บทที่ 3651 แยกย้ายจากกัน

คนในตระกูลดาบโลหิตเห็นเช่นนี้ ต่างถอนหายใจโล่งอกไปตามๆ กัน

"ในที่สุดก็จบสิ้นซะที!"

"ดีเหลือเกิน ที่เรื่องราวยังกลับคืนมาดังเดิมได้!"

"ตระกูลดาบโลหิตของฉันได้รับการปกป้องแล้ว!"

เม่ยอ้าวและคนอื่นๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มของความสบายใจ

"พี่ใหญ่ เมิ่งเอ๋อร์ไม่ได้ตามลิ่งหูเซียวคนนั้นกลับไปยังตระกูลลิ่งหู ลิ่งหูเซียวจะรายงานว่าอย่าวไรล่ะ? เรื่องนี้ เกรงว่าจะปกปิดไม่ได้นะ!"

เม่ยเยี่ยนขมวดคิ้วและเอ่ยถาม

เม่ยอ้าวตกตะลึง และได้สติกลับมา

เขามองเม่ยเมิ่งอย่างตื่นตระหนก ยังอยากที่จะพูดอะไร แต่ก็เผชิญเข้ากับสายตาของหลินหยาง

"ทำไม? ยังต้องการที่จะส่งคุณหนูเม่ยเมิ่งไปอีกเหรอ? ให้ฉันไปแทนดีกว่า เข้าไปด้วยกันกับเธอ"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

"ไม่ๆๆ คุณหลินเข้าใจผิดแล้ว เรื่องเป็นอย่างนี้แล้ว ยังจะส่งไปทำไมอีกล่ะ? อย่ามากเราก็แค่ไม่ต้องการการคุ้มครองของตระกูลลิ่งหูก็เท่านั้น!"

เม่ยอ้าวรีบโบกไม้โบกมือ ฝืนยิ้มและกล่าวออกมา

"ถ้าคิดเช่นนี้ พวกคุณก็ยังมีทางรอด!"

หลินหยางเอามือไพล่หลัง และพูดอย่างใจเย็น : "ฉันเข้าใจถึงสถานการณ์ที่ยากลำบากของพวกคุณในขณะนี้ ฉันมีทางเลือกทางหนึ่งให้พวกคุณ!"

"คุณหลินได้โปรดชี้แนะด้วยเถอะ!"

คนข้างๆ รีบคารวะ

"ละทิ้งเมืองหลงซินไปซะ ฉันจะคุ้มครองพวกคุณออกไปจากที่นี่เอง! และอยู่ให้ห่างจากสถานที่ความขัดแย้งแห่งนี้!"

หลินหยางกล่าว

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ดวงตาของเม่ยเมิ่งก็เป็นประกาย และลุกขึ้นคำนับทันที

"คุณหลิน คุณสามารถคุ้มครองพวกเราได้จริงๆ เหรอ?"

"คุณหนูเม่ยเมิ่ง ฉันบอกแล้วไงว่าเราเป็นเพื่อนกัน ที่มาในวันนี้ ก็เพื่อมาช่วยคุณโยเฉพาะ! ไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก"

หลินหยางประคองเม่ยเมิ่งขึ้นมาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าของเม่ยเมิ่งเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เธอพบว่าเรื่องที่ทำถูกต้องที่สุดในตำหนักมังกร ก็คือการฆ่าคนของตำหนักฉางหลานเพื่อช่วยหลินหยาง

ถึงแม้ว่าศักยภาพของหลินหยาง เดิมทีไม่จำเป็นจะต้องให้เธอลงมือก็ตาม

แต่หลินหยางยังคงจำเรื่องนี้ได้

ชายคนนี้ ให้ความสำคัญกับมิตรภาพจริงๆ!

แววตาของเม่ยเมิ่งเป็นประกาย

"ออกไปจากที่นี่? ไม่ได้ ไม่ได้อย่างแน่นอน!"

เม่ยอ้าวปฏิเสธทันที

"ทำไมล่ะ? คุณลุง หรือว่าคุณไม่เชื่อในศักยภาพของคุณหลิน? แม้แต่เย่เหยียนก็ฆ่าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ!"

เม่ยเมิ่งเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึมทันที

"ถ้าคุณหลินคิดที่จะลงมือ ศัตรูเหล่านั้นของตระกูลดาบโลหิตของเราอาจจะทำอะไรเราไม่ได้ แต่ตระกูลลิ่งหูล่ะ? หากพวกเขาส่งผู้แข็งแกร่งมาไล่ล่าเรา เราจะทำอย่างไรดีล่ะ?"

"เอ่อ....."

"คุณหลิน ฉันไม่ได้จะดูถูกคุณหรอกนะ ท่านย่าก็ล้มป่วยอยู่ ฉันจึงต้องคำนึงถึงคนในตระกูล ได้โปรดให้อภัยด้วย"

เม่ยอ้าวคำนับให้หลินหยาง

"ดังนั้นคุณจึงคิดที่จะอยู่ต่อใช่ไหม?"

"ฉันคิดว่าอย่างน้อยๆ ก็มีโอกาสที่จะอธิบาย เมื่อตระกูลลิ่งหูเห็นว่าเราไม่หลบหนี ก็น่าจะยอมฟังเหตุผลกันบ้าง"

"ไร้เดียงสา?"

หลินหยางส่ายหัว

เม่ยอ้าวมีสีหน้าเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ได้ฮึกเหิมขึ้นมา

"คุณลุง หากตระกูลลิ่งหูต้องการพูดคุยกับเราจริงๆ เรื่องก็คงไม่กลายเป็นแบบนี้หรอก ในเมื่อคุณไม่ยอมไป ฉันจะไม่บังคับคุณหรอก แต่ฉันจะพาคุณย่าไป!"

เม่ยเมิ่งกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

"ไม่ได้นะ....."

เม่ยอ้าวโต้แย้งขึ้นมาทันที

แต่ในเวลานี้หลินหยางได้มองมาทางด้านนี้

เม่ยเมิ่งจึงพูดไม่ออก อ้าปากค้าง ฝืนยิ้มและกล่าวออกมา : "ฉันเป็นกังวลว่าคุณจะดูแลคุณย่าไม่ดี...."

"ฉันยินดีที่จะจากไปพร้อมกับคุณหนูใหญ่"

"ฉันก็ยินดีที่จะตามคุณหนูใหญ่ไปด้วยเช่นกัน!"

เวลานี้ คนกลุ่มหนึ่งก็ได้เดินออกมา

เม่ยอ้าวตกตะลึง มองไปที่คนเหล่านั้น

ถึงแม้ว่าจะไม่มาก แต่เมื่อรวมๆ แล้วก็มีหลายสิบคน.....

มีหลินหยางอยู่ เดิมทีเม่ยอ้าวไม่สามารถโต้แย้งได้