บทที่ 3654 เทพยุทธ์ในอนาคต

เพียะ!

เสียงตบดังก้องขึ้นในศาลา

จากนั้นก็เห็นร่างหนึ่งซวนเซจนถอยออกมาจากศาลา

คนคนนั้นก็คือลิ่งหูเซียว!

ในเวลานี้ลิ่งหูเซียวกุมใบหน้าด้วยความตื่นตกใจ มองเงาร่างในศาลา ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"หยู่เอ๋อร์! บังอาจนัก! แกกล้าลงมือกับอาสามของแกได้ยังไง?"

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำที่นั่งอยู่ในศาลาก็ได้ลุกขึ้นทันที และตะคอกอย่างเอาจริงเอาจัง

"ลิ่งหูเซียวทำให้ตระกูลลิ่งหูของฉันต้องอับอายขายหน้า หรือว่าเขาไม่ควรจะถูกลงโทษ? ฉันไม่ได้ฆ่าเขา ก็ถือว่าสุภาพกับเขาแล้ว"

ชายหนุ่มรูปหล่อกล่าวอย่างเย็นชา

ชายหนุ่มเข้าคู่กันกับดาบกายสิทธิ์ เสื้อคลุมยาว คิ้วดาบดวงตาสดใส ดูมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

ข้างๆ เขา ยังมีหญิงสาวชุดแดงท่านหนึ่งนั่งอยู่ด้วย

หญิงสาวคนนี้ไว้ผมหน้าม้ายาวมาถึงคิ้ว ไรผมสองข้างยาวลงมา ริมฝีปากสีแดงดวงตาสดใส ดูงดงามเป็นพิเศษ เกรงว่าหากเม่ยเมิ่งอยู่ที่นี่ ก็คงจะสวยพอๆ กัน

"ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นคุณอาสามของแกนะ"

ลิ่งหูไห่ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"แล้วยังไงล่ะ?"

ลิ่งหูหยู่เมินเฉย เขาโบกๆ มือและกล่าวว่า : "ตระกูลลิ่งหูของฉัน ถ้าต้องการครอบครองชีพจรมังกรใต้ดิน และทำให้ทุกคนยอมสวามิภักดิ์ จะต้องไม่มีสิ่งสกปรกใดๆ ดังนั้นคนที่ส่งผลกระทบต่อตระกูลลิ่งหูของฉัน ล้วนจะต้องถูกขุดรากถอนโคนทิ้ง! ฉันยังคิดว่าเขาคืออาสามของฉันหรอกนะ เมื่อครู่นี้จึงตักเตือนแค่เล็กน้อยเท่านั้น ถ้าเป็นคนอื่น ฉันก็คงจะฆ่าตายไปแล้ว!"

"แก...."

ลิ่งหูเซียวโกรธมาก แต่ก็อดกลั้นเอาไว้

"คุณลุงลิ่งหู ตอนนี้คุณชายหยู่ได้ความโปรดปรานจากเทพยุทธ์ฉางหลาน และเทพยุทธ์ไท่เทียน ในเวลาเดียวกันก็ถูกเทพยุทธ์ทั้งสองรับเป็นลูกศิษย์แล้วด้วย คุณชายหยู่มีเทพยุทธ์ทั้งสองสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง วันข้างหน้าก็จะสามารถเข้าร่วมเป็นเจ็ดเทพยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ได้ วิธีการจัดการเรื่องต่างๆ ของเขาก็จะต้องเข้มงวดกวดขันมากขึ้นเป็นธรรมดา พวกคุณน่าจะเข้าใจ!"

หญิงชุดแดงกล่าวอย่างเย็นชา

น้ำเสียงอ่อนหวานไพเราะ น่าฟังเป็นอย่างยิ่ง

ลิ่งหูไห่ขมวดคิ้วแน่น

"พี่ใหญ่ ช่างมันเถอะ!"

ลิ่งหูเซียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธเอาไว้และกล่าวว่า : "อันที่จริงปัญหาของเรื่องนี้มันเกิดจากฉัน เป็นฉันที่จัดการได้ไม่ดีเอง ตอนนี้หยู่เอ๋อร์ก็ไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว เขาจะลงมือก็ลงมือเถอะ!"

"แต่ว่า.....ช่างเถอะ"

ลิ่งหูเซียวส่ายหัว แต่ในแววตากลับมีความประหลาดใจ

ลิ่งหูไห่เพียงแค่เสแสร้งแกล้งทำเท่านั้น

เดิมทีเขาไม่ได้สนใจว่าลิ่งหูหยู่จะปฏิบัติต่อลิ่งหูเซียวอย่างไร

ถึงแม้ว่าลิ่งหูไห่จะยังคงเป็นหัวหน้าตระกูลของตระกูลลิ่งหู แต่เขาเข้าใจดีว่า ในไม่ใช่ตระกูลก็จะต้องส่งมอบไปถึงมือของลิ่งหูหยู่แล้ว

"หยู่เอ๋อร์ ต่อไปควรจะทำอย่างไรดี?"

ลิ่งหูเซียวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"เสียหน้าไปแล้ว ก็ต้องไปเอากลับคืนมาสิ"

"ไอ้แซ่หลินคนนั้นไม่ได้จัดการได้ง่ายๆ นะ!"

"ทำไม? ตระกูลลิ่งหูของฉันจัดการได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่กล่าวอย่างไม่พอใจ : "ส่งคนไปเดี๋ยวนี้ ให้ไปที่ตระกูลดาบโลหิต และกวาดล้างตระกูลดาบโลหิตให้ราบเป็นหน้ากลอง ยกเว้นผู้ที่มีกระดูกพิเศษ คนอื่นๆ ฆ่าให้หมด ส่วนคนที่เหลือให้พาตัวกลับมา ฉันต้องการเอาไปกลั่นเป็นยา!"

"จะให้ลงมือตอนไหน?"

"ตอนนี้เลย!"

ลิ่งหูหยู่โบกมือ : "แจ้งให้ผู้อาวุโสทุกๆ คนในตระกูลทราบ การกระทำทั้งหมด การต่อสู้ครั้งนี้ จะต้องทำให้ทุกฝ่ายตกตะลึง และทำให้ทุกคนไม่กล้าดูถูกตระกูลลิ่งหูได้!"

"ตกลง!"

ลิ่งหูเซียวพยักหน้า หันหลังกลับต้องการจะออกไป

แต่ในเวลานี้ คนรับใช้ของตระกูลลิ่งหูรีบวิ่งเข้ามาทันที

"เรียนหัวหน้าตระกูล คุณชาย ด้านนอกมีคนมาขอพบครับ!"

"ใคร?"

ลิ่งหูไห่เอ่ยถามอย่างเย็นชา

"เม่ยเฉียงแห่งตระกูลดาบโลหิตครับ!"

"หื๊ม? เขามาทำไม?"

ลิ่งหูไห่ขมวดคิ้วขึ้นมา

แต่ลิ่งหูหยู่กลับโบกๆ มือ : "พาเขาเข้ามา"