บทที่ 3665 ฉันจะต้องฆ่าแกแน่!

แม้แต่เทพยุทธ์ฉางหลานก็มีทักษะการฝังเข็มที่สู้อีกฝ่ายไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?

ทักษะการฝังเข็มของคนคนนี้ น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้จริงๆ เหรอ?

ลิ่งหูหยู่มองด้วยความตกตะลึง

ทุกคนต่างก็มองไปยังลิ่งหูเซิ่งที่อยู่กลางอากาศตามๆ กัน

ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจ และจ้องมองร่างอันอ้วนตุ๊ต๊ะที่อยู่กลางอากาศด้วยความตะลึงงัน

กระทั่งลิ่งหูเซิ่งเอง ก็ไม่กล้าที่จะกะพริบตาแม้แต่น้อย

แต่แล้วปรากฏการณ์อันแปลกประหลาด ก็ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ

เห็นเพียงว่าจู่ๆ ลิ่งหูเซิ่งที่อยู่กลางอากาศก็ส่งเสียงร้องอันน่าเวทนาออกมา

จากนั้น จู่ๆ ผิวหนังของเขาก็หลุดลอกออกเอง

ผิวหนังที่เดิมทีถูกนำมาห่อหุ้มร่างกายของเขาเอาไว้ได้หลุดลอกออกทีละชิ้นๆ และเผยให้เห็นเนื้อสีดันเน่าเปื่อยของเขา

แต่นี่ยังไม่จบ จมูก ใบหูตลอดจนริมฝีปากที่ถูกเย็บเอาไว้บนใบหน้าของเขา....ทั้งหมดได้หลุดออกเอง

กระทั่งกล้ามเนื้อที่ขนของเขา ก็หลุดออกทีละชิ้นๆ

ซึ่งองค์ประกอบของอวัยวะที่หลุดออกมานี้ ไม่มีร่องรอยของแผลสดแม้แต่น้อย

คล้ายกับว่าพวกมันไม่ได้เป็นของลิ่งหูเซิ่งตั้งแต่แรก และเพียงแค่มีคนมาแก้เชือกที่ผูกเอาไว้กับร่างของลิ่งหูเซิ่งออก

"นี่...นี่มัน?"

เม่ยเมิ่งเบิกตาโพลง

"ตลอดระยะเวลาหลายปีลิ่งหูเซิ่งยึดด้วยเลือดเนื้อของคนอื่นมาโดยตลอด เพื่อทำให้ตัวเองสมบูรณ์ ทั้งกล้ามเนื้อ ผิวหนัง ปากและหู......อาจกล่าวได้ว่ากว่า 70% ของร่างกายอันมหึมานี้ของเขา ล้วนไม่ได้เป็นของเขาทั้งสิ้น แต่เขาได้ผูกมัดสิ่งเหล่านี้เอาไว้กับร่างของตัวเองเพราะความเห็นแก่ได้!"

เม่ยอ้าวกล่าวอธิบาย

"ฉะนั้นหมายความว่า พี่หลินก็กำลังลอกสิ่งเหล่านี้ที่ไม่ใช่ของเขาออกจากตัวเขาอย่างนั้นเหรอ?"

เม่ยเมิ่งกล่าวอย่างตกตะลึง

"ถูกต้อง....."

เม่ยอ้าวพยักหน้า

ทุกคนตกตะลึง

ตามองค์ประกอบอวัยวะที่หลุดลอกออกมาอย่างต่อเนื่อง ร่างอันมหึมาของลิ่งหูเซิ่งก็เริ่มหดเล็กลง

ไม่นาน บนพื้นด้านล่างของลิ่งหูเซิ่งก็เต็มไปด้วย เลือดเนื้อ และอวัยวะภายในที่กองระเกะระกะอยู่ และเลือดสีดำคล้ำก็ลอยอยู่ในอากาศ

ในทางกลับกันลิ่งหูเซิ่งที่ลอยอยู่กลางอากาศ ในเวลานี้เขามีรูปร่างที่ผ่ายผอมเป็นอย่างมาก เผยให้เห็นความน่าเกลียดซึ่งไม่มีอวัยวะบนใบหน้าแต่อย่างใด

"นี่ ก็คือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของแกอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางจ้องมองลิ่งหูเซิ่งอย่างเย็นชา

"ไม่! อย่ามองฉัน! รีบเอาพวกมันใส่กลับมาให้ฉันนะ! รีบนำพวกมันใส่กลับมาให้ฉันเร็วเข้า!"

"ฉันจะฆ่าแก! จะกินแก! อ๊าก!!"

ลิ่งหูเซิ่งส่งเสียงคำรามอันน่าเวทนาออกมา คล้ายกับว่าคนได้เป็นบ้าไปแล้ว

แต่ไม่ว่ามันจะคลุ้มคลั่งสักแค่ไหน ก็ไม่อาจดิ้นหลุดไปจากพันธนาการของหลินหยางได้

เมื่อสูญเสียการสนับสนุนจากเลือดเนื้อเหล่านี้ไป มันก็จะลายเป็นยิ่งอ่อนแอลง และไม่อาจต้านทานได้

"อาเซิ่ง...."

ลิ่งหูหยู่เบิกตาโพลง

เห็นเพียงว่าหลินหยางได้ลดมือลง และร่างของลิ่งหูเซิ่งก็ร่วงลงมาจากในอากาศโดยตรง และกระแทกกับพื้นอย่างแรง จากนั้นร่างกายอันน่าเกลียดก็ฉีกออกเป็นชิ้นๆ และถูกโยนไปสู่ความตายทั้งเป็น

"อาเซิ่ง!"

ลิ่งหูหยู่ไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป เขาพุ่งตัวเข้าไป และโอบกอดร่างอันดำคล้ำผ่ายผอมของลิ่งหูเซิ่งเอาไว้ ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

"คุณเกิดมาไม่มีอวัยวะบนใบหน้า ร่างกายผ่ายผอม นี่คือความอยุติธรรมของพระเจ้ามีต่อคุณ แต่มันไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะฆ่าใครโดยปราศจากความยุติธรรม! "

"และที่ฉันฆ่าคุณ ก็ไม่ใช่เพื่อคืนความยุติธรรมแทนพระเจ้า แต่เพราะคุณทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงต่างหาก"

หลินหยางเก็บเข็มมังกรหงเหมิงกลับมา และกล่าวอย่างนิ่งๆ

ถึงแม้ลิ่งหูเซิ่งจะเกิดมาน่าสงสาร แต่คนที่ถูกเขาฆ่าอย่างโหดเหี้ยมเพื่อยึดเอาเลือดเนื้อและอวัยวะไปตลอดหลายปีที่ผ่านมากลับน่าสงสารยิ่งกว่า

แน่นอนว่า ตัวการที่พาลิ่งหูเซิ่งมาจนถึงขั้นนี้ ก็คือตระกูลลิ่งหู เมื่อวิเคราะห์ในเชิงลึกแล้ว ก็คือการตามใจของลิ่งหูหยู่

"ฉันจะต้องฆ่าแกแน่! ฉันสาบาน!"

ใบหน้าของลิ่งหูหยู่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม จ้องมองหลินหยางและคำรามออกมาอย่างดุร้าย

ได้ยินคำสาบานอันโหดเหี้ยมนี้ของลิ่งหูหยู่ ทุกคนต่างก็สั่นสะท้าน

"บังอาจ!"

อวี่ปี้หงโมโหขึ้นมาทันที จากนั้นก็ยกดาบขึ้นมา และจ้องมองลิ่งหูหยู่ด้วยความโกรธเคือง: "คุณรนหาที่ตายหรือยังไง?"

ทุกคนจ้องเขม็งมองลิ่งหูหยู่ ด้วยสายตาอันโกรธเคือง

แต่คนของตระกูลลิ่งหูต่างก็ไม่ยอมจำนน ทุกคนมองไปยังหลินหยาง และแทบอยากจะต่อสู้อย่างสุดชีวิต

แต่หลินหยางกลับไม่สนใจ

"ลิ่งหูหยู่ ถ้าหากไม่ได้ท่านฉางหลานปกป้องคุณเอาไว้ วันนี้ คุณก็คงจะตายไปแล้ว"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"ฉะนั้นหมายความว่า แกไม่กล้าฆ่าฉัน! และฉันถูกลิขิตให้อยู่เหนือแก เพราะว่าฉันมีท่านฉางหลานเป็นอาจารย์ อีกทั้งได้รับการอบรมสั่งสอนจากท่านเทพยุทธ์ไท่เทียนด้วย "เมื่อเทพยุทธ์ทั้งสองให้การชี้แนะฉัน ฉันก็จะสามารถเอาชนะแกได้ ภายในระยะเวลาอันสั้น!

ลิ่งหูหยู่กล่าวอย่างโหดเหี้ยม: "ไอ้คนแซ่หลิน ฉันยอมรับนะว่าแกแข็งแกร่งจริงๆ แต่น่าเสียดาย ความแข็งแกร่งของแก กลับไม่ได้อยู่ในสายตาของฉันโดยสิ้นเชิง! เพราะว่าพรสวรรค์ของฉันเหนือกว่าแกมากนัก! และตราบใดที่ฉันยังมีพรสวรรค์อยู่ สักวันหนึ่งฉันก็จะเอาชนะแกจนได้"

"พอถึงวันนั้น ก็จะเป็นวันตายของแก! คุณแข็งแกร่งแล้วเป็นยังไงเหรอ? บนโลกใบนี้ คนที่ไม่ควรยั่วยุที่สุดไม่เคยเป็นผู้ที่แข็งแกร่ง แต่เป็นอัจฉริยะต่างหาก เพราะศักยภาพของอัจฉริยะนั้นไร้ขีดจำกัด! และฉัน ก็คืออัจฉริยะที่คุณไม่สามารถยั่วยุได้!"

พูดถึงตรงนี้ ลิ่งหูหยู่ก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ

เขาเชื่อว่าตราบใดที่ตนเองอุทิศตนเพื่อการร่ำเรียนกับเทพยุทธ์ทั้งสอง การก้าวข้ามคนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ ก็เป็นเพียงแค่ในไม่ช้าก็เร็วเท่านั้น

นี่คือการประกาศของอัจฉริยะ และเป็นการประกาศสงครามของลิ่งหูหยู่

คนของตระกูลลิ่งหูที่ได้ฟังคำพูดนี้ ขวัญกำลังใจของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก และดวงตาก็เป็นประกาย

ใช่แล้ว

คนที่สามารถถูกเทพยุทธ์ชื่นชอบได้ ไหนเลยจะเป็นคนที่แย่?

เดิมทีลิ่งหูหยู่ก็เป็นอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงของชีพจรมังกรใต้ดิน เป็นผู้มีพรสวรรค์อันยอดเยี่ยม และเป็นแสงสว่างแห่งอนาคตของตระกูลลิ่งหู

เมื่อได้รู้ว่าเทพยุทธ์ฉางหลานและเทพยุทธ์ไท่เทียนต้องการรับเขาเป็นศิษย์อย่างพร้อมเพรียงกัน คนของตระกูลลิ่งหูต่างก็เข้าใจเหตุผลเป็นอย่างดี

ชีพจรมังกรใต้ดินได้เข้าสู่ยุคของตระกูลลิ่งหูแล้ว

สถานะในปัจจุบันของลิ่งหูหยู่ จนเหยียบเข้าสู่ดินแดนเทพยุทธ์ นั่นคือเรื่องราวในไม่ช้าก็เร็วเท่านั้น

ถ้าหากตระกูลลิ่งหูมีเทพยุทธ์เกิดขึ้น ทั้งชีพจรมังกรใต้ดิน จะมีสักกี่คนที่จะกล้าหาเรื่องกับพวกเขา?

คนของตระกูลลิ่งหูขจัดจิตใจอันห่อเหี่ยวออกไป ทุกคนจ้องเขม็งมองหลินหยาง และแอบยิ้มเยาะ