บทที่ 3650 จี้จุดอ่อน

"เขาเป็นใคร?"

เม่ยอ้าวเอ่ยถามด้วยจิตใต้สำนึก

"พี่ใหญ่ คุณยังจำได้ไหมในช่วงเวลาสุดท้ายที่เย่เหยียนออกจากตำหนักมังกรไป เรื่องที่ไฟชั้นแปดของตำหนักมังกรยังคงเปิดอยู่?"

เม่ยเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ?"

"ได้ยินมาว่าเย่เหยียนขังคนคนหนึ่งไว้ที่ชั้นแปด ศักยภาพในพรสวรรค์ของคนคนนั้นดูเหมือนว่าจะพอๆ กันกับเย่เหยียนเลย เย่เหยียนไม่สามารถฆ่าเขาได้ จึงคิดที่จะขังเขาไว้ด้านใน....."

เม่ยอ้าวพึมพำกับตนเอง และจู่ๆ ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง เขามีสีหน้าเปลี่ยนไป : "หรือว่า.....คนคนนี้คือคนที่ถูกขังเอาไว้ที่ชั้นแปด?"

"ถูกต้อง เป็นเขานั่นแหละ!"

เม่ยเยี่ยนกล่าว

คนของตระกูลดาบโลหิตเข้าใจได้ในทันที แต่ละคนต่างตกตะลึง

"หากคนคนนี้มีศักยภาพพอๆ กับเย่เหยียน ในการจัดการลิ่งหูเซียวก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่การเผชิญหน้ากับตระกูลลิ่งหูผู้ยิ่งใหญ่ มีแต่จะรนหาที่ตายก็เท่านั้น!"

เม่ยอ้าวได้สติกลับมา และกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"แต่ว่าพี่ใหญ่ เรื่องมาถึงตอนนี้แล้ว เราไม่สามารถเอากลับคืนมาได้แล้ว....ลิ่งหูเซียวจะต้องเกลียดชังตระกูลเรา วันนี้ถึงแม้ว่าเขาจะกลับไปอย่างปลอดภัย ก็ต้องคิดหาหนทางมาแก้แค้นเราอย่างแน่นอน!"

เม่ยเยี่ยนกัดฟัน และกล่าวว่า : "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ฆ่าตระกูลลิ่งหูเหล่านี้ให้หมดจะดีกว่า จากนั้นค่อยตามคุณหลินออกจากเมืองหลงซินไป?"

"ไม่ได้นะ!"

เม่ยอ้าวรีบโต้แย้ง

"พี่ใหญ่....."

"เรื่องราวยังไม่ถึงขั้นที่จะไม่สามารถเอากลับคืนมาได้ ทำไมถึงไม่แก้ไขให้มันถูกต้องล่ะ? อีกอย่างหนึ่ง ถึงแม้ว่าเราจะหนีไปแล้ว ก็จะหนีไปที่ไหนล่ะ? ถ้าเราฆ่าพวกลิ่งหูเซียวตายไปจริงๆ ตระกูลลิ่งหูก็จะต้องไล่ล่าเราอย่างสุดกำลัง คุณคิดว่าเราจะสามารถหลบซ่อนตัวจากการไล่โจมตีของยอดฝีมือตระกูลลิ่งหูได้เหรอ?"

"เอ่อ...."

"เดิมทีก็สามารถหลีกเลี่ยงการถูกฆ่าล้างตระกูลได้ อย่าปล่อยให้ตระกูลดาบโลหิตถูกทำลายย่อยยับเพราะคนคนนี้เลย คุณอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป ฉันจะคิดหาวิธีรักษาความสงบของสถานการณ์เอาไว้ ฉันจะส่งท่านลิ่งหูเซียวออกไปก่อน จากนั้นก็จะไปยอมรับผิดที่ตระกูลลิ่งหูด้วยตัวเอง ดูๆ แล้วคนของตระกูลลิ่งหูก็น่าจะมีเหตุผล คงไม่เล่นงานตระกูลของเราหรอก!"

"เช่นนั้นหมายความว่า....."

"เรื่องนี่เกิดจากเมิ่งเอ๋อร์กับแซ่หลินคนนี้ หากตระกูลลิ่งหูต้องการคำอธิบาย ก็แค่ผลักพวกเขาออกไป!"

เม่ยอ้าวพูดอย่างช้าๆ เหมือนว่าได้คิดแผนทั้งหมดเอาไว้แล้ว

เม่ยอ้าวและคนอื่นๆ อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร

และในเวลานี้ หลินหยางได้ยกดาบมารขึ้นมาและเดินเข้าไปที่ลิ่งหูเซียว

บรรดายอดฝีมือของตระกูลลิ่งหูเห็นว่าไม่สามารถทะลุผ่านม่านผืนใหญ่นี้ได้ ต่างก็รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา

"แกคิดจะทำอะไร? เร็ว รีบมาขวางเขาไว้!"

เมื่อเห็นหลินหยางค่อยๆ ก้าวเข้ามา ลิ่งหูเซียวก็ไม่สามารถนิ่งสงบได้เหมือนก่อนหน้านี้ น้ำเสียงสั่นเครือ และพยายามร้องตะโกนอย่างเต็มที่

บรรดายอดฝีมือของตระกูลลิ่งหูรีบชักดาบและจดจ้องมองดู ด้วยความเคร่งเครียดเป็นอย่างยิ่ง

หลินหยางเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า สายตาเย็นยะเยือก

"เจ้าหนุ่ม ตระกูลลิ่งหูของฉันไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นกับแก ทำให้แกจะต้องลงมืออย่างไร้ความปรานีด้วย?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวที่เล็ดลอดออกมาจากหลินหยาง ลิ่งหูเซียวตระหนักได้ว่าอาศัยคนของตนเองเดิมทีไม่สามารถขัดขวางอีกฝ่ายได้ เขาจึงทำได้เพียงร้องตะโกน และจงใจถ่วงเวลาเอาไว้

"อันที่จริงฉันก็ไม่ได้มีความแค้นต่อพวกคุณหรอก แต่พวกคุณรังแกเพื่อนของฉัน ฉันจะต้องตอบแทนบุญคุณของคนคนนี้ ทำกับเพื่อนฉัน ก็เหมือนทำกับฉันด้วย!"

หลินหยางกล่าว

"เพื่อนของคุณ?"

ลิ่งหูเซียวมองไปที่เม่ยเมิ่งทันที และตะโกนด้วยความโกรธ : "นังสารเลว! แกตกตะลึงอะไรอยู่? ยังไม่รีบเข้ามาขัดขวางเขาอีก!"

ลิ่งหูเซียวตระหนักได้ว่า ในเวลานี้มีเพียงเม่ยเมิ่งเท่านั้นที่สามารถหยุดยั้งคนคนนี้ได้

"แกเรียกฉันว่าอะไรนะ?"

เม่ยเมิ่งเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"นังสารเลว แกยังไม่ยอมแพ้อีกเหรอ? รีบมาบอกเขาให้หยุดสิ ไม่อย่างนั้นหากเกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา แกก็รู้ผลที่ตามมาเป็นอย่างดี บางทีเราอาจจะสู้เขาไม่ได้ แต่ตระกูลลิ่งหูล่ะ? แกคิดว่าจะอาศัยเพียงแค่พวกแกเหล่านี้ ก็จะสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของตระกูลเราได้แล้วเหรอ?"

ลู่หูเซียวกล่าวอย่างเย็นชา

เขาเชื่อว่าเม่ยเมิ่งเป็นคนมีความรู้ และเป็นคนที่มีเหตุผล

แน่นอนว่า ลิ่งหูเซียวไม่ได้ข่มขู่เขาเข้าใจวิธีการตบหัวและลูบหลัง