บทที่ 3661 ยิงแทงไม่เข้า

ลิ่งหูเซิ่งยื่นมือใหญ่ที่แข็งแกร่งและมีพลังออกมา คว้าเข้าไปที่เม่ยเมิ่ง

การกระทำที่เชื่องช้าของเขา ดูเหมือนไม่ได้เป็นการคุกคามอะไร

เม่ยเมิ่งไม่พอใจ เธอยกดาบโลหิตขึ้นมาและฟันเข้าไป

ชิ้ง!

ดาบสีแดงเลือดฟาดฟันเข้าไปอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อปะทะเข้ากับมือใหญ่ของลิ่งหูเซิ่ง....

เคร้ง!

ดาบส่งเสียงดังกังวานออกมา จากนั้นก็ดาบโลหิตก็ดีดตัวออกมา.....

เม่ยเมิ่งจับดาบโลหิตได้ไม่มั่นคง ร่างของเธอล่าถอยอย่างต่อเนื่อง เมื่อยืนได้อย่างมั่นคง มือนั้นก็ยื่นออกมาอีกครั้ง

เธอตกใจจนหน้าซีดเผือด และรีบถอยหลัง เพื่อหลบหลีกมือใหญ่อันนี้

"นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"

ใบหน้าของเม่ยเมิ่งเต็มไปด้วยความแปลกใจ

ดาบโลหิตของตนเองไม่เพียงแต่ฟันมือของลิ่งหูเซิ่งไม่ได้ แต่ยังถูกดีดกลับมาอีกด้วย

เธอจ้องมองแขนของลิ่งหูเซิ่ง ผิวหนังตรงนั้นดำสนิท และมีชั้นที่เหนียวเป็นพิเศษ ดูเหมือนจะมีโครงสร้างที่สลับซับซ้อน

เม่ยเมิ่งจึงทราบดีว่า ลิ่งหูเซิ่งคนนี้จะต้องมีผิวหนังและกระดูกที่แข็งแกร่ง ยิงแทงไม่เข้า ไม่เพียงแค่นั้น ผิวหนังของมันยังมีประสิทธิภาพในการดีดกลับที่ทรงพลังอีกด้วย

"นังสารเลว คิดไม่ถึงว่าแกจะกล้าทำร้ายฉัน.....ฉันจะกดแกไว้บนพื้น จัดการแกอย่างโหดเหี้ยม.....จากนั้นก็ถลกหนังแก ดึงกระดูกแกออก เอาดวงตาของแกย้ายมาที่หน้าของฉัน เอาแขนขาของแกมาทำเป็นโต๊ะเก้าอี้ เอาผิวหนังของแกมาเย็นเป็นผ้าห่ม....ฉันจะต้องทำให้แกไม่ตายดี....."

ลิ่งหูเซิ่งดูเหมือนว่าจะโมโห จึงรีบเพิ่มความเร็วให้มากขึ้น ร่างกายที่ใหญ่โตราวกับภูเขาลูกเล็กๆ ได้ประชิดเข้ามาที่เม่ยเมิ่ง

"ปกป้องคุณหนู!"

คนของตระกูลดาบโลหิตสองคนถือดาบพุ่งเข้ามาทันที

"รีบกลับมา!"

เม่ยเมิ่งร้องตะโกน

แต่.....ไม่ทันแล้ว!

เธอเห็นลิ่งหูเซิ่งสะบัดสองแขนนั้นออกมา และทุบเข้าไปที่คนเหล่านั้น

แขนที่แข็งแกร่งราวกับมีพลังอันไม่มีที่สิ้นสุด สั่นสะเทือนดาบที่โจมตีเข้ามา และทั้งคนทั้งดาบ ก็ถูกสั่นสะเทือนจนแหลกเป็นชิ้นๆ

คนของตระกูลดาบโลหิตที่พุ่งเข้าไปล้วนถูกสั่นสะเทือนจนกลายเป็นหมอกเลือด กระดูกและเนื้อหนังระเบิดออกกระจัดกระจาย และตายไปอย่างไม่เหลือซาก....

"ห๊ะ?"

คนที่เหลือตกใจเป็นอย่างมาก

ไม่มีใครคาดคิดว่า ศักยภาพของลิ่งหูเซิ่งคนนี้จะถึงขั้นน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!

"ร่างกายของอาเซิ่ง เป็นศูนย์รวมแก่นแท้ทักษะทางการแพทย์ทั้งหมดของตระกูลลิ่งหู เขาเป็นตัวแทนในศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลลิ่งหู อาศัยเพียงแค่พวกกระจอกๆ อย่างพวกแกเหล่านี้ คิดที่จะจัดการเขางั้นเหรอ? มันเป็นไปไม่ได้หรอก!"

ลิ่งหูหยู่หัวเราะเสียงดัง

"ไอ้สารเลว!"

เม่ยเมิ่งกัดฟัน ถือดาบและพุ่งออกไป

ฟรึ่บๆๆ ....

คนอื่นๆ กลายเป็นลำแสง เคลื่อนเข้าไปยังลิ่งหูเซิ่ง ดาบในมือกวัดแกว่งอย่างบ้าคลั่ง เกิดเป็นเงาดาบนับพัน ราวกับคลื่นยักษ์ และโจมตีเข้าไปที่ร่างอันใหญ่โตของลิ่งหูเซิ่ง

แต่ไม่ว่าเธอจะโจมตีอย่างไร ดาบโลหิตจะรวดเร็วและดุดันแค่ไหน ก็ไม่สามารถฉีกร่างของลิ่งหูเซิ่งออกได้แม้แต่น้อย

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง.....

เสียงดาบดังกังวานอย่างต่อเนื่อง

"ช่างน่ารำคาญจริงๆ ....."

ลิ่งหูเซิ่งตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิด เขาเหยียดแขนออกไปอีกครั้ง

แต่ความรวดเร็วของเขาเชื่องช้าเกินไป เดิมทีไม่สามารถแตะต้องเม่ยเมิ่งได้

เม่ยเมิ่งก็ตระหนักได้ว่าตราบใดที่ตนเองไม่ได้ปะทะเข้ากับลิ่งหูเซิ่ง ตนเองก็ยังไม่เสียเปรียบ

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าผิวหนังของแกจะหนาขนาดนั้น!"

ใบหน้าเล็กๆ ของเม่ยเมิ่งเคร่งขรึม เธอล็อกเป้าหมายไปที่หัวใจของลิ่งหูเซิ่ง และยกดาบฟาดฟันเข้าไปทันที

เธอไม่โจมตีส่วนอื่นเลย เธอโจมตีไปที่หัวใจเท่านั้น

ดาบแล้วดาบเล่าโจมตีเข้ามา

ในตอนแรกๆ ดาบโลหิตยังคงถูกดีดกลับออกมา แต่ด้วยการฟาดฟันอย่างต่อเนื่อง หน้าอกของลิ่งหูเซิ่งก็มีรอยเลือดปรากฏให้เห็น

เนื้อหนังราวกับว่าต้องการจะฉีกขาดออกมา

"ดีจริงๆ!"

เม่ยเมิ่งดีใจ