บทที่ 365 ใครกล้ามาก่อเรื่องที่พรรคซวนอี?

มิน่าหล่ะฉินไป่ซงถึงได้เกรงใจซือหม่าฉางซินคนนี้ขนาดนี้

ไม่น่าแปลกใจที่คนขับรถของซือหม่าฉางซินถึงกล้าชี้นิ้วสั่งฉินไป่ซง!

แน่นอน การประชุมใหญ่ไม่ใช่ใครก็ได้จะเข้าร่วมได้ อย่างฉินไป่ซง เขาเองก็เคยได้ยินเกี่ยวกับการประชุมใหญ่ เขาเองก็คิดอยากจะเข้าร่วม แต่ก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงตัวคนเดียว ไม่สามารถแม้แต่จะแตะประตูของการประชุมใหญ่ได้ และไม่ต้องพูดถึงเข้าร่วมประชุมใหญ่เลย ตอนนี้อยู่กับหลินหยาง แต่หลินหยางก็ไม่มีสิทธิ์ในการเข้าร่วมการประชุมใหญ่นี้เช่นกัน

เมื่อโอกาสต่อไปอยู่ตรงหน้าเขา ฉินไป่ซงจะไม่อยากไขว่คว้ามันมาได้อย่างไร ดังนั้นฉินไป่ซงจึงโทรเรียกหลินหยาง ให้เขามาที่ห้องประชุมเพื่อต้อนรับแขกโดยด่วน

อย่างไรก็ตาม...เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าประตูใหญ่ก่อนหน้านี้

หลินหยางหันหน้าไปจ้องคนขับรถอย่างเยือกเย็นและพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "มาด้วยความจริงใจหรอ? คนของคุณทุบตีผู้ป่วยอย่างไร้ความปราณีในสถาบันการแพทย์ซวนอีของผม มาสร้างปัญหาที่ของผม นี่คือความจริงใจหรอ? ซือหม่าฉางซิน ความจริงใจที่คุณว่าคืออย่างงี้หรอ?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา บรรยากาศในห้องประชุมก็แข็งตัวขึ้น

ซือหม่าฉางซินที่กำลังดื่มชาอยู่หยุดเคลื่อนไหว เงยหน้า ขมวดคิ้วมองหลินหยาง

"หมอเทวดาหลิน คุณ...หมายความว่าอะไร?"

"ง่ายมาก ผมไม่รักษาพวกคุณ!"

หลินหยางพูดอย่างเยือกเย็น

"คุณว่าอะไรนะ?"

คนขับรถนั่นรำคาญและจะด่าหลินหยางโดยตรง

แต่ซือหม่าฉางซินห้ามเอาไว้ เขาวางแก้วในมือของเขาลง หรี่ตามองหลินหยาง พูดด้วยรอยยิ้ม: "หมอเทวดาหลิน คุณ...แน่ใจหรอ?"

น้ำเสียงของซือหม่าฉางซินชัดเจน

แม้ว่านี่จะเป็นเพียงแค่การถาม แต่ก็หมายถึงการเตือนเล็กน้อยแล้ว

แต่...หลินหยางจะสนใจเขาไหม?

"ผมแน่ใจอย่างแน่นอน" หลินหยางพูดอย่างไม่ลังเล ไม่ได้สนใจการเตือนของซือหม่าฉางซิน

"น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ!"

ซือหม่าฉางซินตบมือ หัวเราะ: "หมอเทวดาหลิน โอกาสในการเข้าร่วมการประชุมได้ปรากฏต่อหน้าคุณแล้ว แต่คุณไม่ต้องการมัน น่าเสียดาย คุณรู้ไหมว่ามีกี่คนที่ต้องการมัน จะได้เข้าไปในการประชุมโดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย ได้เข้าไปดูเพื่อเปิดหูเปิดตา แต่คุณ...กลับปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป ทำให้ผิดหวังจริงๆ! เหมือนว่าคุณจะไม่ใช่คนฉลาด"

"อาจารย์ ตกลงเกิดอะไรขึ้น? คุณคิดดูอีกทีได้ไหม นี่เป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิตนะ!" ฉินไป่ซงทนไม่ไหว เขามาพูด

แต่คำพูดของเขาไม่ได้มีประโยชน์เลย พบกับการจ้องมองของหลินหยางด้วยสายตาที่เย็นชา

ฉินไป่ซงหดหัวและไม่กล้าพูดอะไรอีก

"ผมมีหนทางที่จะเข้าการประชุมแล้ว พวกคุณไม่ต้องเอาเรื่องนี้มาหลอกล่อผม!" หลินหยางพูดอย่างเย็นชา

"หลอกล่อหรอ? ใช้คำพูดนี้ดีหรอ? งั้นหมอเทวดาหลิน ผมหลอกล่อคุณก็แล้ว คุณคิดว่า ผมไม่ควรที่จะใช้การบังคับหรอ?" ซือห่าฉางซินถามอีกครั้ง สายตาของเขาเย็นชา

เป็นที่ชัดเจนว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร

ซือหม่าฉางซินสามารถเป็นตัวแทนของตระกูลซือหม่าได้อย่างเต็มที่

หมอเทวดาหลินปฏิเสธคำขอของเขา เกรงว่าอาจจะทำให้ตระกูลซือหม่าทั้งหมดขุ่นเคือง ทั้งประเทศ เชื่อว่ามีไม่กี่คนที่กล้ายั่วยุกับความชั่วร้ายเช่นนี้

ซือหม่าฉางซินเองก็คิดเช่นกัน คนฉลาดก็นับว่ายังต้องให้เกียรติเขา

แต่น่าเสียดายวันนี้เขาต้องผิดหวังจริงๆ

แต่เมื่อหลินหยางมองเข้าไปในดวงตาทั้งสองของซือหม่าฉางซิน เขาก็ถามออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "พวกคุณหลอกล่อผมยังไม่พอ ยังจะกดดันผมอีกหรอ? พวกคุณเอาความกล้ามาจากไหน?"

"ด้วยชื่อของตระกูลซือหม่านี้เพียงพอไหม?" ซือหม่าฉางซินถามอย่างเฉยเมย

"เกรงว่าจะไม่พอ!" หลินหยางพูดอย่างไม่ลังเล

"คุณพูดอะไร? ไอสุนัข ลองพูดอีกทีสิ!" คนขับตะโกนออกมา ชี้หน้าด่าหลินหยาง

"อวดดี!"

"คิดว่าเป็นใครกัน?"

"เชื่อไหมว่าวันนี้ผมทำให้คุณออกไปจากที่นี้ไม่ได้เลย?"

เหล่าคนชุดดำด้านหลังซือหม่าฉางซินทนไม่ไหว พากันด่าออกมา

พวกเขาเป็นคนจากตระกูลซือหม่าฉางซิน แต่ละคนมีความเย่อหยิ่งและหัวสูง พวกเขาทนไม่ได้กับท่าทางที่เย่อหยิ่งเช่นนี้ของหลินหยาง

อย่างไรก็ตามซือหม่าฉางซินไม่โกรธเลย เขาหัวเราะออกมาและพยักหน้า: "ไม่เลว! ไม่เลว! หมอเทวดาหลินเป็นหมอเทวดาหลินจริงๆ! ต่างจากคนธรรมดาจริงๆ! นับถือๆ!"

หลินหยางไม่พูดอะไร

ซือหม่าฉางซินเอามือป้องปากและไอสองครั้ง จากนั้นก็ลุกขึ้น

คนขับรถข้างๆ รีบพยุงเขา

"คุณซือหม่า คุณ..." ฉินไป่ซงพูด

"ในเมื่อหมอเทวดาหลินไม่ยอมช่วยรักษาผม งั้นผมก็ขอตัวก่อน คุณควรพิจารณาผลที่จะตามมาจริงๆ ก่อนตัดสินใจบางอย่าง หากคุณตัดสินใจบางอย่างเพียงเพราะความหุนหันพลันแล่นหรือความโกรธก็อาจจะ...ทำให้คุณเสียใจไปตลอดชีวิต!" ซือหม่าฉางซินพูดกับหลินหยางเหมือนอาวุโสสอนเด็กรุ่นหลัง หลังจากพูดเสร็จ เขาก็เดินออกไปจากห้องประชุม