเทพยุทธ์อั้นเทียนเอาไว้

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลใจ"

เทพยุทธ์อั้นเทียนเช็ดเลือดออกจากมุมปากของเขา และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "พิษของเทพยุทธ์ฉางหลานนั้นน่ากลัวจริงๆ เขาทดลองเคลื่อนย้ายจุดตันเทียนมีสิบสัปดาห์แล้ว แต่บังไม่สามารถนำพิษนี้ออกไปได้"

"ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

อั้นหมิงเยว่เอ่ยถามอย่างเป็นกังวลใจ

"พิษนี้ฆ่าฉันไม่ตายหรอก วางใจเถอะ"

"เช่นนั้นก็ดี...."

อั้นหมิงเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ถึงแม้ว่าจะไม่ทำอันตรายฉันถึงชีวิต แต่พิษนี้ก็แข็งแกร่งเหลือเกิน เป็นเวลาปีครึ่ง ที่ฉันไม่สามารถกำจัดยาพิษนี้ออกไปได้ และไม่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้อย่างสมบูรณ์"

เทพยุทธ์อั้นเทียนหันไปกล่าวอย่างเคร่งขรึม : "หมิงเยว่ ก่อนหน้านี้สถานการณ์ด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง?"

"เรียนท่านพ่อ หลังจากที่ท่านจากไปแล้ว เทพยุทธ์ฉางหลานก็พาคนบุกเข้าไปที่ภูเขาเทพอั้นเทียนทันที เทพยุทธ์ของไท่เทียนก็รีบนำคนของตำหนักไท่เทียนบุกเข้าที่ภูเขาเทพของฉันเช่นกัน! เวลานี้คนของเทพยุทธ์ทั้งสองท่านน่าจะมารวมตัวกันที่ภูเขาเทพแล้ว"

อั้นหมิงเยว่กล่าว

"จริงเหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นหมิงเยว่เขม่นตามอง : "ดูท่าภูเขาเทพจะถูกพวกเขาปล้นจนหมดแล้วล่ะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก!"

อั้นหมิงเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม : "หลังจากที่เราพาพี่เบ่ออกจากเมืองหลงซินแล้ว พี่เย่ก็บอกให้เรารีบไปที่ภูเขาเทพทันที และนำของทั้งหมดย้ายออกมาจากภูเขาเทพ สิ่งที่เราทิ้งไว้ให้เทพยุทธ์ฉางหลายฟู้กับเทพยุทธ์ไท่เทียนก็คือภูเขาที่ว่างเปล่า พวกเขาจะไม่ได้อะไรไปเลย!"

"ห๊ะ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนมีสีหน้าตื่นตกใจ และมองไปรอบๆ : "แล้วเย่เหยียนล่ะ?"

"อยู่ข้างนอกค่ะ"

"ไปเรียกเขาเข้ามา"

"ค่ะ"

อั้นหมิงเยว่พยักหน้า และเดินออกไป

ไม่นาน เย่เหยียนกับอั้นหมิเยว่ก็เดินเข้ามาในถ้ำ

"เป็นคุณเหรอที่บอกให้คนของฉันไปย้ายของในภูเขาเทพอั้นเทียน?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม

"ครับ"

"ทำไมถึงทำอย่างนั้น?"

"เหตุผลง่ายมาก ก็คือเป็นไปไม่ได้ที่ท่านอั้นเทียนจะเอาชนะสองเทพยุทธ์นั้นได้"

เย่เหยียนไม่รีบไม่ร้อน พร้อมกล่าวอย่างเย็นชา : "ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะลงมือกับคุณ ถ้าไม่ตายก็จะไม่ยอมเลิกราอย่างแน่นอน และเมื่อคุณลงมือ ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องพ่ายแพ้จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนออกจากเมืองหลงซิน หากพวกเขาไล่ล่าคุณ พวกเขาจะไม่ยอมปล่อยภูเขาเทพไปอย่างแน่นอน ฉะนั้นการเคลื่อนย้ายสิ่งของในภูเขาเทพอั้นเทียนล่วงหน้า จึงจะเป็นการหยุดยั้งการสูญเสียได้ดีที่สุด"

เย่เหยียนกล่าว

"คุณคิดได้รอบคอบอย่างมาก คุณคิดถึงจุดนี้ได้อย่างไร?"

เหตุผลง่ายมาก เพราะว่าก่อนหน้านี้.....ฉันมีภูเขาเทียนเสินอยู่ลูกหนึ่ง"

"ภูเขาเทียนเสิน?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนเลิกคิ้ว มองไปที่เย่เหยียน และไม่ได้เอ่ยถามอะไรอีก

"ท่านอั้นเทียน ที่นี่คือที่ไหน? เราอยู่ที่นี่ จะปลอดภัยไหม?"

เย่เหยียนเอ่ยถาม

"สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ตั้งกองกำลังทหารที่สองของฉัน มีคนภายนอกไม่กี่คนที่รู้ วางใจเถอะ อยู่ที่นี่จะปลอดภัยอย่างมาก ไท่เทียนกับฉางหลานจะไม่สามารถหาเจอได้"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวนิ่งๆ

"เช่นนั้นก็ดี"

เย่เหยียนพยักหน้า

"เย่เหยียน เพื่อคุณฉันจึงผิดใจกับเทพยุทธ์ทั้งสองท่าน คุณ ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเลยเหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนจ้องมอง และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"ต้องการจะพูดอะไร?"

เย่เหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวว่า : "คุณต้องการจะรับฉันเป็นทายาทของคุณเหรอ?"

"ทำไม? ฉันไม่มีคุณสมบัติเพียงพอเหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"เพียงพออย่างแน่นอน อาจารย์ได้โปรดรับการคารวะของลูกศิษย์ด้วย"

เย่เหยียนคุกเข่าและคารวะโดยตรง

"ดีมาก"

เทพยุทธ์พยักหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม : "หนึ่งปีผ่าน เมื่อฉันได้รับการรักษาจนหายดีแล้ว ฉันจะพาคุณ ไปฆ่าฉางหลานกับไท่เทียนให้สิ้นซาก!"

ตึง!

ร่างหนึ่งได้ลอยออกมา และกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

คนคนนั้นยังไม่ทันได้ลุกขึ้นมา ในปากก็กระอักเลือดออกมาไม่หยุด จากนั้นก็คอหัก และตายไปในที่สุด

สีหน้าของคนอื่นๆ เปลี่ยนไป แต่ละคนก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอะไร

"พวกแกกินอะไรเป็นอาหารกัน? ไอ้พวกสวะ ไม่ได้เรื่องเลย!"

เทพยุทธ์ไท่เทียนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และก่นด่าออกมา : "ไอ้ไร้ประโยชน์ อย่าพูดถึงทำให้คนหนีไปได้เลย แม้แต่ซ่องโจรก็ปกป้องไว้ไม่ได้ ถูกคนย้ายข้าวของไปจนหมดเกลี้ยง! พวกแกจะมีประโยชน์อะไรอีกล่ะ?"

พูดจบ เทพยุทธ์ไท่เทียนคำราม อานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวก็ถูกปลดปล่อยออกมา

ทุกๆ คนถูกอานุภาพนี้สั่นสะเทือนจนคุกเข่าลง เข่ากระแทกพื้นจนแตกร้าว

พรวด!

เลือกทะลักออกมาจากปากของหลางหยา

ร่างของเขาล้มลงบนพื้นโดยตรง