บทที่ 3663 คุณว่าใครเป็นคนสอนนะ

สึบ!

ฮวาเจี้ยนปี่พุ่งทยานขึ้นพร้อมกับพลัง

ความเร็วของดาบ พลังและความเเข็งเเกร่งนั้นเหนือกว่าของลิ่งหูหยู่

พลังที่กดดันของดาบนั้นทำให้ลิ่งหูหยู่ยกดาบขึ้นเพื่อต้านพลังโจมตี

ดาบทั้งสองประทะกัน ตอนนี้ลิ่งหูหยู่รู้เเล้วว่าพลังของคู่ต่อสู้นั้นน่ากลัวมากขนาดไหน

หลังจากที่ดาบของตัวเองได้ประทะกับดาบของอีกฝ่ายก็เกิดการสั่นอย่างรุนเเรง เขาเเทบจะจับดาบของตัวเองไว้ไม่อยู่

ไม่เพียงเท่านั้น การเคลื่อนไหวดาบของอีกฝ่ายนั้นพลิ้วไหว รุนเเรงจนน่าเหลือเชื่อ

การเคลื่อนไหวนั้น อย่าได้พูดถึงเลยว่าลิ่งหูหยู่จะได้เปรียบ เพียงเเค่นิดเดียวเขาเองเกือบโดนหลินหยางฆ่า เขาจำเป็นต้องป้องกันการโจมตีของหลินหยางอย่างสุดกำลัง สู้ไปถอยไปพร้อมๆกัน

“ทักษะดาบฉางหลาน？”

ลิ่งหูหยู่เห็นการเคลื่อนไหวทักษะดาบของหลินหยาง เขาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับคำรามเสียงดังด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“โอ๋? นี่นายยังรู้จักทักษะดาบนี้ด้วยงั้นเหรอ?”

หลินหยางพูดเสียงเรียบ

“ทำไมนายถึงใช้ทักษะดาบฉางหลานที่เป็นทักษะดาบของเทพยุทธ์ฉางหลานได้? ใครเป็นคนถ่ายทอดทักษะดาบนี้ให้กับนาย?”

ลิ่งหูหยู่ถาม

“ยังจะถามอีกเหรอ? ทักษะดาบนี้ใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา แน่นอนว่าคนที่ถ่ายทอดทักษะดาบนี้ให้ฉันก็ต้องเป็นคนที่สร้างทักษะดาบนี้ไง!”

หลินหยางพูดเสียงเรียบ

“อะไรนะ? เทพยุทธ์ฉางหลานเป็นคนถ่ายทอดทักษะดาบนี้เองอย่างนั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้…เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด…”

ลิ่งหูหยู่ตาเบิกโพลง เขาดูร้อนรนขึ้นมาทันที

รู้ดีว่าถึงเเม้เขาจะได้รับการยอมรับเป็นศิษย์จากเทพยุทธ์ฉางหลานและเทพยุทธ์ไท่เทียนก็ตาม เเต่จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเทพยุทธ์ฉางหลานหรือเทพยุทธ์ไท่เทียนล้วนเเต่ไม่เคยสอนหรือถ่ายทอดเคล็ดลับศิลปะการต่อสู้ให้กับลิ่งหูหยู่

หลิงหูหยู่ไม่รู้การเคลื่อนไหวของเทพยุทธ์ทั้งสองเลยแม้เเต่น้อย

เเต่ตอนนี้ ก็มาเจอผู้ชายที่เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ที่จู่ก็มาใช้ทักษะดาบฉางหลาน…

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ลิ่งหูหยู่ตกอยู่ในความสงสัย

และขณะที่เขากำลังตกอยู่ในความฟุ้งซ่านเเละความสงสัย ทันใดนั้นหลินหยางก็โจมตีเขาทันที

เขาใช้มือเดียวถือดาบเจี้ยนฮวาปี่ต้านพลังที่หลินหยางโจมตีเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

ทุกการเคลื่อนไหวรุนเเรงเเละทรงพลัง

การโจมตีที่พุ่งตรงไปยังลิ่งหูหยู่นั้นราวกับกำลังยิงธนูมานับหมื่นดอกที่รุนเเรงเเละเต็มไปด้วยพลัง

ลิ่งหูหยู่มีสีหน้าที่ตื่นตระหนกจากนั้นรีบใช้มือที่จับดาบอยู่ขึ้นมาปัดป้องการโจมตี

เชร้ง! เชร้ง! เชร้ง! เชร้ง…

และการปะทะกันก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

การโจมตีรุนเเรงจนทำให้เกิดประกายไฟ

สีหน้าของลิ่งหูหยู่ในขณะที่กำลังโจมตีอยู่นั้นเย็นชาเเละราบเรียบไร้ความรู้สึก

ถึงเเม้ว่าการป้องกันของเขาจะเป็นเพียงการถ่วงเวลาเพียงเท่านั้น แต่ทว่าพลังของดาบนั้นรุนเเรงจนไม่สามารถที่จะควบคุมเเรงประทะได้

ลิ่งหูหยู่รู้สึกว่าเเขนของเขานั้นสั่นที่เกิดจากเเรงปะทะของการโจมตี

ถ้าหากว่าเป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่าเเขนของเขาคงได้เป็นตะคริวและเเขนเคล็ดได้ในที่สุดเเน่ๆ

“ทำไมยังมัวยืนดูอยู่ตรงนั้น? รีบเข้ามาช่วยกันเร็วเข้าสิ!”

ลิ่งหูหยู่เริ่มต้านพลังไม่ไหว เขาทำได้เพียงต้านมันเอาไว้พร้อมกับกัดฟันพูดออกมา

เมื่อยอดฝีมือของตระกูลลิ่งหูทุกคนเรียกสติกลับมา พวกเขาจึงรีบเข้าล้อมหลินหยางเพื่อทำการโจมตี

“คิดว่านายมีพรรคพวกอยู่คนเดียวหรือไง?”

อวี่ปี้หงรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเป็นอย่างนั้นจึงยกดาบขึ้นเเล้วพุ่งเข้าโจมตีเหล่ายอดฝีมือของตระกูลลิ่งหู

ส่วนเจี้ยนฉินหนู่เองก็เร่งเข้าช่วยเหลือ

จิ่วอวี้ค้างไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงถอยกลับไป

การฝึกฝนของเขาเองก็ยังฟื้นฟูได้เต็มที่ เเน่นอนว่าเขาคงไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตราย

“ช่วยพี่หลิน!”

เม่ยเมิ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง

เหล่าสามาชิกของตระกูลดาบโลหิตวิ่งมาจากทุกทิศทางเพื่อเข้าโจมตี

เเละเพียงชั่วพริบตา สมาชิกของตระกูลลิ่งหูก็โดนล้อมเอาไว้

ลิ่งหูหยู่ในตอนนี้สีหน้าไม่สู้ดีนัก

ถึงเเม้ว่าในตอนนี้ตระกูลลิ่งหูจะเเข็งเเกร่งและมีอิทธิพลมาก เจอศัตรูคือฆ่าทิ้งไม่มีใครที่จะผ่านพ้นไปได้

เเต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมเเล้ว....

ลิ่งหูหยู่ถูกหลินหยางควบคุมเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว เพียงเเค่พึ่งคนที่เหลือ หากต้องการที่จะต้านการโจมตีของตระกูลดาบโลหิตก็ต้องใช้เทียนฟางเย่ถานแล้วล่ะ…

และเป็นอย่างที่คิดไว้

คนของตระกูลดาบโลหิตเข้าโจมตีคนของลิ่งหูหยู่ และคนของลิ่งหูหยู่ต่างสู้พลังนั้นไม่ไหวจนต้องสู้ไปถอยไป และตอนนี้ก็เริ่มที่จะต้านพลังนั้นไม่ได้เเล้ว…

“สารเลว!”

ลิ่งหูหยู่กัดฟันกรอดเเละจ้องไปที่หลินหยางอย่าไม่วางตา เขายกเลิกการป้องกันเเล้วเล็งไปที่หัวใจของหลินหยางจ จากนั้นก็เข้าโจมตีหลินหยางในทันที…

ลิ่งหูหยู่ไม่กล้าเเม้เเต่จะออมมือให้ พลังทั้งหมดที่มีอยู่ก็เพิ่มขึ้นพร้อมที่จะระเบิดออกมา เขาไม่ขอชนะหลินหยาเเต่ขอเพียงเเค่สามารถที่จะต้านพลังของหลินหยางให้อยู่เเม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี เช่นนี้ เขาก็สามารถที่จะทำให้สถาณการณ์นั้นมั่นคง

อย่างไรก็ตาม จากที่ได้รับการโจมตีจากลิ่งหูหยู่อย่างรุนเเรง เเต่ทว่าหลินหยางกลับไม่ได้รู้สึกว่าต้องรีบร้อน แถมยังรู้สึกว่ารับมือได้สบายๆ

ส่วนทางด้านของลิ่งหูหยู่นั้นกลับร้อนรนเเละเริ่มกังวลขึ้นเรื่อยๆ เพราะเขาเห็นหลินหยางไม่เป็นเดือดเป็นร้อนกับการโจมตีของเขา

เเละเมื่อสถาณการณ์นี้ยิ่งยืดเยื้อออกไปก็อยากที่จะเปิดออก

และในเวลานี้เอง หลินหยางโจมตีไปที่ลิ่งหูหยู่ด้วยดาบของเขา

ลิ่งหูหยู่ไม่ทันได้ระวังการโจมตีจากหลินหยาง เขาจึงถอยร่นไปข้างหลังพร้อมกับยืนเซเเทบจะประคองร่างกายของตัวเองไม่ค่อยอยู่

เขาเร่งรักษาร่างกายของเขาให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะโจมตี

เเต่ในขณะเดียวกัน จู่ๆหลินหยางก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “พอเมาะพอควรแล้วมั้งลิ่งหูหยู่? ต่อจากนี้…ถึงทีของฉันบ้างเเล้วล่ะ!”

หลังสิ้นคำพูดนั้น ลิ่งหูหยู่ก็เกิดอาการใจเต้นเร็วขึ้นมาทันที

“แก…” เขาขยับปากเหมือนยังอยากจะพูดอะไร

เเต่เพียงเสี้ยววินาที หลินหยางก็เคลื่อนไหวตรงปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เเละคมดาบก็ฟันตรงมาที่ลิ่งหูหยู่ราวกับสายฟ้าฟาดหมายจะฆ่าให้ตาย

ลิ่งหูหยู่รีบยกดาบขึ้นเพื่อปัดป้องตัวเองและพร้อมที่จะสู้กลับ

เเต่การโจมตีของหลินหยางรุนเเรงเเละทรงพลังเกินไป ทำให้เขาไม่สามารถที่จะโจมตีกลับหลินหยางได้

เเละเมื่อเขาไม่มีทางที่จะโจมตีกลับได้ ลิ่งหูหยู่ทำได้เพียงป้องกันการโจมตีของหลินหยางเพียงอย่างเดียว

เเต่เมื่อป้องกันการโจมตีของหลินหยางได้สักพัก ใบหน้าของลิ่งหูหยู่ถึงกับเหยเก เเววตาของเขาค่อยๆเผยให้เห็นถึงความสิ้นหวัง

เเละเขาก็ได้รู้ว่า ถึงเเม้ว่าตัวเขาเองจะป้องกันการโจมตีได้มากแค่ไหน ก็ถูกคู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้านั้นดูออกหมดทุกกระบวนท่า

เขาพยายามที่จะยกดาบขึ้นเพื่อป้องกันการโจมตีเข้าที่หน้าอกของตัวเอง เเละจู่ๆเขาก็เปลี่ยนเปลี่ยนการโจมตีไปที่หน้าท้องของเขาเพื่อป้องกันช่วงคอ จากนั้นดาบที่เเสนคมฟันเข้าไปที่ไหล่ของเขาราวกับรู้ล่วงหน้า

การโจมตีแบบนั้นกลับไปวนมาอยู่หลายครั้ง ร่างกายของลิ่งหูหยู่ในตอนนี้เต็มไปด้วยบาดแผลเเละเลือดสีเเดงฉานที่ไหลออกมาราวกับสายน้ำ ทำให้เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่อยู่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเลือดสีเเดงสด…

“คุณชาย!”

ยอดฝีมือของตระกูลลิ่งหูเห็นดังนั้นก็เกิดอาการร้อนรนและพยายามที่จะเข้ามาช่วยเหลือลิ่งหูหยู่