บทที่ 3660 ชาติหน้าก็เป็นไปไม่ได้

"คุณชายหยู่!"

เม่ยอ้าวคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

"ท่านต้องการที่จะฆ่าพวกเราให้สิ้นซากจริงๆ เหรอครับ?"

"ทำไม? คุณหวังว่าฉันจะมีจิตใจเมตตาต่อพวกมดอย่างนั้นเหรอ? หากเป็นเช่นนั้นละก็.....มันคงจะยาก"

ลิ่งหูหยู่ส่ายหน้าเล็กน้อย

"เห็นได้ชัดว่าพวกเรายอมสวามิภักดิ์ต่อคุณแล้ว! เห็นได้ชัดว่าพวกเรายอมก้มหัวให้คุณแล้ว แต่ทำไม? ทำไมคุณจะต้องทำเช่นนี้ด้วย?"

เม่ยอ้าวกัดฟันแล้วตะโกนออกมา

"ทำไมน่ะเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่ยิ้มอย่างเหยียดหยาม ในสายตาเหลือเพียงแค่การยั่วเย้าและหยอกล้อ

"ฉันจะบอกแกให้ว่าเพราะอะไร เพราะว่าคนอย่างพวกแก แม้แต่คุณสมบัติที่จะก้มหัวให้ฉันก็ไม่มียังไงล่ะ!"

"พวกแกมันเป็นพวกอ่อนแอ อ่อนแอจนน่าสมเพช ในสายตาของฉัน จะจัดการพวกแกยังไงมันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฉัน!"

"พวกแกขอให้อภัยให้ ฉันก็จะต้องอภัยให้พวกแกด้วยเหรอ? พวกแกสำนึกผิดแล้ว ฉันก็จะต้องไว้ชีวิตพวกแกอย่างนั้นเหรอ? "

"มันน่าหัวเราะไหมล่ะ?"

เพียงพูดคำนี้ออกมา ในแววตาของเม่ยอ้าวนอกเสียจากความสิ้นหวังแล้วก็ไม่เหลืออะไรอีก

"พี่ใหญ่ จะต้องคิดหาวิธีพาคนของตระกูลหนีออกไปจากที่นี่...."

เม่ยเยี่ยนที่เต็มไปด้วยเลือด กล่าวกับเม่ยอ้าวด้วยท่าทีอันน่าเวทนา

"น้องเยี่ยน ฉันเสียใจมาก! ถ้าหากในตอนนั้นฉันฟังคำพูดของเมิ่งเอ๋อร์ และพาคนของตระกูลออกไปจากเมืองหลงซิน ตระกูลดาบโลหิตของเราจะมีจุดจบเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? ฉันเป็นคนทำร้ายคนในตระกูล ฉันเป็นคนทำลายตระกูลดาบโลหิต!"

เม่ยอ้าวร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ

"พวกคุณคิดว่าหนีออกจากเมืองหลงซินแล้ว จะสามารถหลุดพ้นจากสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างนั้นเหรอ? หากฉันต้องการจะฆ่าพวกคุณ ถึงแม้พวกคุณจะหนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ก็ไม่ได้ช่วยอะไร!"

ลิ่งหูหยู่ยิ้มอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นก็ยกฝ่ามือขึ้นมา และโบกไปยังเม่ยอ้าวโดยไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย

พลังแห่งสวรรค์อันโหดเหี้ยมในฝ่ามือนั้น ทรงพลังเกินกว่าที่คนจะจินตนาการได้ ซึ่งมันมีพลังทำลายล้าง และน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก

เม่ยอ้าวตกตะลึง ต้องการที่จะขัดขวาง

แต่แขนทั้งคู่ของเขาหักหมด จึงไม่อาจขวางได้โดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงแต่มองฝ่ามือจู่โจมเข้ามาด้วยตาปริบๆ

เม่ยอ้าวหลับตาลง แล้วเฝ้ารอความตายอย่างสงบนิ่ง

แต่ในช่วงเวลาอันวิกฤตเช่นนี้ จู่ๆ เม่ยเยี่ยนที่อยู่ข้างๆ ก็กระโดดขึ้นมาจากพื้น และโผเข้าหาลิ่งหูหยู่อย่างบ้าคลั่ง

ลิ่งหูหยู่ไม่ทันได้ระวังตัว จึงถูกกระแทกจนถอยหลังไปสองก้าว และการจู่โจมก็หยุดลง

"พี่ใหญ่ รีบหนีไป!"

เม่ยเยี่ยนตะโกนขึ้นมา

"รนหาที่ตาย!"

ลิ่งหูหยู่ผลักเม่ยเยี่ยนออก และนำอีกมือหนึ่งจู่โจมไปที่หน้าอกของเธอโดยตรง

ควับ!

ฝ่ามืออันน่าสะพรึงกลัวนั้นเจาะทะลุเข้าไปที่หน้าอกของเม่ยเยี่ยนทันที และหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ก็ถูกบีบอยู่ในมือของลิ่งหูหยู่

"น้องเยี่ยน!"

เม่ยอ้าวแทบจะหมดอาลัยตายอยาก

สายตาของลิ่งหูหยู่แสดงความโกรธเคือง และบีบหัวใจของเม่ยเยี่ยนจนแหลกละเอียดโดยตรง จากนั้นก็สลัดศพเธอทิ้งไปยังข้างๆ และเดินมายังเม่ยอ้าว

เม่ยอ้าวลุกขึ้นทันที แต่ไม่ได้หนี

เขาไม่อยากหนีอีกแล้ว

ตอนนี้มีเพียงแค่ความตายเท่านั้น จึงจะหลุดพ้นได้!

"ไอ้พวกสวะเลวทรามต่ำช้า!"

ลิ่งหูหยู่ก่นด่า แล้วยกมือขึ้นเพื่อจะทำการสังหารเม่ยอ้าวอีกครั้ง

"ไอ้สารเลว!"

เม่ยอ้าวคำรามขึ้นมา ถึงแม้ว่าขาทั้งคู่จะไม่สามารถขยับได้ แต่ในเวลานี้เขาก็ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ซึ่งการตอบสนองต่อการจู่โจมของลิ่งหูหยู่คล้ายกับการฆ่าตัวตาย

"รนหาที่ตาย!"

ลิ่งหูหยู่คล้ายกับค่อนข้างหงุดหงิด จากนั้นจึงสะบัดหลังมือไปยังเม่ยอ้าว

ตึง!

ร่างของเม่ยอ้าวคล้ายกับถูกโจมตีด้วยอะไรบางอย่างที่ค่อนข้างโหดเหี้ยม ในชั่วพริบตากล้ามเนื้อก็ถูกฉีกขาด เลือดไหลทะลักออกมา ขาทั้งสองข้างก็แหลกเป็นชิ้นๆ ในชั่วพริบตา และคนก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เขาต้องการจะเงยหน้าขึ้นมา แต่วินาทีต่อมา เท้าของลิ่งหูหยู่ก็เหยียบไปบนศีรษะของเขา

"ฉันจะฆ่าแก! จะฆ่าแก!"

เม่ยอ้าวตะโกนอย่างโหดเหี้ยม ในดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

"จะฆ่าฉันเหรอ? น่าเสียดายมาก ชาตินี้ของแกมันเป็นไปไม่ได้แล้ว! และชาติหน้าก็อาจคงเป็นไปไม่ได้เหมือนกัน ชาตินี้แกยังเทียบฉันไม่ติด แล้วชาติหน้าจะสามารถเอาชนะฉันได้ยังไงกัน? แกจะต้องถูกฉันเหยียบย่ำตามอำเภอใจไปตลอดกาล!"

ลิ่งหูหยู่กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็ออกแรง ต้องการจะเหยียบเพื่อสังหารเม่ยอ้าวโดยสิ้นเชิง

แต่ในช่วงเวลาอันวิกฤตนี้

ฟิ้ว!

จู่ๆ แสงของดาบก็พุ่งมาจากที่ไกลๆ และจู่โจมเข้าใส่ลิ่งหูหยู่

"หืม?"

ลิ่งหูหยู่ขมวดคิ้วทันที ยกมือขึ้นและสะบัดออกไป

เคล้ง!

แสงของดาบที่จู่โจมเข้ามาแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทันที