บทที่ 3666 ฉัน!

ตึง!

ลิ่งหูหยู่ล้มลงกับพื้นอย่างแรง พลังแห่งสวรรค์รอบตัวกระจัดกระจายทันที และแทบจะพังทลายไปโดยตรง

"คุณชาย!"

คนของตระกูลลิ่งหูที่อยู่โดยรอบต่างก็เข้ามารายล้อม และรีบประคองลิ่งหูหยู่ขึ้นมา

ลิ่งหูหยู่ยังไม่ทันยืนได้มั่นคง ปากก็กระอักเลือดออกมา และแขนข้างนั้นที่ปะทะกับหลินหยางก็สั่นสะท้านไม่หยุด

"คุณชาย! ท่านโอเคไหมครับ?"

"เร็วเข้า รีบป้อนยารักษาอาการบาดเจ็บให้คุณชายเร็ว!"

คนข้างๆ ต่างก็ตื่นตระหนก

ลิ่งหูหยู่เป็นความหวังของตระกูลลิ่งหู เป็นอนาคตของตระกูลลิ่งหู

ฉะนั้นที่ตระกูลลิ่งหูกล้ายโสโอหัง ทำตัวอันธพาลในเมืองหลงจ่าว ก็เพราะว่ามีลิ่งหูหยู่ที่เป็นผู้สืบทอดเทพยุทธ์ผู้นี้!

ถ้าหากเขาล้ม ตระกูลลิ่งหูก็จบเห่

"ฉันไม่เป็นไร....."

แต่ลิ่งหูหยู่กลับผลักคนที่อยู่ข้างๆ ออกไปด้วยความโมโห ดวงตาทั้งคู่ที่จ้องเขม็งมองหลินหยาง เต็มไปด้วยความเดือดดาล

"ทำไม...คุณถึงใช้ฝ่ามือของตระกูลลิ่งหูของฉันได้?"

"ทำไมฉันถึงใช้ได้?"

หลินหยางส่ายหน้า แล้วกล่าวด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยว่า: "ทำไมคุณถึงได้ถามคำถามตลกๆ เช่นนี้ออกมาได้นะ?"

"คุณหมายความว่ายังไง?"

สีหน้าของลิ่งหูหยู่เปลี่ยนไปทันที

"ยังจะต้องให้ฉันพูดมากอีกเหรอ? เหตุผลง่ายมาก เพราะว่าคุณสู้ฉันไม่ได้ยังไงล่ะ!"

"ฉันสู้คุณไม่ได้?"

"พรสวรรค์ของคุณมันแย่มาก!"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณใช้เวลาฝึกฝนสิ่งที่เรียกว่าฝ่ามือตระกูลลิ่งหูนี้มานานแค่ไหน แต่ในสายตาของฉัน คุณใช้เพียงแค่ครั้งเดียว ฉันก็สามารถเข้าใจแก่นแท้ได้แล้ว!"

เพียงพูดคำนี้ออกมา สีหน้าของลิ่งหูหยู่ก็ซีดเซียว และจ้องมองหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ความหมายของคุณก็คือ....คุณเพียงแค่เห็นฉันใช้ฝ่ามือนี้เพียงครั้งเดียว คุณ....คุณก็สามารถเรียนรู้ได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?"

"ทำไม? หรือว่าศิลปะการต่อสู้ของคุณมันลึกซึ้งมากเลยอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ลมหายใจของลิ่งหูหยู่สั่นสะท้านขึ้นมาทันที เขาถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ริมฝีปากสั่นสะท้าน และแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง

"เป็นไปได้อย่างไร มัน....มันเป็นไปไม่ได้...."

"ลิ่งหูหยู่ ถ้าหากฉันเป็นคุณ ทักษะห่วยๆ เช่นนี้ น่าจะเรียนรู้ได้ตั้งแต่ก่อนสิบขวบแล้วล่ะ และจากนั้นฉันก็จะใช้เวลาที่เหลือเพื่อเจาะลึกวิธีการที่ลึกซึ้งและแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น!"

"ถ้าหากฉันมีทรัพยากรอย่างคุณ ในวัยเท่าคุณ ศักยภาพก็คงจะไม่ได้มีเพียงแค่คุณแค่นี้หรอก คุณเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะ แต่ในสายตาของฉัน คุณเป็นเพียงแค่คนธรรมดาๆ ที่ไม่ได้มีพรสวรรค์อะไรเลย!"

หลินหยางส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง แต่ประโยคราวกับฆ่าคน แต่ละคำทำร้ายจิตใจคน

ลิ่งหูหยู่คล้ายกับถูกทำให้แข็งทื่อ เขาถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ในดวงตากับเถ้าถ่านที่ดับมอด

"ท่านหลิน ทำไมจะต้องทำลายความเชื่อมั่นของเขาแบบนี้ด้วย?"

เทพยุทธ์ฉางหลานขมวดคิ้วขึ้นมา และหันหน้าไปกล่าวว่า: "ลิ่งหูหยู่ คุณอย่าให้คำพูดของเขามามีอิทธิพลต่อคุณเลย พรสวรรค์ของคุณ ทั้งชีพจรมังกรใต้ดิน ไม่มีใครสามารถเทียบได้อีกแล้ว"

"แล้วถ้าเทียบกับเย่เหยียนล่ะ?"

ลิ่งหูหยู่รีบกล่าวถาม

เทพยุทธ์ฉางหลานเงียบไม่พูดจา

"ถ้าเทียบกับเขาล่ะ?"

ลิ่งหูหยู่รีบชี้ไปยังหลินหยางอีกครั้ง

เทพยุทธ์ฉางหลานก็ยังเลือกที่จะเงียบ

ลิ่งหูหยู่ไม่พูดอะไรอีก แต่เขาล้มร่างลงนั่งกับพื้นอย่างแรง คล้ายกับคนที่หมดอาลัยตายอยากโดยสิ้นเชิง

"หมายความว่า....ที่ฉันต้องการจะแก้แค้นให้กับน้องชายของฉัน.....ในความเป็นจริงแล้วชั่วชีวิตนี้มันเป็นไปไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่พูดพึมพำ

"หากจะพูดตอนนี้ ก็คงจะเป็นเช่นนี้"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

เพียงพูดคำนี้ออกมา ก็คล้ายกับว่า เอากริชแทงเข้าไปในหัวใจของลิ่งหูหยู่อย่างโหดเหี้ยม

ลิ่งหูหยู่เงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก จ้องมองหลินหยางด้วยความตะลึงงัน เขาอ้าปากเล็กน้อย เป็นเวลานานก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"พาคุณชายของพวกคุณกลับไปเถอะ!"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ครับ ท่านเทพยุทธ์!"

คนของตระกูลลิ่งหูไม่กล้าเฉยเมย และไปประคองลิ่งหูหยู่ที่ไร้เรี่ยวแรงออกไปจากที่นี่ทันที

เทพยุทธ์ฉางหลานมองไปยังหลินหยางอย่างมีความหมายลึกซึ้ง