บทที่ 3652 อย่ามาขัดขวางฉันเลย

ณ อาคารมอบรางวัลนำจับ

"ท่านหลิน จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ ทั้งหมดยี่สิบห้อง ห้องทำการรักษาก็จัดเตรียมอย่างเหมาะสมแล้ว นำตัวท่านย่าโลหิตส่งเข้าไปแล้ว ตอนนี้กำลังเตรียมวัตถุดิบสมุนไพรและอุปกรณ์ทำการรักษาครับ"

เถาเฉิงเดินมาถึงห้องโถงใหญ่ และกล่าวด้วยรอยยิ้มกับหลินหยางที่กำลังยืนดูป้ายรางวัลนำจับอยู่

"รบกวนผู้จัดการเถาแล้ว"

"มีอะไรต้องเกรงใจกันครับ? พวกท่านชำระเงิน ฉันก็ออกห้องให้ อีกทั้งท่านยังช่วยเพิ่มดอกออกผลให้กับฉันอีก ฉันต่างหากที่จะต้องขอบพระคุณท่าน!"

ผู้จัดการเถาหัวเราะเสียงดัง

หลินหยางยิ้มๆ และเตรียมที่จะไปยังห้องทำการรักษา

แต่ผู้จัดการเถารั้งเขาเอาไว้

"ท่านหลินครับ ท่านเตรียมที่จะรักษาให้กับท่านย่าดาบโลหิตจริงๆ เหรอครับ?"

"ก็แน่นอนสิ ทำไมล่ะ?"

หลินหยางกล่าวถามด้วยความประหลาดใจ

ผู้จัดการเถาหุบยิ้ม และแสดงสีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม: "ฉันแนะนำว่าให้ท่านล้มเลิกไปเสียดีกว่าครับ"

"คุณกลัวว่าฉันจะรักษาได้ไม่ดีเหรอ?"

"ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับท่านครับ"

ผู้จัดการเถาส่ายหน้า แล้วเอ่ยปากว่า: "รู้จักปรมาจารย์ขู่แห่งเมืองหลงซินของพวกเราไหมครับ?"

"รู้จักสิ ปรมาจารย์ขู่ที่เป็นหมอรักษาโรคช่วยเหลือมหาชน ช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วน อีกทั้งยังไม่เก็บเงินแม้แต่น้อย และไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้ระหว่างทุกฝ่าย เขาเป็นผู้วิเศษในโลก ไหนเลยฉันจะไม่รู้จักเขา?"

หลินหยางส่ายหน้าและยิ้ม

"รู้จักก็ดีแล้วครับ ปรมาจารย์ขู่เพิ่งจะเสียชีวิตไปก่อนหน้านี้ได้ไม่นาน"

ผู้จัดการเถากล่าว

"อะไรนะ? เสียชีวิตแล้ว?"

หลินหยางหายใจถี่ขึ้นมาทันที

"ใช่ครับ เขาเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ตอนที่เสียชีวิตทั้งร่างของเขาดำสนิท พลังอันชั่วร้ายฉีกอวัยวะและร่างกายของเขาออกจากกัน และแม้แต่เทพเซียนก็ไม่อาจช่วยชีวิตได้!"

ผู้จัดการเถากล่าวด้วยเสียงเบาๆ

เพียงหลินหยางได้ฟัง ก็เข้าใจอะไรบางอย่างในทันที

"เทพยุทธ์อั้นเทียนผู้นั้นไม่ได้ล้อเล่นกับพวกคุณนะครับ เขาต้องการที่จะสังหารทุกคน ตราบใดที่ถูกเขาทำร้าย ถึงแม้จะไม่ตายภายในวันนั้น ผ่านไปไม่นานก็จะต้องตายอยู่ดี และที่ปรมาจารย์ขู่ต้องตายอย่างกะทันหันเช่นนี้ ก็เพราะว่าตอนที่เขาทำการรักษาให้กับท่านย่าดาบโลหิตได้ติดเชื้อจากพลังปีศาจชั่วร้ายของเทพยุทธ์อั้นเทียนโดยไม่ได้ตั้งใจ ถ้าหากท่านทำการรักษาให้กับท่านย่าดาบโลหิต เกรงว่าอาจจะดำเนินรอยตามปรมาจารย์ขู่ไป!"

ผู้จัดการเถาพูดเกลี้ยกล่อมด้วยเจตนาดี

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ หลินหยางก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเข้าใจความกังวลของเถาเฉิงเป็นอย่างดี

"ผู้จัดการเถาวางใจเถอะ ฉันมีความพอดีของตัวเอง"

"ท่านหลิน....."

"ถึงแม้ปรมาจารย์ขู่จะมีทักษะทางการแพทย์อันน่าทึ่ง แต่การฝึกฝนของเขาก็ไม่ได้สูงมาก เมื่อถูกพลังของเทพยุทธ์อั้นเทียนเข้าไปกัดกร่อนในร่างกาย จึงไม่มีพลังแห่งสวรรค์มาต้านทานได้เท่าไรนัก ทำให้เสียชีวิตอย่างกะทันหันได้ และนี่ก็คือเหตุผล"

หลินหยางหยิบยาอายุวัฒนะบางส่วนออกมา และยัดใส่ในมือของเถาเฉิง

"จัดหาคนสองสามคน ไปทำพิธีฝังศพปรมาจารย์ขู่แทนฉันด้วย"

"นี่คุณหลินพูดอะไรกัน? อาคารมอบรางวัลนำจับของพวกเราได้ส่งคนไปจัดการเรียบร้อยแล้วครับ"

เถาเฉิงนำยาอายุวัฒนะคืนกลับมา และกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เช่นนั้นก็ดี"

หลินหยางพยักหน้า และเดินมุ่งตรงไปยังห้องทำการรักษาโดยตรง

เถาเฉิงอ้าปากเล็กน้อย ในที่สุดก็เลือกที่จะล้มเลิกไป

ภายในห้องทำการรักษา

เม่ยเมิ่งและคนสองสามคนของตระกูลดาบโลหิตต่างก็อยู่ในนั้น

พวกเขารายล้อมอยู่ข้างๆ ท่านย่าดาบโลหิต บนใบหน้าของแต่ละคนต่างก็โศกเศร้า และทุกข์ใจไม่น้อย

ที่ตระกูลดาบโลหิตต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ก็เพราะการล้มลงของท่านย่าดาบโลหิต

เวลานี้ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจถึงความโหดร้ายของชีพจรมังกรใต้ดิน ในที่สุดก็เข้าใจความสำคัญของศักยภาพแล้ว

"ท่านหลิน!"

"ท่านหลิน!"

"ท่านหลิน!"

เมื่อหลินหยางเปิดประตูเข้าไป คนเหล่านี้ของตระกูลดาบโลหิตต่างก็โค้งคำนับตามๆ กัน ด้วยความเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่ง

"พวกคุณไม่จำเป็นต้องมารวมตัวกันอยู่ที่นี่หรอก กลับไปเถอะ"

หลินหยางเดินไปยังเคาน์เตอร์ที่อยู่ข้างๆ และทำการตรวจเช็คอุปกรณ์ที่ใช้ในการรักษา

"ท่านหลิน พวกเรามาช่วยครับ!"

มีคนกล่าวขึ้นมาทันที

"พี่หลิน คนเหล่านี้ล้วนเป็นมือดีด้านทักษะทางการแพทย์ของตระกูลดาบโลหิตทั้งสิ้น ทักษะทางการแพทย์ของพวกเขาถือได้ว่าเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองหลงซินเลยก็ว่าได้ ได้โปรดให้พวกเขาช่วยท่านทำการรักษาเถอะค่ะ"

เม่ยเมิ่งรีบกล่าวอธิบาย

"ให้พวกเขาช่วยฉันทำการรักษาอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกวาดสายตามองคนเหล่านั้น แต่กลับขมวดคิ้ว: "ฉันคิดว่าทักษะทางการแพทย์ของพวกเขาเพียงแค่เท่านี้ สั่งให้พวกเขากลับไปซะเถอะ อย่ามาขัดขวางฉันเลย!"

"อะไรนะ?"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที