บทที่ 3649 หยุดทั้งหมด

"ไม่มีทางเลือก?"

ลิ่งหูเซียวกล่าวอย่างไม่พอใจ: "คุณทำเช่นนี้ ก็เป็นเพียงแค่การทำลายทั้งตระกูลดาบโลหิตเท่านั้น"

"แต่ถ้าฉันไม่ทำเช่นนี้ วันนี้ตระกูลดาบโลหิตก็คงจะไม่เหลือแล้ว!"

เม่ยเมิ่งกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: "ท่านเซียว ฉันต้องการให้คุณปล่อยคนเหล่านี้ไปเดี๋ยวนี้!"

"ถึงแม้ว่าฉันจะปล่อยไป แต่ตระกูลก็ไม่ปล่อยไปหรอก!"

ลิ่งหูเซียวส่ายหน้าแล้วกล่าว

"เช่นนั้นไม่จำเป็นหรอก!"

เม่ยเมิ่งกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "ตราบใดที่คนของตระกูลดาบโลหิตยังมีชีวิตอยู่ เรื่องอื่นๆ ฉันก็ไม่สนใจหรอก!"

"หืม?"

ลิ่งหูเซียวค่อนข้างงุนงง

ได้ยินเพียงแค่เม่ยเมิ่งตะโกนกับคนในตระกูลว่า: "ฟังนะ พาทุกคนออกไปจากเมืองหลงซินเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้!"

"ด้านนอกเป็นศัตรูทั้งหมด พวกเราจะสามารถไปไหนได้ล่ะ?"

เม่ยอ้าวพุ่งเข้าไปหาเม่ยเมิ่งราวกับคนบ้า แล้วคำรามใส่ว่า: "คุณยังไม่รีบปล่อยท่านเซียวไปอีกเหรอ? คุณทำผิดอย่างร้ายแรง! คุณจะทำลายตระกูลดาบโลหิตของพวกเราเหรอ?"

"คุณลุงใหญ่ คุณคิดว่าการก้มหัวให้กับตระกูลลิ่งหู แล้วพวกเขาจะปล่อยพวกเราไปอย่างนั้นเหรอ? คุณผิดแล้ว ในสายตาของพวกเขา พวกเราเป็นเพียงแค่ลูกแกะฝูงหนึ่งที่จะฆ่าหรือเชือดได้ตามใจชอบ! ถ้าหากพวกเขาอารมณ์ไม่ดี ก็สามารถทำลายพวกเราได้เลย! คุณจะกระดิกหางประจบเอาใจเขา ก็เพียงแค่ทำให้เขายิ่งดูถูกคุณมากขึ้นเท่านั้น!"

เม่ยเมิ่งกล่าวอย่างไม่พอใจ

เม่ยอ้าวนิ่งอึ้งไป

"ตอนนี้ ฉันมีทางรอดทางหนึ่งให้แก่พวกคุณ! นับว่าเป็นการที่ฉันสร้างคุณงามความดีครั้งสุดท้ายให้แก่ตระกูลดาบโลหิต! พวกคุณออกไปจากเมืองหลงซินเดี๋ยวนี้ ฉันจะสั่งให้ท่านเซียวส่งยอดฝีมือข้างกายเขาปกป้องพวกคุณออกไป.....ท่านเซียว ฉันคิดว่าคุณน่าจะเห็นด้วยกับแผนการของฉันใช่ไหม?"

พูดถึงตรงนี้ ดาบโลหิตในมือของเม่ยเมิ่งไดจี้ไปที่คอของลิ่งหูเซียว

คมดาบอันคมกริบกรีดไปที่ลำคอของลิ่งหูเซียวทันที

พลังดาบที่พุ่งออกมาจากมีดนั้นน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก

เพียงแต่เม่ยเมิ่งออกแรง และพลังของมีดระเบิดออก ร่างของลิ่งหูเซียวก็จะถูกสับแหลกเป็นชิ้นๆ ทันที

ถึงเวลานั้นต่อให้มีทักษะทางการแพทย์ที่ดีสักแค่ไหนก็คงไม่อาจช่วยชีวิตได้อีกแล้ว

"ฉันรับปาก!"

ลิ่งหูเซียวจนใจ ทำได้เพียงตะโกนอย่างเย็นชาว่า: "แต่เม่ยเมิ่ง คุณไม่สามารถไปได้ คุณจะต้องตามฉันกลับไปที่ตระกูล คนของดาบโลหิตสามารถไปได้ ตระกูลไม่ได้สนใจหรอก แต่ถ้าคุณไม่กลับไปกับฉัน ตระกูลก็จะต้องโมโหเดือดดาล และพวกคุณก็จะไม่มีใครหนีได้พ้นทั้งนั้น!"

"วางใจได้ ฉันจะกลับไปกับคุณ หากคุณต้องการฆ่าหรือสับฉันเป็นชิ้นๆ ก็ตามใจคุณ!"

เม่ยเมิ่งกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"เช่นนั้นก็ดี!"

ลิ่งหูเซียวส่งสายตาเล็กน้อย

บรรดายอดฝีมือที่อยู่ข้างๆ ต่างก็เดินออกมา และเตรียมที่จะพาคนตระกูลดาบโลหิตออกไป

"คุณหนูใหญ่!"

คนตระกูลดาบโลหิตคุกเข่าลงกับพื้นตามๆ กัน และร้องไห้โฮ

"คุณหนูใหญ่ หากพวกเราไปแล้ว คุณจะทำอย่างไร? เขาจะต้องระบายความแค้นเคืองทั้งหมดกับคุณ และแก้แค้นคุณอย่างบ้าคลั่งอย่างแน่นอน เกรงว่าคุณคงจะต้องตายทั้งเป็น!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวพลางร้องไห้โฮ

"ไม่เป็นไร! ชีวิตนี้.....เม่ยเมิ่งไม่เสียดายอะไรแล้ว"

เม่ยเมิ่งฝืนยิ้มแล้วกล่าว

"คุณหนูใหญ่...."

เสียงร้องไห้ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้แม้แต่เม่ยอ้าวและคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกอับอายขายหน้า

คนที่ช่วยชีวิตตระกูลดาบโลหิตคือเม่ยเมิ่ง ไม่ใช่พวกเขาสองสามคนอีกแล้ว

แต่ทว่าในเวลานี้

ควับ!

ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนก็ส่งมาจากบริเวณข้อมือของเม่ยเมิ่ง

เม่ยเมิ่งเจ็บปวดจนปล่อยมือด้วยจิตสำนึก ดาบโลหิต ร่วงลงกับพื้นโดยตรง

ลมหายใจของเม่ยเมิ่งสั่นสะท้าน ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็มีฝ่ามือจู่โจมเข้าที่หน้าท้อง

ตึง!

เม่ยเมิ่งลอยกระเด็นออกไป และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เธอกระอักเลือดออกมา และยกข้อมือขึ้นมาดูอย่างยากลำบาก

จึงเห็นว่าถูกเข็มเล่มหนึ่งแทงอยู่....

"ฮ่าๆๆๆ นังสารเลว แกคิดว่าอุบายเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้จะสามารถควบคุมฉันได้อย่างนั้นเหรอ? คิดเพ้อฝันไปแล้ว!"

ลิ่งหูหัวเราะเสียงดัง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

"ฉันเคยให้โอกาสแก่ตระกูลดาบโลหิตของพวกแกแล้ว แต่พวกแกไม่เห็นคุณค่าเอง! เช่นนั้นก็อย่ามาโทษฉันเลย!"

"ฟังนะ ฆ่าผู้ชายของตระกูลดาบโลหิตทิ้งให้หมด ส่วนผู้หญิงเอากลับไป แล้วส่งให้ตระกูลลิ่งหู ฉันต้องการให้ทุกคนได้รู้ว่า หากทรยศคนตระกูลลิ่งหูของฉันมันจะต้องมีจุดจบแบบไหน!"

ลิ่งหูเซียวตาแดงฉาน แล้วตะโกนอย่างโหดเหี้ยม

"รับทราบครับ!"

บรรดายอดฝีมือของตระกูลลิ่งหูคำรามขึ้นมาตามๆ กัน แต่ละคนแสดงเจตนาสังหารออกมา แล้วฟาดฟันไปยังฝูงชน

"ฆ่ามัน!"

คนตระกูลดาบโลหิตต่างก็โมโหเดือดดาล คำรามขึ้นมาทันทีและต้องการที่จะสู้

แต่วินาทีต่อมา ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

"หยุดให้หมด!"

"หืม?"

ลิ่งหูเซียวมองไปยังที่มาของเสียง

คนที่พูดก็คือหลินหยาง

"ฆ่าเขาทิ้งด้วย!"

ลิ่งหูเซียวขี้เกียจจะฟังคำพูดไร้สาระของหลินหยาง จึงกล่าวขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ครับ นายท่าน"

ยอดฝีมือที่อยู่ข้างๆ พุ่งไปยังหลินหยางทันที แล้วยกดาบฟันเข้าไป

แต่ทว่า....

ดาบของยอดฝีมือคนนั้นยังไม่ทันได้เข้าใกล้หลินหยาง จู่ๆ ดวงตาทั้งคู่ของหลินหยางก็โหดเหี้ยมขึ้นมา เขายกมือขึ้นเล็กน้อย และฟันคนคนนั้นด้วยมีดมือ

ควับ!

พรวด!

เมื่อมีดมือฟันลงไป

ทั้งคนและดาบ ก็ขาดสองท่อนโดยตรง!

ดาบที่ขาดหล่นลงกับพื้น

และศพที่ขาดเป็นสองท่อนก็ล้มลงกับพื้น ทั้งเลือด และอวัยวะภายในต่างกระจัดกระจายเต็มพื้น

ดาบถูกทำลายและคนก็เสียชีวิตลง!

"อะไรกัน?"

ลิ่งหูเซียวตกตะลึง

บรรดายอดฝีมือคนอื่นๆ ต่างก็หยุดฝีเท้าลง ถอยหลังไปตามๆ กัน และมองหลินหยางอย่างระมัดระวังตัว

ถึงแม้จะไม่รู้สถานะของคนคนนี้ แต่ด้วยกระบวนท่าเช่นนี้ ก็เพียงพอที่จะเห็นได้ว่าคนคนนี้มีศักยภาพที่ไม่ธรรมดา!

ในเวลานี้ คนที่อยู่ในสถานที่ไม่กล้าที่จะสบประมาทเพื่อนคนนี้ของเม่ยเมิ่งแล้ว....

"ฉันสั่งให้พวกคุณหยุดไงล่ะ พวกคุณหูหนวกกันเหรอ?"

หลินหยางวางมือลงอย่างช้าๆ

ที่ฝ่ามือของเขายังคงมีเลือดสีแดงสดหยดติ๋งๆ ลงมา

สายตาของลิ่งหูเซียวเคร่งขรึม: "คุณเป็นใครกัน?"

"หมอเทวดาหลิน!"

"ไม่เคยได้ยิน!"

"เช่นนั้นคุณก็ตั้งใจฟังให้ดี อย่างไรก็ตามนี่เป็นครั้งแรกที่คุณได้ยินชื่อของฉัน และอาจจะได้ยินเป็นครั้งสุดท้ายด้วย!"