บทที่ 3657 ความอดทนหมดลง

ลิ่งหูหยู่ไม่ใช่คนโง่งม เขาจะมองไม่ออกว่าหลินหยางจงใจยั่วยุให้คนในตระกูลลิ่งหู เพื่อให้ตระกูลลิ่งหูไปเผชิญหน้ากับ อาคารมอบรางวัลนำจับได้อย่างไร?

คนในตระกูลลิ่งหูคุ้นเคยกับความหยิ่งยโสเย่อหยิ่งจนหลงลืมไปแล้วว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ไหน

เมื่อทุกคนเห็นลิ่งหูหยู่ยอมโอนอ่อน ทุกคนจึงทำได้เพียงระงับความโกรธและไม่กล้าทำอีก

“คุณชายหยู่ ข้าเป็นเพียงผู้จัดการตัวเล็กๆ มีเรื่องหลายเรื่องที่ข้าเองก็ไม่สามารถตัดสินใจได้ แต่ว่า ตามกฎของอาคารแล้วถ้าพวกเราก่อปัญหาและต่อสู้ที่นี่ ผลที่ตามมา... ข้า เกรงว่าคุณชายหยู่จะรับผลที่ตามมาไว้ไม่ไหวนะ”

เถาเฉิงพูดเสียงเบาด้วยใบหน้าที่จริงจัง

"รู้แล้ว"

หลิงหู่หยูยิ้มบางๆ

เถาเฉิงใช้ความสุภาพตอบโต้ความสุภาพ และใช้ความเคารพตอบรับความเคารพ แต่เรื่องที่ควรพูด ก็ยังไม่สามารถปิดบังไว้ได้

ลิ่งหูหยู่ไม่ได้อยากเจาะลึกในเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงมองไปที่หลินหยางและพูดตรงว่า "หมอเทวดาหลินใช่ไหม? ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นคนที่ทำให้ลุงสามของข้าได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งยังทำให้เขาต้องอับอาย!"

“แล้วใครคือลุงสามของเจ้าล่ะ?”

“ลิ่งหูเซียว ”

“ที่แท้ก็เป็นเขาเองเหรอ?”

“บอกมาสิ เจ้าคิดจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร?”

ลิ่งหูหยู่จิบชาแล้วพูดอย่างใจเย็น

“ส่งคนมาสิ ว่ายังไง?”

หลินหยางครุ่นคิดไปสักพักแล้วพูดออกมา

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้ดีทีเดียวนะ”

หลิงหู่หยูยิ้มบางๆ

"งั้นเหรอ? ก็ได้"

หลินหยางส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็น: "ลิ่งหูเซียวล่ะ? เขาอยู่ที่ไหน? แล้วถูกพาตัวไปเมื่อไหร่? ครั้งสุดท้ายที่ข้าปล่อยเขาไป คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะไปเรียกให้เจ้ามาสร้างความวุ่นวายให้ข้า ดูเหมือนว่า ว่าครั้งนี้ข้าคงจะปล่อยเขาไปไม่ได้แล้ว !”

รอยยิ้มของลิ่งหูหยู่แข็งค้างไปเล็กน้อยและคิ้วก็ขมวดแน่น

“อยากให้ข้าส่งคนไปงั้นเหรอ?”

“อะไรนะ หรือว่าเจ้าคิดว่าข้าจะเอาตัวเองมอบให้กับเจ้าเหรอ?”

หลินหยางถามอย่างแปลกๆ

เมื่อหลิงหู่ยวี่ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างโกรธๆ: "ฮ่าๆๆ ได้! น่าสนใจ! น่าสนใจมาก! ฮ่าๆๆ..."

คนจากตระกูลลิ่งหูต่างจ้องมองไปที่หลินหยาง และปรารถนาจะหั่นเขาเป็นชิ้น ๆ

ใบหน้าของ เถาเฉิงเต็มไปด้วยความกังวล

เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วก็ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น

“คุณหลิน ทางที่ดีท่านควรยอมแพ้และอย่ามาแข็งกร้าวกับข้า แค่ยอมก้มหัว แล้วข้าจะไปที่ระดับสูงเพื่อช่วยไกล่เกลี่ยให้ บางทีเรื่องนี้อาจพลิกผันในทางที่ดีขึ้น "

“อยากให้ข้าก้มหัวให้อย่างนั้นเหรอ?”

“คุณหลินอย่าแปลกใจเลย ลิ่งหูหยู่ในตอนนี้แตกต่างออกไป พูดตามตรง ในอดีตข้าไม่ต้องมาดูแลเขาด้วยตนเอง แต่ตอนนี้มันแตกต่างไปแล้ว เขาได้ฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของเทพยุทธ์ฉางหลาน และเทพยุทธ์ไท่เทียน เขาจึงเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของชีพจรมังกรใต้ดินของเราที่ได้รับการสั่งสอนโดยเทพยุทธ์สองคนในเวลาเดียวกัน อนาคตของเขาก้าวไกลจนไม่สามารถพรรณณาได้ เขาจะก้าวเข้าสู่ตำแหน่งเทพยุทธ์แน่นอน ต่อให้เป็นถึงอาคารมอบรางวัลนำจับ ก็ไม่กล้ารุกรานเขา!”

"เจ้าหมายความว่า....."

“คุณหลิน ข้ารู้ว่านี่จะทำให้เจ้าต้องลำบากใจมาก แต่ข้าคิดว่านี่ไม่ใช่ทางที่สามารถเลือกได้อีกต่อไป ดังนั้น ก่อนอื่นเจ้าควรคุกเข่าลงและคำนับเขาก่อน แล้วข้าจะพูดอะไรดีๆสักสองสามคำเพื่อขออภัยโทษให้ ท่านมีของล้ำค่าอะไรมาถวาย ก็เอาออกมา ให้เท่าที่ทำได้ ข้าคิดว่าคนในอาคารมอบรางวัลนำจับก็คงไว้หน้าคุณชายหยู่บ้าง”

เถาเฉิงโน้มน้าวอีกครั้ง

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลินหยางก็รู้สึกตลกเล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเพราะเขารู้ว่าเถาเฉิงกำลังโน้มน้าวเพื่อตัวเขาเอง

หากเปลี่ยนเป็นคนธรรมดา นย่อมเป็นทางออกที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน

เมื่อเผชิญหน้ากับหลิงหูอวี้ซึ่งมีเทพยุทธ์สองคนหนุนหลังอยู่ เกรงว่าภายในชีพจรมังกรใต้ดินทั้งหมดคงจะไม่มีใครที่มีพลังมากกว่าเขาอีกแล้ว...

“ผู้จัดการเถา เจ้ากำลังกระซิบอะไรกับเขาเหรอ? หรือว่าเจ้ากำลังพยายามโน้มน้าวเขางั้นเหรอ? ข้าคิดว่ามันไม่จำเป็นหรอก เจ้าไม่สามารถปกป้องบุคคลนี้ได้อีก!”

ลิ่งหูหยู่เหลือบมองที่ เถาเฉิงและพูดด้วยรอยยิ้ม

“คุณชายหยู่...”

เถาเฉิงยังคงกังวลและอยากจะโน้มน้าวเขาอีกครั้ง แต่หลิงหู่หยูก็หมดความอดทนแล้ว...

แต่เมื่อลิ่งหูหยู่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เถาเฉิง ว่าเขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก แล้วก็พูดอย่างใจเย็น: "ผู้จัดการเถา เจ้าก็อยู่ที่นี่ตลอดเวลา และเจ้าก็คงจะได้เห็นชัดเจนแล้วว่าข้าพยายามเจรจากับเขาอย่างอดทนแล้ว น่าเสียดายที่เขาหัวแข็งขนาดนี้ แล้วยัง สั่งสอนไม่ได้ แถมยังกล้าดูหมิ่นข้าด้วยซ้ำ! ข้าจะทนต่อไปได้ยังไง”

“คุณชายหยู่...โปรดอนุญาตให้ข้าพยายามเจรจากับเขาอีกครั้ง…”