บทที่ 364 ทำไมผมต้องรักษาคุณ?

"หมายความว่าอะไรผมยังต้องพูดอีกหรอ? วันนี้พวกคุณเหมือนว่าจะมาโดยเปล่าประโยชน์แล้ว!" หลินหยางพูดเสียงเยือกเย็น

"คุณเป็นใคร? มาพูดอะไรมั่วซั่ว! คุณโง่หรือเปล่า?" คนขับรถไม่เข้าใจคำพูดของหลินหยางจริงๆ งงๆ เลยด่าออกไป

หลินหยางเบื่อที่จะโต้เถียงกับชายคนนี้ หลังจากดึงซูเหยียนไปด้านหลัง คนขับรถก็ด่าออกมาและขับรถเข้าไปด้านใน

รถคันอื่นๆ ขับตามไป

ซูเหยียนกัดฟัน กำหมัดของเธอแน่น หันหน้าไปจ้องหลินหยาง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ: "ฉันคิดว่าคุณไม่อยากสร้างปัญหากับคนในครอบครัวเลยเก็บตัวอดกลั้นมาตลอด แต่ไม่คิดว่าต่อหน้าคนนอกแล้ว คุณจะอ่อนแอขนาดนี้ แม้แต่ครอบครัวของตัวเองยังไม่ปกป้อง คุณเป็นผู้ชายแบบไหนกัน?"

หลินหยางผงะเล็กน้อย ขมวดคิ้ว: "เสี่ยวเหยียน ผมทำไปก็เพื่อคุณ อีกทั้งตัวผมเองก็มีวิธีในการจัดการของตัวเอง!"

"ฉันรู้ ถอยออกไปเพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น! แต่นั่นแม่ของฉันนะ พวกเรายังไม่ได้หย่ากัน เธอก็เป็นแม่ของคุณด้วย! คุณจะยืนมองแม่ของพวกเราโดนคนเหล่านี้รังแกแล้วให้พวกเขาไปง่ายๆ แบบนี้หรอ? หลินหยาง ฉันไม่สนใจอนาคตของบริษัท ทำไมคุณถึงไม่กล้าตัดสินใจอะไรเลย? คุณทำให้ฉันผิดหวังอย่างมาก!"

ซูเหยียนเหวี่ยงมือของหลินหยางและวิ่งออกไป

หลินหยางไม่ได้ตามไป มีแค่ความโกรธเล็กน้อยบนใบหน้า

เขาโมโหอย่างมาก

ไม่ใช่แค่โมโหซูเหยียนเท่านั้น แต่ยังโมโหคนเหล่านี้ด้วย

บางที คงไม่มีใครเข้าใจเขา...

เขาไม่ให้ซูเหยียนสร้างเรื่องต่อไปเพราะไม่ว่าเธอหรือคนตระกูลซูก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะหาเรื่องคนเหล่านี้ได้

แต่เขามี

เขามีวิธีในการจัดการของตัวเอง! เขาไม่ยอมให้ซูเหยียนเกิดปัญหาเหล่านี้หรอก

ตอนนี้เหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นความชั่วร้ายของหลินหยาง

"บางที พวกเราไม่ควรเป็นสามีภรรยากัน!"

หลินหยางกระแทกเสียง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

หึ่ง หึ่ง หึ่ง...

โทรศัพท์สั่น

หลินหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นว่าเป็นฉินไป่ซง

รับสาย..

"อาจารย์ รีบมาที่ห้องประชุมเร็ว มีแขกมา!" ฉิงไป่ซงพูดด้วยความตื่นเต้น

"คุณให้พวกเรารอผมที่ห้องประชุม... ใช่แล้ว แล้วก็คนขับรถนั่น ให้เขารอผมด้วย ผมจะไปเดี๋ยวนี้!"

หลินหยางพูดอย่างเย็นชาและวางสาย

ฉินไป่ซงวางสาย ใบหน้าชราของเขางงงวย

แม้ว่าหลินหยางจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็ฟังจากน้ำเสียงของหลินหยางได้ว่าเขาไม่พอใจบางอย่างอย่างมาก

ทำไม? เกิดเรื่องอะไร?

ฉินไป่ซงมีคำถามร้อยแปดพันคำถาม มีลางสังหรณ์ที่เป็นลางไม่ดี

อย่างไรก็ตาม มันไม่ง่ายสำหรับเขาที่จะถาม ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงนั่งในห้องประชุมและรออย่างกังวล

มีอีกคนนั่งอยู่ที่โต๊ะเป็นชายวัยกลางคน ในขณะนี้ เขาไออยู่ตลอดเวลา ใบหน้าของเขาซีดมาก ข้างหลังเขาเป็นชายในชุดสูท และคนขับที่มีจมูกสีฟ้าและหน้าบวมก็อยู่ที่นั่นด้วย

"อาจารย์ฉิน ไม่คิดว่าคุณจะไม่อยู่ที่เยี้ยนจิง แต่มาอยู่ในสถานที่นี้ เหมือนว่าสถาบันการแพทย์ที่หมอเทวดาหลินคนนี้เป็นคนก่อตั้งขึ้นจะเหมือนเสือที่ซ่อนอยู่ในถ้ำ ผมไม่ได้มาโดยเปล่าประโยชน์ในครั้งนี้" ชายวัยกลางคนรับแก้วน้ำชามาจากคนขับรถ ดื่มและพูดอย่างช้าๆ

"ถ้าอาจารย์ลงมือรักษาด้วยตัวเอง เขาจะต้องรักษาคุณจนหายอย่างแน่นอน" ฉินไป่ซงพูดด้วยรอยยิ้ม

"หมอเทวดาหลินทำให้ผู้เฒ่าฉินเรียกว่าอาจารย์ได้ ไม่ต้องพูดถึงความสามารถของเขาเลย อย่างไรก็ตามครั้งนี้ตนับว่าตระกูลหลินทำร้ายผม แม้ว่าตระกูลหลินจะลงมือทันเวลา แต่ไม่ได้ทำให้ผมเป็นอัมพาตหรือผัก แต่แค้นนี้ผมจะจำเอาไว้ สักวันผมจะไปคิดบัญชีกับตระกูลหลิน" ชายคนนั้นพูดอีกครั้ง ราวกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิงเลย

ในความเป็นจริง ฉินไป่ซงมองเห็นสถานการณ์ได้ชัดเจน

แม้ว่าพลังที่อยู่เบื้องหลังบุคคลนี้จะมีพลังมากเช่นกัน เขาสามารถต่อสู้กับตระกูลหลินได้ แต่พลังที่อยู่เบื้องหลังของเขาไม่สามารถขัดแย้งหรือมีเรื่องกับตระกูลหลินได้ ที่ตอนนี้เขากล้าพูดแบบนี้เพราะว่าตอนนี้ตระกูลหลินกำลังมีปัญหามากมาย ถ้าในช่วงปกติเขาคงจะเจียมตัวเล็กน้อย