บทที่ 3656 ยอมจำนน

ภาพตรงหน้าเรียกได้ว่าเละเทะไม่เป็นท่า

มีกระดาษกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น อีกทั้งบนพื้นยังมีสสารสีดำจำนวนมาก มองดูแล้วน่าขยะแขยง ราวกับตะกอนที่ปล่อยออกมาจากท่อระบายน้ำ

แต่สสารสีดำเหล่านี้ไม่ได้ส่งกลิ่นเหม็น แต่มันกลับเผยให้เห็นพลังอันน่าสะพรึงกลัวแทน

เมื่อสังเกตดูพลังนี้ สีหน้าของจิ่วอวี้และอวี่ปี้หงต่างก็เปลี่ยนไป

ถึงแม้ว่าพลังนี้จะอ่อนแอมาก แต่สำหรับพวกเขาแล้ว มันกลับดูสูงส่ง และยโสโอหังเป็นอย่างยิ่ง....

"ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

หลินหยางขมวดคิ้วแล้วกล่าวถาม

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร...."

เมื่อคนทั้งสองได้สติกลับมา ก็รีบทำงานในทันที

กระดาษกองโต

อีกทั้งภาพวาดและสิ่งที่เขียนอยู่ด้านบน คนทั้งสองก็ไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิง

"ใช่แล้วนายท่าน ตระกูลดาบโลหิตเกิดเรื่องแล้ว"

อวี่ปี้หงจัดระเบียบข้าวของให้หลินหยางไปพลาง เอ่ยปากไปพลาง

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

หลินหยางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน คล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง และเอ่ยปากกล่าวถามไปพลาง

"ตระกูลดาบโลหิตได้ส่งเม่ยเฉียงไปยังตระกูลลิ่งหูแห่งเมืองหลงจ่าว เพื่อต้องการให้เขากล่าวขอโทษตระกูลลิ่งหูแทนคนของตระกูลดาบโลหิต แต่ผลปรากฏว่า....ลิ่งหูหยู่ได้ทำการฆ่าเม่ยเฉียง!"

อวี่ปี้หงกล่าว

"อะไรนะ? ลิ่งหูหยู่ฆ่าเม่ยเฉียงอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางตกตะลึง และเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงงทันที

ต้องเข้าใจว่า เม่ยเฉียงไม่ใช่พวกลูกกระจ๊อกแต่อย่างใด

นั่นคือนายท่านรองของตระกูลดาบโลหิต เป็นน้องชายของเม่ยอ้าว เป็นคุณอารองของเม่ยเมิ่ง!

มิหนำซ้ำคนอื่นมาขอขมาแสดงการสำนึกผิดถึงที่บ้าน หากแสดงทีท่าไม่พอใจก็เพียงพอแล้ว แต่ด้วยเหตุผลและน้ำใจ ก็ไม่ควรที่จะฆ่ากันไม่ใช่เหรอ?

ตระกูลลิ่งหูนึกจะฆ่าก็ฆ่าอย่างนั้นเหรอ?

"เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อไรกัน?"

หลินหยางซักถาม

"เมื่อวานค่ะ หากพูดอย่างตรงไปตรงมา เม่ยเฉียงเสียชีวิตเมื่อวานนี้ แต่ตระกูลลิ่งหูได้ทำการลงมือเมื่อวันก่อน"

อวี่ปี้หงลังเลใจเล็กน้อยและกล่าว

หลินหยางค่อนข้างงุนงง: "ปี้หง นี่คุณหมายความว่าอะไร? อะไรคือลงมือเมื่อวันก่อน? แล้วเมื่อวานเพิ่งจะเสียชีวิต?"

"นายท่าน ท่านไม่รู้ว่า เม่ยเฉียงได้ไปที่ตระกูลลิ่งหูเพื่อแสดงการขอโทษเมื่อวันก่อน และลิ่งหูหยู่ก็ตัดสินใจลงมือกับเม่ยเฉียงเมื่อวันก่อน เพียงแต่ลิ่งหูหยู่ไม่ได้ทำการสังหารเม่ยเฉียงเฉยๆ แต่ยังสั่งให้คนฟันเม่ยเฉียงเป็นหมื่นๆ ชิ้น และทำการแล่เนื้อเพื่อประหารชีวิต ในขณะเดียวกันก็ถลกหนังและกระดูกออก และตัดหัวเพื่อเสียบประจานต่อหน้าสาธารณชน!"

อวี่ปี้หงกล่าว

"อะไรนะ?"

หลินหยางตกตะลึง

"ศพที่ถูกฟันจนเป็นพันๆ ชิ้น และกระดูกที่ถูกตัดออกของเม่ยเฉียง กระทั่งผิวหนังและศีรษะทั้งหมด ได้ถูกส่งมาถึงหน้าประตูของตระกูลดาบโลหิต ศีรษะของเขาได้ถูกแขวนเอาไว้ใต้แผ่นจารึกของตระกูลดาบโลหิต และตระกูลลิ่งหูได้สั่งว่า ห้ามตระกูลดาบโลหิตปลดศีรษะลงโดยเด็ดขาด"

อวี่ปี้หงกล่าว

"เช่นนี้ มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าตระกูลลิ่งหูจะไม่ยอมปล่อยตระกูลดาบโลหิตไปอย่างแน่นอน แต่เขาก็คาดไม่ถึงว่าวิธีการของตระกูลลิ่งหูจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้....

"คนของตระกูลดาบโลหิตเป็นอย่างไรบ้าง?"

หลินหยางกล่าวถาม

แต่ในเวลานี้อวี่ปี้หงกลับเงียบไม่พูดจา

"หรือว่า....ตระกูลดาบโลหิตไปหาตระกูลลิ่งหูเพื่อแก้แค้นแล้ว?"

หลินหยางรีบกล่าวถาม

แต่ทว่าจิ่วอวี้กลับอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ: "นายท่าน ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง เช่นนั้นพวกเราก็ยังจะเลื่อมใสศรัทธาในความเข้มแข็งของคนตระกูลดาบโลหิต แต่ไหนเลยพวกเขาจะกล้าทำเช่นนั้น....."

"แล้วพวกเขาทำยังไงเหรอ?"

"พวกเขา....นำเนื้อและกระดูกทั้งหมดของเม่ยเฉียงให้สุนัขกิน และนำหนังลอยไปพร้อมกับโคมลอย กระทั่งประกาศ ตัดชื่อเม่ยเฉียงออกจากบรรพบุรุษ โดยประกาศว่าเม่ยเฉียงเป็นผู้ทรยศต่อตระกูลดาบโลหิต เพื่อเป็นการเอาใจตระกูลลิ่งหู! "

จิ่วอวี้กล่าวด้วยเสียงเบาๆ แต่ในแววตากลับแสดงความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

หลินหยางเงียบไม่พูดจา

หลินหยางรู้ว่าเพราะเหตุใดตระกูลดาบโลหิตถึงทำเช่นนี้

พวกเขาต้องการใช้สิ่งนี้เพื่อทำให้ตระกูลลิ่งหูพอใจ

เพราะพวกเขาคิดว่าที่เม่ยเฉียงถูกฆ่า คงเพราะทำให้ตระกูลลิ่งหูไม่พอใจ ตอนที่ไปกล่าวขอโทษ ด้วยเหตุนี้จึงไม่ลดละในการลงโทษเม่ยเฉียง

ถึงแม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว ตระกูลดาบโลหิตก็จะบดขยี้เขาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

เมื่อข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ก็เป็นที่ฮือฮาไปทั่วทั้งเมืองหลงซิน

แม้แต่เมืองหลงจ่าวก็ยังสั่นสะเทือนขึ้นมาไม่น้อย

ใครต่างก็คาดไม่ถึงว่าคนตระกูลดาบโลหิตจะทำการตัดขาดเยื่อใยเช่นนี้

นั่นคือนายท่านรองของตระกูลดาบโลหิตเลยนะ!

ตอนนี้เม่ยเฉียงก็เหลือเพียงแค่ศีรษะที่ไม่ได้ถูกจัดการ นี่เป็นเพราะคนตระกูลลิ่งหูสั่งเอาไว้ ว่าห้ามคนของตระกูลดาบโลหิตแตะต้องศีรษะนั้น

ไม่เช่นนั้นแม้แต่ศีรษะก็คงจะไม่เหลือ

"เม่ยอ้าวและคนเหล่านี้ไร้เดียงสาเกินไป!"

หลินหยางนำกระดาษวางกลับไปยังบนโต๊ะ และกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "พวกเขายังคงมีความหวังต่อตระกูลลิ่งหู โดยคาดหวังว่าตระกูลลิ่งหูจะมีเมตตา และปล่อยพวกเขาไป เพียงแต่น่าเสียดาย ในสายตาของตระกูลลิ่งหู พวกเขาเป็นเพียงแค่กลุ่มคนที่น่าสมเพชไร้ค่า และเพียงแค่ของเล่นที่นึกจะฆ่าก็ฆ่าได้เลย"

จิ่วอวี้และอวี่ปี้หงไม่พูดจา

คนที่อยู่ในสถานการณ์มักจะมองไม่ออก แต่คนที่อยู่ภายนอกมักจะมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

คนภายนอกมองออกอย่างชัดเจน

เม่ยอ้าวและคนอื่นๆ กลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย

"เออใช่ แล้วตอนนี้เม่ยเมิ่งเป็นอย่างไรบ้าง?"

หลินหยางรีบกล่วถาม

"พอคุณเม่ยเมิ่งรู้เรื่องนี้ ก็โมโหจนกระอักเลือด ต้องการพาคนไปยังตระกูลดาบโลหิตเพื่อตำหนิเม่ยอ้าว แต่ถูกทุกคนห้ามเอาไว้"

อวี่ปี้หงเอ่ยปากว่า: "ยังดีที่ตอนนี้มีคุณหนูฉินเจี้ยนคอยพูดโน้มน้าวอยู่ข้างๆ ตอนนี้จึงดีขึ้นมากแล้วค่ะ"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

หลินหยางพยักหน้า แล้วกล่าวด้วยเสียงอันเคร่งขรึมว่า: "ฟังนะ ไปหาผู้จัดการเถาเดี๋ยวนี้ บอกเขาว่า จะต้องจับตาดูเม่ยเมิ่งและคนอื่นๆ เอาไว้ อย่าให้พวกเขาออกไปจากอาคารมอบรางวัลนำจับ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเขาไปทำเรื่องโง่ๆ!"

เพียงคนทั้งสองได้ฟัง ต่างก็สั่นสะท้าน

"นายท่าน ความหมายของท่านคือ......"

"ตระกูลดาบโลหิต เกรงว่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน"

หลินหยางพูดอย่างสงบนิ่ง : "เม่ยเฉียงเป็นคนอย่างไร ก่อนหน้านี้ที่ฉันอยู่ตระกูลดาบโลหิตก็เคยได้สัมผัสมาแล้ว เขาเป็นคนที่ระมัดระวังคำพูดและการกระทำอยู่ตลอด เป็นไปไม่ได้ที่จะผิดใจกับลิ่งหูหยู่ และการที่เขาถูกฆ่า และตายอย่างอนาถเช่นนี้ แน่นอนว่าลิ่งหูหยู่ต้องการที่จะกู้หน้ากลับคืนมา"