บทที่ 3667 กำจัดปีศาจภายในใจ

"หืม?"

คนที่กำลังจะเข้าเมืองก็หยุดลงตามๆ กัน และหันหน้ากลับไปมอง

ลิ่งหูหยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ถึงแม้ว่าบนใบหน้าจะไม่มีการแสดงออกสักเท่าไรนัก

"คือท่านฉางหลานฉงเหรอ?"

มีคนจำสถานะของคนที่ไล่ตามมาได้ และรีบกล่าวเรียก

ฉางหลานฉง?

คนของเทพยุทธ์ฉางหลานเหรอ?

ไหนเลยคนตระกูลลิ่งหูจะรอช้า? พวกเขาคุกเข่าลงทันที และทำการคารวะเขา

"คารวะท่านฉางหลานฉงครับ!"

เสียงเรียกดังขึ้นมา

ลิ่งหูหยู่เคลื่อนสายตามามองเล็กน้อย ถึงแม้จะไม่อยากสนใจ แต่ก็กัดฟันเดินเข้าไปหา

"คารวะ....ท่านฉง!"

"คุณชายหยู่ คุณสบายดีไหม?"

ฉางหลานฉงกวาดสายตามองลิ่งหูหยู่ เมื่อเห็นว่าเขาดูหมดอาลัยตายอยาก ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"ฉัน....ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ท่านฉง คุณมาได้ยังไงเหรอครับ? มีเรื่องอะไรเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่กล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"อาจารย์ของคุณส่งฉันมากำชับสั่งคุณเล็กน้อย"

ฉางหลานฉงกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "อาจารย์ของคุณบอกว่า คนแซ่หลินผู้นั้นไม่ใช่จะจัดการได้ง่ายๆ เขาเป็นกังวลว่าคุณจะไปลงมือกับเขาโดยพลการ ด้วยเหตุนี้จึงให้ฉันมาเตือนคุณว่า ห้ามลงมือกับเขาโดยพลการเป็นอันขาด เข้าใจไหม?"

คำพูดนี้ไม่พูดยังดีเสียกว่า พอพูดออกมาลิ่งหูหยู่ก็โมโหขึ้นมาทันที

เขากัดฟันแน่น จ้องเขม็งมองฉางหลานฉงด้วยสายตาที่เย็นชา และคำรามขึ้นว่า: "ทำไมกัน? เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ก็เป็นเทพยุทธ์ เป็นหนึ่งในเจ็ดของผู้แข็งแกร่งที่สุดในชีพจรมังกรใต้ดินไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมจะต้องไปเกรงใจคนคนนั้นขนาดนี้ด้วย? เทพยุทธ์ไม่ควรจะมีอำนาจเหนือกว่า อยากฆ่าใครก็ฆ่าหรอกเหรอ?"

"อาจารย์ของคุณทำเพื่อจัดการกับเทพยุทธ์อั้นเทียน ด้วยเหตุนี้จึงไว้ชีวิตเขา! คุณจะต้องเข้าใจในความพยายามของเขาด้วย!"

ฉางหลานฉงกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: "นอกจากนี้ ชายแซ่หลินผู้นั้นก็ต้องการที่จะฆ่าคุณอีกด้วย และที่เขาไม่ฆ่าคุณ ก็เพราะเกรงใจอาจารย์ของคุณ! แต่ถ้าคุณทำให้เขาหาเหตุผลที่จะฆ่าคุณได้ เช่นนั้นแม้แต่อาจารย์ของคุณก็คงจะแทรกแซงไม่ได้ คุณเข้าใจไหม?"

"ฉะนั้นในสายตาของพวกคุณ ตราบใดที่ฉันไปหาเรื่องมือกับคนคนนั้น ก็หมายความว่าฉันรนหาที่ตายเอง ใช่ไหม?"

ลิ่งหูหยู่ตะโกนกล่าวถาม

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้"

ฉางหลานฉงกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ลิ่งหูหยู่กำหมัดแน่นขึ้นมาทันที

"ฉันได้นำคำพูดทั้งหมดมาแจ้งแล้ว คุณชายหยู่ คุณทำอะไรระมัดระวังด้วย เออใช่ อาจารย์ของคุณยังตั้งใจให้ฉันมาบอก เกี่ยวกับชายแซ่หลินผู้นี้ว่า คุณอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามไป รอให้จัดการเทพยุทธ์อั้นเทียนได้แล้ว อาจารย์ของคุณจะฆ่าเขาแทนคุณเอง!"

พูดจบ ฉางหลานฉงหันหลังกลับและจากไปโดยตรง

"คารวะท่านฉง!"

คนของตระกูลลิ่งหูกล่าวตามๆ กัน

เมื่อฉางหลานฉงจากไปไกลแล้ว ทุกคนก็ได้สติกลับมา และกล่าวกับลิ่งหูหยู่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นว่า

"คุณชายครับ ท่านไม่ต้องเป็นกังวลใจไป มีท่านเทพยุทธ์รับปาก ไอ้คนแซ่หลินคนนั้นมันกระโดดโลดเต้นไปได้อีกไม่นานหรอกครับ!"

"พูดถูก ถึงอย่างไรท่านก็เป็นลูกศิษย์ของท่านเทพยุทธ์ เขาจะต้องเข้าข้างท่านอย่างแน่นอนครับ!"

ทุกคนต่างก็พูดปลอบโยน

แต่สีหน้าของลิ่งหูหยู่กลับมืดมนเป็นอย่างยิ่ง

"ถ้าหากเทพยุทธ์ฉางหลานสามารถฆ่าคนคนนี้ได้อย่างง่ายดายจริงๆ จะอดทนให้อีกฝ่ายใช้คำพูดคำจาเช่นนั้นเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่กล่าวอย่างไม่พอใจ

ทุกคนตกตะลึง

"คุณชาย ความหมายของท่านคือ...."

"เทพยุทธ์ฉางหลานฆ่าคนคนนี้ไม่ได้หรอก และการที่คนคนนี้ไม่ตาย ก็คือปีศาจภายในใจของฉัน เช่นนั้น ชั่วชีวิตนี้ของฉันก็อย่าได้คิดที่จะมีอะไรสำเร็จเลย แม้แต่การก้าวเข้าสู่ดินแดนเทพยุทธ์ ก็เกรงว่าจะยากถึงขั้นปากกัดตีนถีบ!"

ลิ่งหูหยู่กล่าวอย่างโหดเหี้ยม

"ห๊า?"

ทุกคนมองไปรอบๆ และกล่าวด้วยความงุนงงว่า

"คุณชาย ท่านว่า พวกเราควรจะทำอย่างไรดีล่ะ?"

คนของตระกูลลิ่งหูคนหนึ่งเดินมุ่งตรงเข้ามาแล้วกล่าวถาม

ตระกูลลิ่งหูไม่อาจไม่มีลิ่งหูหยู่ได้ ถ้าหากลิ่งหูหยู่ตาย พวกเขาก็อย่าได้คิดที่จะมีชีวิตอย่างสงบสุขเลย

"ฉันต้องการ.....กำจัดปีศาจภายในใจซะ!"

ลิ่งหูหยู่กล่าววอย่างเยือกเย็น

เมื่อกลับมาถึงอาคารมอบรางวัลนำจับ เถาเฉิงก็ทำการเช็กอินให้กับคนของตระกูลดาบโลหิตทันที

โชคดีที่ทรัพย์สินของตระกูลดาบโลหิตยังเหลืออยู่ เม่ยเมิ่งจึงให้ทุกคนย้ายมาอยู่ที่นี่ และเพียงพอต่อค่าใช้จ่ายที่จะให้สมาชิกอยู่ในอาคารมอบรางวัลนำจับ

เมื่อเห็นคนตระกูลดาบโลหิตเข้าออกในอาคารมอบรางวัลนำจับ คนจำนวนไม่น้อยต่างก็กระซิบกระซาบกัน

"คาดไม่ถึงว่าตระกูลดาบโลหิตที่มีชื่อเสียงในเมืองหลงซินจะมีสภาพน่าเวทนาเช่นนี้"

"ช่วยไม่ได้ ใครให้พวกเขาไปยั่วยุตระกูลลิ่งหูล่ะ?"

"ตอนนี้ลิ่งหูหยู่ผู้นั้นมีชื่อเสียงมาก ใครจะสามารถเทียบได้ แม้แต่คนตระกูลดาบโลหิตที่เป็นเช่นนี้ก็ยังกล้าไปยั่วยุ ก็สมควรที่พวกเขาจะโชคร้ายแล้ว!"

"จะว่าไปแล้ว ต้องโทษที่ท่านย่าดาบโลหิตล้มลง และตระกูลดาบโลหิตก็ไม่มีผู้สืบทอด จึงได้เกิดภัยพิบัติเช่นนี้!"

"ใช่แล้ว! ฉะนั้น ในตระกูลจะต้องมียอดฝีมืออยู่ด้วย!"

ภายในห้องโถง เสียงกระซิบกระซาบเข้ามายังหูของเม่ยเมิ่ง

เมื่อเม่ยเมิ่งที่กำลังจัดการให้คนที่ได้รับบาดเจ็บในตระกูลไปยังห้องทำการรักษาได้ยินเช่นนี้ จึงขมวดคิ้วขึ้นมา

ดวงตาของเธอเศร้าสลด สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดเหล่านี้ คาดไม่ถึงว่าเธอจะไม่สามารถโต้แย้งได้

ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเพราะการล้มลงของท่านย่าดาบโลหิตไม่ใช่เหรอ?

"ต้องโทษที่ฉันไม่แข็งแกร่งพอ!"

เม่ยเมิ่งแอบกัดฟัน แต่ในที่สุดก็ทำได้แค่ทอดถอนใจอย่างจนปัญญา จากนั้นก็หันหลังกลับและเดินไปยังห้องทำการรักษา

ในเวลานี้หลินหยางได้อยู่ในห้องเข้าฌานเพียงลำพัง

ถึงแม้ว่าเรื่องราวของตระกูลดาบโลหิตจะได้รับการจัดการแก้ไขแล้ว แต่เขารู้ว่าเวลาของตัวเองเหลือไม่มากแล้ว

ที่เทพยุทธ์ฉางหลานยังสามารถอดทนต่อตนเองได้ขนาดนี้ เพียงเพราะว่าตัวเองเป็นตัวหมากในการจัดการกับเย่เหยียน

เทพยุทธ์ฉางหลานจะไม่รอนานเกินไป และเทพยุทธ์ไท่เทียนก็จะไม่รอนานเหมือนกัน

เป็นไปอย่างที่คาดเอาไว้ วันที่สามในขณะที่หลินหยางกำลังเข้าฌานอยู่ ก็มีข่าวหนึ่งเข้ามาในอาคารมอบรางวัลนำจับ