บทที่ 3659 เทพยุทธ์นับว่าเป็นอะไรได้?

"พี่หลิน!"

เม่ยเมิ่งออกไปได้ไม่นาน ฉินเจี้ยนหนู่ก็รีบวิ่งเข้ามา ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรีบร้อน

"คุณหนูฉินเจี้ยน เกิดอะไรขึ้น?"

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมอง

"เมื่อครู่นี้เม่ยเมิ่งเพิ่งจะนำคนตระกูลดาบโลหิตทุกคนออกไปจากอาคารมอบรางวัลนำจับ บอกว่าจะไปช่วยสนับสนุนตระกูล นี่....นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวถามด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลใจ

ในช่วงที่หลินหยางถูกกักขังอยู่ในตำหนักมังกร ถ้าหากไม่ได้เม่ยเมิ่งที่คอยปกป้อง ฉินเจี้ยนหนู่ก็คงจะตายไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แน่นอนว่าเธอย่อมรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณต่อเม่ยเมิ่งเป็นอย่างสูง บัดนี้เมื่อเกิดเรื่องราวเช่นนี้ ไหนเลยเธอจะสามารถนิ่งเฉยได้?

หลินหยางจึงนำเรื่องราวของลิ่งหูหยู่เล่าออกมาทันที

"อะไรนะ? ลิ่งหูหยู่มาเหรอ? อีกทั้งต้องการจะลงมือกับตระกูลดาบโลหิตด้วยเหรอ?"

ฉินเจี้ยนหนู่ตกใจจนหน้าถอดสี

"แน่นอน"

"พี่หลิน เช่นนั้นทำไมท่าน.....ถึงไม่ออกมือช่วยเหลือล่ะ?"

ฉินเจี้ยนหนู่ลังเลใจเล็กน้อย แล้วกล่าวถามอย่างระมัดระวัง

"ฉันก็ไม่ใช่คนใจดีอะไรนี่"

หลินหยางส่ายหน้า แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่ง: "ครั้งที่แล้วเรื่องราวของลิ่งหูเซียว ฉันมีเจตนาที่จะช่วยตระกูลดาบโลหิต อีกทั้งฉันก็บอกแล้วว่า ฉันสามารถปกป้องคุ้มครองตระกูลดาบโลหิตให้ออกจากเมืองหลงซินได้ และหาที่อื่นเพื่อความอยู่รอดและพัฒนา แต่คนของตระกูลดาบโลหิตกลับไม่ยอมรับ แล้วทำไมฉันจะต้องไม่เจียมตัวไปเสนอหน้าเอาอกเอาใจคนอื่นด้วยล่ะ?"

"แต่ว่า....หากเป็นเช่นนี้ คุณเม่ยเมิ่งจะไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอคะ?"

ฉินเจี้ยนหนู่กล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครือ

"วางใจเถอะ เธอไม่เป็นอะไรหรอก"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"เพราะอะไร...."

"เพราะว่า....ฉันได้มอบยาช่วยชีวิตให้เม่ยเมิ่งไปหลายเม็ด มียาเม็ดเหล่านี้อยู่ ลิ่งหูหยู่ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก"

หลินหยางกล่าว

ฉินเจี้ยนหนู่ได้ยินเช่นนี้ จึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมา

"อาจารย์ ลิ่งหูหยู่สร้างความแค้นเคืองให้คุณเช่นนี้ ทำไมถึงไม่กำจัดให้สิ้นซากไปเสียเลยล่ะครับ? ถึงยังไงในไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะต้องลงมือกับคุณอยู่แล้ว สู้ลงมือเสียก่อนจะไม่ได้เปรียบกว่าเหรอครับ?"

ฉางหลานฟู้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นมา

หลินหยางส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง

"ลำพังแค่ลิ่งหูหยู่คนเดียว ฉันไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาหรอก แต่ตอนนี้เขาเป็นลูกศิษย์ของเทพยุทธ์ฉางหลาน คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงช่วยคุณออกมาได้?"

"ทำไมเหรอครับ?"

"เพราะว่าฉันได้ทำข้อตกลงกับเทพยุทธ์ฉางหลาน ในการร่วมมือกันจัดการเทพยุทธ์อั้นเทียน"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"อะไรนะ?"

ฉางหลานฟู้ตกตะลึง แต่ไม่นานก็เข้าใจ

หลินหยางแย่งชิงดาบของเทพยุทธ์อั้นเทียนไป ซึ่งเทพยุทธ์อั้นเทียนจะไม่ปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน

มิหนำซ้ำทางด้านของเทพยุทธ์อั้นเทียนก็ยังมีเย่เหยียนอีกด้วย อาศัยแค่หลินหยางเพียงคนเดียว จะสามารถรับมือได้อย่างไรกัน?

ตอนนี้ทำได้เพียงแค่พึ่งพาศักยภาพของเทพยุทธ์ฉางหลานและเทพยุทธ์ไท่เทียน จึงจะสามารถรับมือได้

"ฉันไม่มีเหตุผลที่จะลงมือกับลิ่งหูหยู่ ไม่เช่นนั้นเทพยุทธ์ทั้งสองก็จะลงมือกับฉัน เพียงแต่ ฉันสามารถเข้าไปห้ามปรามเรื่องราวของตระกูลดาบโลหิต ก็เพราะว่าเห็นแก่หน้าของเม่ยเมิ่ง"

หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และลุกขึ้นยืนโดยตรง: "พวกเราไปดูที่ตระกูลดาบโลหิตกันสักหน่อยเถอะ"

"ครับ"

ทุกคนพยักหน้า และต้องการที่จะตามไป

แต่เถาเฉิงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจับไหล่ของหลินหยางเอาไว้

"ผู้จัดการเถามีเรื่องอะไรเหรอ?"

หลินหยางเอียงหน้าไปกล่าว

เถาเฉิงต้องการจะพูดแล้วก็หยุดไป เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลดเสียงลงแล้วกล่าวว่า: "คุณหลิน ที่ท่านไปตระกูลดาบโลหิต เกรงว่าจะไม่ใช่เพียงแค่ไปห้ามปรามลิ่งหูหยู่ใช่ไหมครับ?"

"นี่ผู้จัดการเถาหมายความว่าอะไร?"

"ถ้าหากท่านจะไปห้าม ตอนที่อยู่ที่นี่ก็คงจะไม่ปล่อยลิ่งหูหยู่ไป ฉันเกรงว่า....คุณกำลังพยายามหาข้ออ้างที่จะฆ่าลิ่งหูหยู่มากกว่า ใช่หรือไม่?"

เถาเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า: "คุณหลิน ท่านทำเช่นนี้ มันจะทำให้เทพยุทธ์ทั้งสองท่านไม่พอใจโดยสิ้นเชิงนะครับ หรือว่าท่านต้องการที่จะเป็นหนึ่งเดียวในชีพจรมังกรใต้ดิน ที่เป็นผู้รุกรานเทพยุทธ์ทั้งสามท่านในเวลาเดียวกัน?"

เพียงพูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

หลินหยางก็เงียบไม่พูดจา

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เขาจึงเอ่ยปากขึ้นมาอย่างช้าๆ ว่า

"เทพยุทธ์ นับว่าเป็นอะไรได้เหรอ?"

ตระกูลดาบโลหิต

เม่ยอ้าวนำเม่ยเยี่ยนตลอดจนคนตระกูลดาบโลหิตจำนวนมากมาคุกเข่าที่สองฝั่งของประตูใหญ่ เพื่อรอคอยการมาถึงของแขกผู้มีเกียรติอย่างสงบนิ่ง

ภายใต้แผ่นจารึกด้านบนประตูใหญ่ ศีรษะของเม่ยเฉียงยังคงแขวนอยู่

ดวงตาทั้งคู่ของเขาถลนออกมาจากเบ้า และมองมายังด้านหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดุร้าย