บทที่ 3647 เพื่อนเก่า

"มาหาฉันเหรอ?"

เม่ยเมิ่งเงยหน้าขึ้นมาอย่างอ่อนแรง และพูดพึมพำ

"ใช่ครับ คนคนนั้นอ้างว่าเป็นเพื่อนของท่าน และบอกว่าต้องการจะพบท่าน"

คนที่มากล่าวรายงาน

"ไอ้สารเลวคนไหนกัน! ไม่รู้หรือยังไงว่าคุณหนูใหญ่กำลังจะแต่งงานเข้าตระกูลลิ่งหูอยู่แล้ว? เพื่อนบ้าบออะไรที่ไหนกัน? ไม่เอาไม่พบ ไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้!"

เม่ยเยี่ยนก่นด่าเสียงดัง

คนคนนั้นตกใจ เขาลังเลใจเล็กน้อยและเตรียมที่จะออกไป

แต่ในเวลานี้ เม่ยเมิ่งก็ตะโกนขึ้นมาว่า: "ให้เขาเข้ามา!"

"เมิ่งเอ๋อร์?"

บรรดาผู้อาวุโสมองไปยังเธอตามๆ กัน

"ทำไมกัน? ยัยหนูคุณยังจะต้องการให้ฉันเสียเวลาอีกเหรอ?"

ลิ่งหูเซียวขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เพิ่มเสียงดังขึ้น แต่น้ำเสียงเยือกเย็นจนเข้ากระดูก

"อีกเดี๋ยวฉันก็จะแต่งงานออกเรือนแล้ว หรือว่าแม้แต่คนที่ส่งออกเรือนก็ไม่ควรจะมีอย่างนั้นเหรอ? เพื่อนของฉันมีไม่มากนัก ก่อนที่จะไป กระทั่งสิทธิ์ที่จะได้พบหน้าเพื่อนสักครั้งก็ไม่มีเลยเหรอ?"

เม่ยเมิ่งกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า แต่ในสายตาเต็มไปด้วยการตัดขาดเยื่อใย

ลิ่งหูเซียวไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยิ้มเยาะแล้วกล่าวว่า: "ช่างเถอะ ถือว่าได้พบหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย!"

เห็นได้ชัดว่า เขาก็รู้ว่าเม่ยเมิ่งแต่งงานเข้าตระกูลลิ่งหูไปก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน

เม่ยเมิ่งไม่พูดอะไรอีก เธอส่งสายตามองไปยังประตูใหญ่

เธอไม่รู้เลยว่าในเวลานี้ยังจะมีเพื่อนคนไหนที่จะมาหาตนเองอีก

นับตั้งแต่เกิดเรื่องกับตระกูลดาบโลหิต เพื่อนในอดีตเหล่านั้นของเธอต่างก็ตีตัวออกหากเธอ เพราะกลัวว่าจะเกี่ยวข้องกับตระกูลดาบโลหิตไปด้วย และทำให้ศัตรูเหล่านั้นตามมาสังหารได้

ในเวลาเช่นนี้ ยังจะมีใครมาเยี่ยมเยียนตนเองอีกเหรอ?

เม่ยเมิ่งค่อนข้างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้สนใจนัก

ฉะนั้นที่เธออยากจะพบหน้า จุดประสงค์ที่สำคัญที่สุดก็คือหวังว่าจะมีใครสักคนที่สามารถพูดคุยด้วยได้

ถึงอย่างไรคนเหล่านี้ของตระกูลดาบโลหิต ก็ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก.....

คนรับใช้วิ่งออกไปจากห้องโถงโดยเร็ว

ไม่นาน เงาร่างของคนคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีขาวที่ดูสง่างามราวกับเทพเจ้าได้เดินเข้ามา

นั่นก็คือหลินหยาง!

"คุณหลิน?"

เม่ยเมิ่งทึ่มทื่อไปโดยตรง

"ทำไม? นี่ก็คือเพื่อนของคุณเหรอ?"

ลิ่งหูเซียวค่อนข้างไม่พอใจ: "ถ้าหากเป็นเพื่อนผู้ชาย ก็อย่าถูกเนื้อต้องตัวกันให้มากนักล่ะ จะได้ไม่ถูกคนอื่นเขานินทา"

เม่ยเมิ่งตกตะลึง ไม่พูดอะไรอีก

แต่หลินหยางชำเลืองมองลิ่งหูเซียวอย่างค่อนข้างประหลาดใจ คล้ายกับว่าเขาไม่ค่อยเข้าใจความหมายนี้เท่าไรนัก

แต่หลินหยางก็ไม่ได้สนใจ และยิ้มให้กับเม่ยเมิ่งโดยตรง: "คุณเม่ยเมิ่ง ไม่ได้พบกันนานเลยนะ!"

"คุณหลิน คุณออกมาได้อย่างไรกัน?"

เม่ยเมิ่งกล่าวถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"อ้อ สถานที่นั้นถูกสั่นสะเทือนจนพัง ประตูใหญ่จึงเปิดเอง ฉันก็เลยออกมาได้น่ะ!"

หลินหยางครุ่นคิดเล็กน้อย ปั้นเรื่องหาเหตุผลเรื่อยเปื่อยแล้วกล่าวออกมา

ถ้าหากให้ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นคนเปิดประตูใหญ่ตำหนักมังกรเอง ก็เกรงว่าคนของชีพจรมังกรใต้ดินจะต้องเพ่งเล็งเข้าเป็นแน่

"เป็นผลกระทบจากสงครามระหว่างเทพอย่างนั้นเหรอ? ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง....."

เม่ยเมิ่งทำท่าทางครุ่นคิด และพยักหน้า

"คุณเม่ยเมิ่ง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน? พวกคุณกำลังปรึกษาหารือเรื่องต่างๆ กันอยู่เหรอ?"

หลินหยางมองไปรอบๆ แล้วกล่าวถามด้วยความแปลกใจ

"เอ่อ...."

เม่ยเมิ่งไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไรดี กำลังจะพูด แต่ก็ถูกลิ่งหูเซียวตัดบทว่า

"เอาล่ะ พอได้แล้ว ยัยหนู สมควรไปกับพวกเราได้แล้ว!"

ลิ่งหูเซียวกล่าวอย่างหงุดหงิด

สีหน้าของเม่ยเมิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในที่สุดก็ไม่พูดอะไรอีก

ลิ่งหูเซียวก็ไม่พูดเยิ่นเย้อ หันหลังกลับแล้วพาคนออกไป กระทั่งมองก็ขี้เกียจที่จะมองหลินหยาง

เม่ยเมิ่งก้มหน้าก้มตา เดินตามหลังลิ่งหูเซียวไปอย่างเงียบๆ และเตรียมจะออกไปจากตระกูลดาบโลหิต

แต่วินาทีต่อมา จู่ๆ หลินหยางก็ยื่นมือออกไปดึงเธอเอาไว้

"คุณหลิน?"

ลมหายใจของเม่ยเมิ่งสั่นสะท้าน แล้วเบิกตาโพลงขึ้นมา

"คุณเม่ยเมิ่ง บอกฉันได้ไหม ว่าตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

หลินหยางกล่าวถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย