บทที่ 3664 อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน

ศีรษะของลิ่งหูหยู่สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

แม้แต่คนของตระกูลดาบโลหิตก็ยังตกตะลึง

โดยเฉพาะเม่ยอ้าว ดวงตาของเขาคล้ายกับว่าจะถลนออกมาจากเบ้า

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า เพื่อนคนนี้ที่เม่ยเมิ่งรู้จัก จะสามารถพูดคุยกันอย่างสนุกสนานกับเทพยุทธ์ฉางหลานได้อย่างนั้นเหรอ?

แต่นั่นคือเทพยุทธ์เลยนะ!

คือหนึ่งในเจ็ดของผู้แข็งแกร่งที่สุดของชีพจรมังกรใต้ดินนะ!

แต่ตอนนี้ ทำไมการมีอยู่ในระดับขั้นเทพยุทธ์นี้ ถึงใช้น้ำเสียงเช่นนี้พูดกับชายหนุ่มแค่คนหนึ่งล่ะ?

เม่ยเมิ่งตกตะลึงตาค้าง คิดไม่ออกโดยสิ้นเชิง

ลิ่งหูหยู่ก็เช่นเดียวกัน

เขามองเงาร่างนั้นที่ยืนเอามือไพล่หลังอย่างสงบนิ่งด้วยความตกตะลึง และหมัดของเขาก็กำแน่นขึ้นมา

"ท่านหลิน คุณต้องการให้ฉันฆ่าลูกศิษย์ของฉันเหรอ?"

สายตาของเทพยุทธ์ฉางหลานเคร่งขรึมเล็กน้อย คล้ายกับไม่พอใจในคำพูดของหลินหยางเป็นอย่างมาก

แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร แต่กล่าวด้วยความอดทนเป็นอย่างมากว่า: "ท่านหลิน ฉันรู้นะว่าคุณไม่สบายใจ แต่เรื่องนี้แท้จริงแล้วเป็นความเข้าใจผิดกัน ลิ่งหูหยู่เป็นคนที่ฉันกับท่านเทพยุทธ์ไท่เทียนอบรมฝึกฝนมา เพื่อต่อต้านการดำรงอยู่ของเย่เหยียน! ถ้าหากฆ่าเขาตาย เกรงว่ามันอาจจะส่งผลต่อแผนการในอนาคตของพวกเราได้! ฉะนั้นหวังว่าคุณจะเห็นแก่หน้าของฉัน และไว้ชีวิตเขาสักครั้ง!"

เพียงได้ฟังคำพูดนี้ คนที่อยู่ในสถานที่ต่างก็เงียบสงัดราวกับคนตาย

ทุกคนต่างก็เบิกตาโพลง มองหลินหยางด้วยความตะลึงงัน

นี่หมายความว่ายังไงกัน?

เทพยุทธ์.....ยอมอ่อนข้อให้อย่างนั้นเหรอ?

บ้าไปแล้ว!

นี่มันบ้าไปแล้ว!

ทุกคนรู้สึกเพียงว่าสมองของตัวเองร้อนขึ้นมา คล้ายกับว่าจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

ในเวลานี้สายตาเหล่านั้นที่มองมายังหลินหยาง นอกเสียจากความหวาดกลัว ก็คือความยำเกรงและงุนงง

ตกลงชายหนุ่มคนคนนี้ คือใครกัน?

หลินหยางไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักอะไรควรไม่ควร

มิหนำซ้ำเทพยุทธ์ฉางหลานก็เสียหน้ามามากแล้ว ถ้าหากไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายเลย เรื่องราวอาจจะดำเนินไปถึงขั้นที่ไม่สามารถจัดการได้

"ท่านฉางหลานวางแผนจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรล่ะ?"

หลินหยางกล่าวถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

"นับจากวันนี้ไป ตระกูลลิ่งหูห้ามมาก่อความวุ่นวายกับตระกูลดาบโลหิตอีก นอกจากนี้ ตระกูลลิ่งหูจะต้องชดใช้ให้กับตระกูลดาบโลหิตอย่างเหมาะสม! ส่วนจะชดใช้มากน้อยเท่าไร ก็ให้คนของตระกูลดาบโลหิตเป็นผู้กำหนดก็แล้วกัน!"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวอย่างนิ่งๆ

หลินหยางได้ยินเช่นนี้ จึงหันหน้ามองไปยังเม่ยเมิ่ง

เม่ยเมิ่งพยักหน้าทันที

เธอสนใจการชดใช้ซะที่ไหนกัน? เธอหวังเพียงว่าเรื่องราวนี้จะสามารถจบลงโดยเร็วที่สุด

"เช่นนั้นก็ดี เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เรื่องการชดใช้ ตระกูลดาบโลหิตเป็นผู้กำหนด คุณเม่ยเมิ่ง คุณเตรียมรายการค่าชดใช้มามองให้กับตระกูลลิ่งหูได้เลย ฉันคิดว่าไม่ว่าคุณจะเอ่ยสิ่งใด คนตระกูลดาบโลหิตก็ให้ทั้งสิ้น!"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"ก็ไม่แน่หรอก พวกเราให้ได้แค่สิ่งของที่มีเท่านั้นล่ะ ถ้าหากไม่มี ถึงแม้จะฆ่าพวกเราทิ้ง พวกเราก็เอามาให้ไม่ได้หรอก!"

ลิ่งหูหยู่กัดฟันกล่าว

"ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่คิดที่จะชดใช้อย่างจริงใจสินะ?"

หลินหยางจ้องมองลิ่งหูหยู่อย่างเย็นชา

ลิ่งหูหยู่ไม่พูดจา แต่ในสายตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหารอันไม่มีที่สิ้นสุด

เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ยินยอม!

ถ้าหากวันหนึ่งศิลปะการต่อสู้ของเขาสมบูรณ์ขึ้นมา เขาจะต้องฆ่าหลินหยาง และลบล้างความอับอายในวันนี้ออกไปอย่างแน่นอน

หลินหยางก็มองความคิดนี้ของลิ่งหูหยู่ออก ในรูม่านตาของเขาจึงเต็มไปด้วยเจตนาสังหารอันเข้มข้น

แต่ถึงแม้หลินหยางจะลงมือในตอนนี้ ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะสังหารลิ่งหูหยู่ภายใต้สายตาของเทพยุทธ์ฉางหลาน

"ท่านฉางหลาน อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าเลยนะ ใบรายการแสดงอะไร ตระกูลลิ่งหูก็จะต้องชดใช้อย่างนั้น! ถ้าหากไม่ให้ ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

พูดจบ หลินหยางก็ยกมือขึ้นโดยตรง และสะบัดไปข้างๆ และนิ้วมือทั้งห้าก็คว้าไปยังที่ว่างในอากาศ

ครั่นครืน....

สิ่งมหึมาที่อยู่ในซากปรักหักพังทางด้านนั้นลอยขึ้นมาโดยตรง และค้างอยู่กลางอากาศ

ทุกคนมองเข้าไป ด้วยความตกตะลึง

"อาเซิ่ง"

ลิ่งหูหยู่ร้องเสียงหลง

"พี่ชาย ช่วยฉันด้วย....พี่ชายช่วยฉันด้วย.....ช่วยฉันด้วย...."

ร่างของลิ่งหูเซิ่งที่ลอยอยู่กลางอากาศดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง และร้องคำรามออกมาด้วยเสียงอันแสบแก้วหู

ลิ่งหูหยู่ใจเต้นระรัว เขามองไปยังลิ่งหูเซิ่ง จากนั้นก็จ้องมองหลินหยางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหารทันที

"รีบปล่อยน้องชายฉันเดี๋ยวนี้!"