บทที่ 3646 สิ้นหวัง

“ท่านลิ่งหูเซียว? ท่านมาได้ยังไง?”

เม่ยเฉียงได้สติกลับมา รีบเดินไปต้อนรับ

แต่วินาทีต่อมา

เพี๊ยะ!

ลิ่งหูเซียวฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเม่ยเฉียง

เม่ยเฉียงถอยหลังกรู ใบหน้าบวมเป่งครึ่งซีก มองลิ่งหูเซียวด้วยความประหลาดใจ

“ทำไม? ผมมาตระกูลดาบโลหิตของคุณไม่ได้ใช่ไหม?”

ลิ่งหูเซียวตะคอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่ๆๆ ท่านลิ่งหูเซียว ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น…”

เม่ยเฉียงตัวสั่นเทิ้ม ประหม่าเป็นอย่างมาก

“ท่านเซียว น้องชายของผมพูดไม่ค่อยเก่ง ท่านอย่าได้ถือสาเขาเลยนะ”

เม่ยอ้าวเดินมาคารวะข้างหน้า นับว่าช่วยเม่ยเฉียงกู้หน้า

“พอแล้ว ผมไม่อยากพูดไร้สาระกับพวกคุณ ผมมาครั้งนี้ คือต้องการพาผู้หญิงคนนี้ไป!”

ลิ่งหูเซียวโบกมือไปมา พูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจ

คนของตระกูลดาบโลหิตแอบกัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล

แต่ทุกคนคือโกรธแต่ไม่กล้าหือ

ตอนนี้ตระกูลดาบโลหิตถูกศัตรูโอบล้อมทั้งสี่ทิศ วิกฤตการณ์หนัก ต่อให้อยู่ในช่วงเวลารุ่งโรจน์ ก็ไม่กล้าหาเรื่องตระกูลลิ่งหูหรอก

“พาฉันไปเหรอ?”

เม่ยเมิ่งสีหน้าตึงเครียด: “พวกคุณตระกูลลิ่งหูหมายความว่ายังไง?”

“เด็กน้อย คุณนับว่าโชคดีแล้ว คุณชายเซิ่งของพวกเราถูกใจคุณมาก เขาบอกคืนนี้อยากเข้าเรือนหอกับคุณ หลังจากคุณนายที่สี่ทราบเรื่องก็รีบให้ผมพาคนมาทันที เพื่อรับคุณไปตระกูลลิ่งหู! หลังจากวันนี้ คุณก็เป็นคนของตระกูลลิ่งหูพวกเราแล้ว!”

ลิ่งหูเซียวยิ้มพูดขึ้น

“คุณ….”

เม่ยเมิ่งพูดด้วยความโกรธว่า: “ฉันไม่ได้ยินยอมเรื่องนี้!”

“ยินยอม?”

ลิ่งหูเซียวส่ายหน้าพูดว่า: “พวกเราก็ไม่ได้ต้องการให้คุณยินยอมตอบตกลง เพราะเรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณ!”

“ทำไม? พวกคุณคิดจะบังคับฉันเหรอ?”

เม่ยเมิ่งแววตาไร้เยื่อใย มองยอดฝีมือที่อยู่ด้านหลังของลิ่งหูเซียว เธอรู้ว่ากำลังของตัวเอง ไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้หรอก

เธอกัดฟัน ตัดสินใจแน่วแน่ เมื่อจะทำแล้ว ต้องทำให้ถึงที่สุด เธอนำดาบโลหิตมานาบที่คอของตัวเอง

“ถ้าพวกคุณบังคับฉัน อย่างมากฉันก็แค่ฆ่าตัวตาย!”

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ คนของตระกูลดาบโลหิตต่างตกใจ

“คุณหนู คุณอย่าใจร้อน!”

“มีเรื่องอะไรก็ค่อยๆคุยกัน!”

ทุกคนรีบตะโกนพูดขึ้น

เม่ยอ้าวทั้งร้อนใจทั้งโกรธ

“เม่ยเมิ่ง! ยัยเด็กบ้า! เธอหัวรั้นแบบนี้เหรอ? รีบวางมีดลงเดี๋ยวนี้!”

“คุณลุง หนูไม่กลัวตาย หนูไม่สามารถยอมรับการเหยียดหยามนี้ได้จริงๆ! ขอโทษนะคะ!”

เม่ยเมิ่งสีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เธอรู้ไม่มีคนสามารถช่วยเธอได้

มาถึงขนาดนี้แล้ว นอกจากความตาย ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วล่ะ

“ถ้าคุณย่ายังอยู่ จะให้หนูไม่ได้รับความเป็นธรรมแบบนี้เหรอ?”