บทที่ 3648 มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก

เสียงของเม่ยอ้าวเต็มไปด้วยความไม่สงสัย

เขาได้แสดงอำนาจในการพูดในตระกูลดาบโลหิตออกมาแล้ว

แต่ถึงกระนั้น คนของตระกูลดาบโลหิตในที่ตรงนั้นก็ยังคงไม่แยแส

ลมหายใจของเม่ยอ้าวจึงหยุดชะงักลง

เม่ยเฉียงก็ทึ่มทื่อไป

ทำไมจู่ๆ คนเหล่านี้ถึงไม่ยอมฟังคำสั่ง?

"เม่ยเจี๋ย! ไม่ได้ยินคำพูดของคุณลุงเหรอ? ยังไม่รีบไปทำตามคำสั่งอีก?"

เม่ยเฉียงตะคอกใส่ลูกชายของตัวเอง เจตนาทำให้เขายอมทำตาม

แต่ทว่าชายหนุ่มที่ชื่อเม่ยเจี๋ยกลับส่ายหน้า และกล่าวด้วยเสียงอันเคร่งขรึมว่า: "พ่อ พวกคุณต้องการสละชีพพี่เมิ่งเอ๋อร์เพื่อรักษาตระกูลเอาไว้ บอกตามตรงว่าฉันไม่อาจรับได้ แต่นี่เพื่อชีวิตของคนทั้งตระกูล ถึงแม้ภายในใจของฉันจะไม่เต็มใจก็ตาม ฉันก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะไปพูดอะไร แต่ไม่ต้องพูดถึงว่าพี่เมิ่งเอ๋อร์ไม่เห็นด้วย กระทั่งเพื่อนขอเธอก็ยังออกหน้าคัดค้าน ถ้าหากตอนนี้ฉันยังจะไล่เพื่อนของเธอไปอีก ฉันยังจะเป็นมนุษย์อยู่อีกเหรอ?"

"ไอ้สารเลว! แกเถียงฉันเหรอ? แม้แต่คำพูดของพ่อแกก็ยังกล้าโต้แย้งอย่างนั้นเหรอ? นี่แกกำลังสั่งสอนฉันอยู่หรือยังไง?"

เม่ยเฉียงโมโหเดือดดาล ทันใดเขาก็ถลกแขนเสื้อต้องการจะสั่งสอนลูกชายของตัวเอง

"พอได้แล้ว!"

ลิ่งหูเซียวตะโกนออกมาทันที

เม่ยเฉียงสั่นเทิ้มไปทั้งตัว จากนั้นจึงรีบเข้าไปกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าว่า: "ท่านเซียว ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับ ที่ฉันไม่ได้อบรมสั่งสอนลูกชายให้ดี!"

"ในเมื่อคุณอบรมสั่งสอนได้ไม่ดี เช่นนั้นก็ให้คนของตระกูลลิ่งหูของฉันมาสั่งสอนก็แล้วกัน!"

ลิ่งหูเซียวกล่าวอย่างไม่พอใจ

สีหน้าของเม่ยเฉียงเปลี่ยนไป

"บอกฉันมาซิว่า ที่พวกคุณไม่ยอมขับไล่คนคนนี้ออกไป เพราะต้องการช่วยเหลือเจ้าหมอนี่ใช่ไหม พวกคุณไม่เต็มใจที่จะให้คุณหนูใหญ่ของพวกคุณแต่งงานเข้าตระกูลลิ่งหูของฉันใช่ไหม?"

ลิ่งหูเซียวชำเลืองคนของตระกูลดาบโลหิตที่อยู่ตรงนั้น จากนั้นก็หรี่ตาแล้วกล่าวถาม

ทุกคนต่างก็มองหน้ากันไปมา

บางคนก้มหน้างุด เงียบไม่พูดจา

แต่บางคนก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วเอ่ยปากอย่างฮึกเหิมว่า

"ถ้าใช่แล้วเป็นยังไง?"

"ลิ่งหูเซิ่งเป็นพวกปีศาจร้ายแบบไหน คนทั้งชีพจรมังกรใต้ดินต่างก็รู้ดี ไหนเลยพวกเราจะเต็มใจให้คุณหนูถูกปีศาจร้ายแบบนั้นย่ำยี?"

"ฉันไม่กลัวตายหรอก แต่ฉันไม่อยากจะกลายเป็นคนผิดบาปของตระกูล เช่นนั้น ฉันไม่ยอมให้พวกคุณพาคุณหนูไปโดยเด็ดขาด!"

เสียงค่อยๆ ดังเพิ่มขึ้น

กระทั่งคนที่อยู่ด้านนอกห้องโถงต่างก็ตะโกนออกมาอย่างแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม

เม่ยอ้าว เม่ยเฉียง เม่ยเยี่ยนและคนอื่นๆ ต่างก็ทึ่มทื่อไป

หลินหยางพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

ดูเหมือนว่าตระกูลดาบโลหิตจะไม่ได้มีคนเลวทั้งหมด

แต่ทว่าเม่ยเมิ่งกลับร้อนใจ

"หุบปาก พวกคุณหุบปากให้หมด!"

เม่ยเมิ่งตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวดใจ และน้ำตาก็ไหลพรากลงมาจากบนใบหน้า

"คุณหนู...."

ทุกคนต่างก็มองไปยังเธอ

"ท่านเซียว ได้โปรดอย่าตำหนิเลย ฉันจะกลับไปกับพวกคุณเดี๋ยวนี้ หวังว่าคุณจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับพวกเขานะคะ!"

เม่ยเมิ่งกัดฟันแน่น แล้วกล่าวอย่างเจ็บปวดใจ

"คุณหนูเมิ่งเอ๋อร์ คุณจะทำแบบนี้ไปทำไมกัน?"

หลินหยางขมวดคิ้วแล้วกล่าวถาม

เม่ยเมิ่งหลุบตาลงแล้วก้มหน้า จากนั้นจึงหลั่งน้ำตาพลางยิ้มเจื่อนๆ : "เดิมทีฉันก็ไม่เห็นด้วยหรอก แต่เมื่อเห็นคนในตระกูลเป็นเช่นนี้ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเบาขึ้นมา ตระกูลดาบโลหิตไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตระกูลลิ่งหู ถ้าหากฉันไม่ไป ตระกูลก็จะต้องไม่เหลือ ถ้าหากคนของตระกูลดาบโลหิต คุณลุงใหญ่คุณลุงรองและคนกลุ่มนี้ เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว ครุ่นคิดถึงแต่ความปลอดภัยของตัวเอง เช่นนั้นฉันก็คงจะไม่ยอมไปโดยเด็ดขาด แต่ตอนนี้ฉันได้เห็นแล้วว่า ตระกูลดาบโลหิตของฉัน ยังมีจิตใจของลูกหลานที่เข้มแข็ง ยังมีคนที่คุ้มค่าพอที่จะทำให้ฉันเสียสละ เพื่อให้ตระกูลยืนหยัดต่อไปได้ ทำไมฉันยังจะต้องดื้อรั้นอีกล่ะ?"

"คุณหลิน ขอบคุณนะคะที่คุณยืดอกปกป้องฉัน แต่ฉันก็อยากจะบอกกับคุณเหมือนกันว่า อย่าเป็นศัตรูกับตระกูลลิ่งหูเลย คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาหรอก อย่าเอาชีวิตไปทิ้งเลย!"

พูดถึงตรงนี้ ในดวงตาดอกท้อของเม่ยเมิ่งก็เต็มไปด้วยน้ำตา

เธอหันหลังกลับทันที และเดินไปยังประตูใหญ่

คล้ายกับเดินไปสู่นรก!

แต่ทว่า...

คนของตระกูลลิ่งหูไม่ได้ออกไปจากที่นี่

"ยัยหนู คุณคิดว่าคำพูดประนีประนอมเล็กๆ น้อยๆ ของคุณ จะสามารถยุติเรื่องนี้ได้อย่างนั้นเหรอ?"

ลิ่งหูเซียวหรี่ตามองพลางยิ้มเยาะ

ลมหายใจของเม่ยเมิ่งสั่นสะท้าน

"ท่านเซียว?"

"พวกเราสงสารตระกูลดาบโลหิต จึงเข้ามาที่นี่ แต่คาดไม่ถึงว่าพวกคุณจะกล้าสบประมาทพวกเรา ยั่วยุพวกเรา ถ้าหากไม่เห็นเลือด เกรงว่าเรื่องราวนี้ คงจะไม่ผ่านพ้นไปง่ายๆ!"

ลิ่งหูเซียวกล่าวอย่างไม่พอใจ

เม่ยเมิ่งตกตะลึงตาค้าง

เม่ยอ้าว เม่ยเฉียงและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึง

"ท่านเซียว เป็นความผิดของคนของพวกเราเอง ท่านไดโปรดยกโทษให้ตระกูลดาบโลหิตของพวกเราด้วยเถอะ!"

เม่ยอ้าวรีบคำนับ

"ก่อนหน้านี้ฉันก็บอกแล้วไงว่า พวกคุณอบรมสั่งสอนคนของตัวเองได้ไม่ดี ฉันก็จะสั่งสอนแทนพวกคุณเอง เมื่อครู่นี้คนไหนยั่วยุตระกูลลิ่งหูของฉัน? สั่งให้พวกเขาก้าวออกมา หากไม่ฆ่าคนเหล่านี้ เรื่องงานแต่งงานนี้ ต่อให้พวกคุณยินยอมพวกเราก็ไม่เต็มใจแล้ว! "

ลิ่งหูเซียวคิดใคร่ครวญแล้วกล่าว