บทที่ 3677 ฉันต้องการคำอธิบาย

เธอไม่ยอมเชื่อ และไม่อยากที่จะเชื่อ

ฉากที่อยู่ตรงหน้าคล้ายกับเป็นภาพลวงตา

ไฟประหลาดของตัวเอง....ได้หยุดอยู่ตรงหน้าเช่นนี้แล้ว....

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?"

"ไฟประหลาดของฉัน....ทำไมมันไม่เคลื่อนไหวแล้วล่ะ?"

"หรือว่า....หรือว่าคนคนนี้สามารถเข้าใจได้ถึงแก่นแท้ของไฟประหลาด เพียงเพราะว่าฉันแสดงมันออกมาแค่ครั้งเดียว?"

"ไม่! ไม่สมควร! เป็นไปไม่ได้!"

"ในโลกใบนี้ไม่สามารถมีผู้ที่มีพรสวรรค์อันล้ำเลิศเช่นนี้! เป็นไปไม่ได้โดยเด็ดขาด!"

หญิงสาวตัวสั่นงันงก

นี่สามารถเรียกว่าเป็นอัจฉริยะได้ด้วยเหรอ?

นี่มันคือพวกแปลกประหลาด! พิลึกพิลั่น เป็นเทพเซียนที่ไม่มีอยู่ในโลกและไม่เหมือนมนุษย์....

แต่ในขณะที่หญิงสาวรู้สึกยากที่จะรับได้

ครืน!

จู่ๆ ไฟประหลาดที่ถูกทำให้หยุดนิ่งนั้นก็พังทลายลง

หลังจากนั้นแสงที่ราวกับประกายไฟก็ลอยเข้ามาทีละน้อยๆ

ประกายไฟนั้นเล็กมาก แต่ในสายตาของหญิงสาวกลับทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวถึงที่สุด

เธอหันหลังกลับทันที และหนีเตลิดไปยังที่ไกลๆ โดยตรง

แต่ประกายไฟเหล่านั้นคล้ายกับล็อกร่างของเธอเอาไว้ และเคลื่อนไปยังทิศทางที่เธออยู่อย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด

ตูม!

ประกายไฟก็ระเบิดออก

ในชั่วพริบตา คล้ายกับดอกไม้ไฟขนาดมหึมาได้ระเบิดระหว่างฟ้าและดิน

ดอกไม้ไฟนี้มีหลากสีสัน และงดงามเป็นอย่างมาก

เพียงได้เห็น ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ

แต่ถ้าสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก็จะพบว่านี่ไม่ใช่ดอกไม้ไฟที่สวยงามแต่อย่างใด แต่เป็นดอกไม้ไฟที่ประกอบไปด้วยไฟประหลาดแต่ละชนิดรวมเข้าด้วยกัน....

ฉินเจี้ยนหนู่มองดอกไม้ไฟที่เบ่งบานนั้นด้วยความตกตะลึง

ดอกไม้ไฟเบ่งบานสะพรั่ง หลอมละลายโลก หลอมละลายทุกสิ่งรอบตัวที่มาสัมผัสกับมัน

โลกได้กลายเป็นแม็กมา บริเวณโดยมีหลากสีสันสวยงาม อุณหภูมิสูงอันน่าสะพรึงกลัวทำให้คนรู้สึกคล้ายกับเดินเข้าไปในดวงอาทิตย์

เหตุการณ์นี้กินเวลาหลายสิบวินาที ก่อนที่ดอกไม้ไฟจะค่อยๆ ดับลง

หลังจากที่ดอกไม้ไฟมลายหายไปแล้ว บริเวณนั้นก็ได้กลายเป็นทะเลแม็กมาทั้งหมด

ไม่มีอะไรเหลืออยู่แม้แต่น้อย

เหลือเพียงแค่แม็กมาที่รินไหลอย่างช้าๆ

ช่างเป็นฉากที่น่าสยดสยองอะไรเช่นนี้?

ฉินเจี้ยนหนู่มองด้วยความตกตะลึง สมองของเธอว่างเปล่าไปในทันที

แต่หลินหยางจ้องมองไปที่แม็กมา คล้ายกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ทอดถอนใจ และรีบเดินไปยังข้างๆ ฉินเจี้ยนหนู่

"เป็นอย่างไรบ้าง? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

หลินหยางเอ่ยปากกล่าวถาม

ฉินเจี้ยนหนู่อ้าปากเล็กน้อย แต่ก็พูดไม่ได้

หลินหยางจึงตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาจึงรีบหยิบเข็มเงินออกมาแล้วแทงลงไปที่ลำคอและคางของฉินเจี้ยนหนู่ จากนั้นก็หยิบยาออกมาจากตัว นำมาบดให้เป็นผง และป้ายลงบนนิ้ว

"อ้าปาก"

หลินหยางกล่าว

ฉินเจี้ยนหนู่ตกใจเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ แต่ก็ยังคงอ้าปาก

หลินหยางยื่นนิ้วมือเข้าไปทันที และนำผงยาทาลงบนลิ้นของฉินเจี้ยนหนู่ที่ขาดอย่างเบาๆ

ไม่นาน หลินหยางก็ชักนิ้วออกมา แต่บนนิ้วกลับเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของฉินเจี้ยนหนู่

ใบหน้าของฉินเจี้ยนหนู่ก็ยิ่งแดงระเรื่อ

"ยังดี ที่ลิ้นของคุณได้รับบาดเจ็บไม่มากนัก อีกสองสามวันก็จะฟื้นคืนกลับมาเหมือนเดิมแล้ว"

หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

ฉินเจี้ยนหนู่พยักหน้า ดูเหมือนกับว่าจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงชี้ไปยังแม็กมาเหล่านั้น ด้วยมือทั้งสองที่สั่นสะท้าน

"คุณต้องการจะถามว่า หญิงสาวคนนั้นตายแล้วหรือยัง ใช่ไหม?"

หลินหยางเอ่ยปากกล่าว

ฉินเจี้ยนหนู่พยักหน้าอีกครั้ง

"อาจจะ....ปล่อยให้เธอหนีไป"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

ฉินเจี้ยนหนู่ตกใจ

ในเวลานี้ เงาร่างจำนวนมากได้พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง