บทที่ 3662 สมองแกเสียไปแล้วเหรอ?

"อะไรกัน?"

ลมหายใจของเม่ยเมิ่งสั่นสะท้าน มองมือที่แข็งแกร่งกำลังแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า สมองของเธอก็งุนงงทันที

"เข็มเงิน คุณหนู!"

คนที่อยู่ข้างๆ ร้องตะโกนออกมา

เข็มเงิน?

เม่ยเมิ่งตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันกลับมาทันที

เธอเห็นหลินหยาง อวี่ปี้หง จิ่วอวี้ ฉินเจี้ยนหนู่ที่ไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

"พี่หลิน!"

เม่ยเมิ่งดีใจอย่างมาก

"เมิ่งเอ๋อร์ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น และมองไปที่แขนของเม่ยเมิ่งที่เสียไป จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม : "ฉันให้ยาคุณไว้ ทำไมไม่กิน?"

"ฉัน....."

เม่ยเมิ่งตกตะลึง และกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา : "ฉันกำลังจะกิน แต่....มันไม่ทันกาล...."

"ถ้าคุณกินยาของฉัน คุณจะต้องกลัวคนเหล่านี้ไปทำไม?"

หลินหยางกล่าวพร้อมกับส่ายหัว

เม่ยเมิ่งพูดอะไรไม่ออก

"หื๊ม?"

ลิ่งหูหยู่ทางด้านนั้นหรี่ตาลง : "คาดไม่ถึงว่าแกจะมา? หึๆ ไม่หดหัวอยู่ในอาคารมอบรางวัลนำจับ และยังกล้ามารนหาที่ตายถึงที่นี่ด้วย? ไม่เลวๆ! ดูท่าวันนี้จะมีเรื่องน่าสนุกแล้วสิ!"

"พี่ชาย มือของฉัน.....ขยับไม่ได้....."

ลิ่งหูเซิ่งร้องออกมาอย่างกังวลใจ

"วางใจเถอะ เพียงแค่เข็มเงินธรรมดาๆ เท่านั้น"

ลิ่งหูหยู่โบกๆ มือ

ฟรึ่บ!

ลมพายุโจมตีเข้ามา จากนั้นก็ห่อหุ้มแขนของลิ่งหูเซิ่งเอาไว้

ทันใดนั้น เข็มเหล่านั้นที่แทงอยู่บนแขนของลิ่งหูเซิ่งก็กลายเป็นผุยผงทันที ไม่เพียงแค่นั้น ร่องรอยบนแขนของลิ่งหูเซิ่ง ก็หายไปในชั่วพริบตาเช่นกัน

ลิ่งหูเซิ่งสามารถขยับแขนได้แล้ว จากนั้นเขาก็หันมาเอ่ยถามว่า : "พี่ชาย คนเหล่านี้.....เป็นใครกัน?"

"เสบียงอาหารของแกไง"

ลิ่งหูหยู่หัวเราะเบาๆ

"จริงเหรอ? เช่นนั้นวันนี้จะได้กินอิ่ม จะได้กินอิ่มแล้ว! ดีใจจัง! ดีใจจริงๆ ...."

ลิ่งหูเซิ่งกระโดดโลดเต้นขึ้นมา

ท่าทางเช่นนั้น ราวกับเด็กได้ของเล่นที่ชอบเลย

หลินหยางมองไปทางลิ่งหูเซิ่ง และขมวดคิ้ว : "สัตว์ประหลาดประเภทนี้ ทำไมถึงยังมีชีวิตรอดอยู่บนโลกนี้ได้อีกล่ะ?"

"นี่คือผลผลิตของตระกูลลิ่งหู.....ลิ่งหูเซิ่งเป็นสัตว์ประหลาดที่มีชื่อเสียงที่สุดในชีพจรมังกรใต้ดิน คนคนนี้ชอบกินคน มีนิสัยโหดร้ายป่าเถื่อน....พี่หลิน ระวังตัวด้วย....."

เม่ยเมิ่งกล่าว : "พวกคุณไปยืนอยู่ด้านหลังฉัน ฉันจะจัดการมันเอง!"

พูดจบ ก็ต้องการจะลงมือ

แต่ในเวลานี้ ฉับพลันแขนข้างเดียวของเธอก็ถูกจับเอาไว้

"เม่ยเมิ่ง คุณถอยมาเถอะ"

"พี่หลิน....."

เม่ยเมิ่งหันกลับไป และเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

"วางใจเถอะ ฉันอยู่ที่นี่แล้ว"

หลินหยางพูดนิ่งๆ จากนั้นก็เดินตรงไปข้างหน้า จ้องมองลิ่งหูหยู่และกล่าวว่า : "เม่ยเมิ่งเป็นเพื่อนของฉัน คนตระกูลดาบโลหิตก็เปรียบเสมือนคนของฉัน ลิ่งหูหยู่ หากคุณพาคนของคุณออกไปเดี๋ยวนี้ เช่นนั้น ฉันจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับสิ่งที่คุณได้กระทำต่อตระกูลดาบโลหิตก่อนหน้านี้!"

ลิ่งหูหยู่ตกตะลึงเล็กน้อย ไม่นานก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้แซ่หลิน สมองแกเสียไปแล้วเหรอ?"

เขาหรี่ตาลง : "ฉันยังไม่คิดที่จะปล่อยแกไปเลย ทำไมแกถึงกล้าพูดว่าจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับฉันล่ะ?"

"นี่คือคำแนะนำแรกและคำแนะนำสุดท้ายของฉันสำหรับคุณ ถ้าคุณพาคนของคุณออกไป เช่นนั้นจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่อย่างนั้น คุณจะต้องรับผลลัพธ์ที่ตามมาด้วยตนเอง...."

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"ไอ้ลูกหมา แกกล้ามาข่มขู่พี่ชายฉันงั้นเหรอ? ฉันจะฆ่าแก!"

ไม่รอให้ลิ่งหูหยู่เอ่ยปาก ลิ่งหูเซิ่งก็โกรธเคืองขึ้นมา

เขาคำรามออกมา จากนั้นก็โบกแขนอันแข็งแกร่งใหญ่โตที่น่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง และทุบเข้าไปทางหลินหยางอย่างโหดเหี้ยม

"ระวัง!"

เม่ยเมิ่งร้องอย่างตื่นตกใจ

แต่ในวินาทีต่อมา หลินหยางได้ยกแขนขึ้น และจับแขนที่แข็งแกร่งนั้นเอาไว้

กึก!

เสียงหนึ่งดังทอดออกมา

แขนอันแข็งแกร่งนั้นหยุดค้างอยู่กลางอากาศทันที.....

คนในที่นั้นต่างตกตะลึง

ผู้คนตกตะลึงตาค้าง มองฉากนี้อย่างตะลึงงัน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ลิ่งหูเซิ่งมีพละกำลังอันน่ากลัวเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะถูกคนต้านทานไว้ได้ด้วยแขนเดียว?

นี่มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ?

บ้าไปแล้ว?

พลังของคนคนนี้.....แข็งแกร่งถึงขั้นไหนกัน?

ผู้คนคิดอย่างสั่นสะท้าน