บทที่ 3678 ภูเขาปู้เยว

หลินหยางพาฉินเจี้ยนหนู่กลับไปถึงอาคารมอบรางวัลนำจับ

เมื่อเห็นฉินเจี้ยนหนู่กลับมาอย่างปลอดภัย ทุกคนต่างก็โล่งอก

"นายท่าน! ท่านกลับมาแล้วเหรอ?"

"ดีมากเลย!"

"โชคดีที่นายท่านออกมือช่วยเหลือได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเกรงว่าผลที่ตามมาของคุณหนูฉินเจี้ยนคงเลวร้ายจนไม่อาจจะคาดคิด!"

ทุกคนต่างยิ้มแล้วกล่าว

แต่หลินหยางกลับไม่ดีใจ แต่กวาดสายตามองไปที่เถาเฉิง

เถาเฉิงก็จนใจเป็นอย่างยิ่ง

"คุณหลินท่านอย่าโกรธเคืองไปเลยครับ เรื่องนี้เป็นความสะเพร่าของอาคารมอบรางวัลนำจับจริงๆ ฉันต้องขออภัยต่อท่านด้วย นอกจากนี้อาคารมอบรางวัลนำจับของเรา จะทำการชดใช้ค่าเสียหายอย่างเหมาะสมให้แก่ท่านและคุณหนูฉินเจี้ยนสำหรับเรื่องนี้ด้วยครับ"

เถาเฉิงโค้งคำนับอย่างต่อเนื่องแล้วกล่าว

หลินหยางทอดถอนใจ และตบไหล่ของเถาเฉิงเบาๆ

"ผู้จัดการเถา ฉันรู้ว่าคุณก็ไม่ได้อยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้น และคุณก็เคยช่วยเหลือฉันมาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ฉันไม่โทษคุณหรอก แต่ฉันคาดไม่ถึงว่าคนของฉันถึงแม้จะอยู่ในอาคารมอบรางวัลนำจับก็ยังไม่ปลอดภัย ดูเหมือนว่าการรักษาความปลอดภัยของอาคารมอบรางวัลนำจับของคุณจะต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้มากขึ้นแล้วล่ะ"

"คุณหลินพูดถูกครับ ฉันจะไปรายงานต่อเบื้องบนเดี๋ยวนี้ เพื่อขอให้พวกเขาเพิ่มการรักษาความปลอดภัยของอาคาร นอกจากนี้ ในช่วงนี้พวกเราจะทำการเตรียมพร้อมในกรณีฉุกเฉิน และเพิ่มจุดตรวจที่หน้าประตู เพื่อตรวจสอบสถานะที่แท้จริงของแต่ละคนที่จะเข้ามาในอาคารมอบรางวัลนำจับ"

เถาเฉิงรีบกล่าว

"โอเค ถ้าหากเป็นเช่นนี้ ฉันก็สบายใจ"

หลินหยางพยักหน้า จากนั้นจึงกล่าวถามว่า: "รู้ไหมว่าอีกฝ่ายเป็นใคร?"

"เป็นคนที่หลินหยางส่งมาค่ะ"

เม่ยเมิ่งเดินเข้ามา และกล่าวขึ้นโดยตรง

"มีหลักฐานไหม?"

เถาเฉิงรีบกล่าวถาม

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหน้าตาของอาคารมอบรางวัลนำจับ แน่นอนว่าเขาย่อมเอาใจใส่

"ถึงแม้ว่าคุณหนูฉินเจี้ยนจะไม่สามารถพูดได้ชั่วคราว แต่เธอได้นำเรื่องราวทั้งหมดที่เธอรู้เขียนลงในกระดาษ และก็เป็นลิ่งหูหยู่ที่เป็นคนทำ"

เม่ยเมิ่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เพียงเถาเฉิงได้ฟัง สีหน้าก็มืดมนถึงที่สุด

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วทำการคำนับ: "คุณหลินครับ ขออภัยฉันต้องขอตัวก่อน!"

พูดจบ เขาก็รีบเดินขึ้นชั้นบนไปทันที

เมื่อเห็นฉากนี้ จิ่วอวี้ก็หัวเราะออกมาทันที

"ฮ่าๆๆ อาคารมอบรางวัลนำจับจะลงมือแล้ว ดูท่าลิ่งหูหยู่จะต้องจบเห่เป็นแน่!"

"ก็ไม่แน่หรอก ถึงอย่างไรลิ่งหูหยู่ก็ไม่ได้เป็นคนออกหน้าเอง อีกทั้งลิ่งหูหยู่ก็ยังมีเทพยุทธ์ทั้งสองหนุนหลังอยู่ด้วย ต่อให้อาคารมอบรางวัลนำจับจะต้องการไปหาเรื่องกับลิ่งหูหยู่จริงๆ มันก็คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้นหรอก"

อวี่ปี้หงส่ายหน้าแล้วกล่าว

"ทางด้านของลิ่งหูหยู่มีอาคารมอบรางวัลนำจับไปจัดการแล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องไปยุ่งหรอก เราควรจะเตรียมพร้อมตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อรับมือกับเทพยุทธ์เหล่านั้นเถอะ"

หลินหยางสูดลมหายใจเข้า แล้วกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า: "ช่วงนี้มีข่าวของเทพยุทธ์อั้นเทียนบ้างไหม?"

ทุกคนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย

"นายท่าน ช่วงนี้พวกเราไม่กล้าเหยียบออกจากอาคารมอบรางวัลนำจับเลย จึงรู้เรื่องภายนอกน้อยเป็นอย่างมาก"

"เพียงแต่อาคารมอบรางวัลนำจับมีข่าวสารจากทั่วทุกสารทิศ จึงรวบรวมข่าวสารมาได้เล็กน้อย"

"คือข่าวอะไรเหรอ?"

"ว่ากันว่า.....เทพยุทธ์ไท่เทียนพบที่หลบซ่อนปัจจุบันของเทพยุทธ์อั้นเทียนแล้ว คาดว่าจะอยู่ที่ภูเขาปู้เยวครับ!"

"ภูเขาปู้เยว?"

หลินหยางขมวดคิ้วขึ้นมาทันที: "นั่นคือภูเขาที่แห้งแล้งนะ!"

"ว่ากันว่าในภูเขาปู้เยวเต็มไปด้วยอากาศพิษร้ายแรง ถ้าหากขึ้นเขาไปสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วสูดหายใจเอาอากาศพิษเข้าไป ต่อให้แข็งแกร่งสักแค่ไหนก็จะต้องตาย แล้วไหนเลยเทพยุทธ์อั้นเทียนจะซ่อนตัวอยู่ในภูเขาปู้เยวได้?"

"ข่าวนี้....มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า?"

คนที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะกล่าว

"ข่าวนี้จริงหรือปลอม ฉันก็ไม่รู้แน่ชัด และเกรงว่าเทพยุทธ์ไท่เทียนและคนอื่นๆ ก็ไม่กล้าที่จะยืนยัน เพราะว่าตอนนี้ไม่มีใครเข้าไปในภูเขาปู้เยว เพียงแต่คนของเทพยุทธ์ฉางหลานและเทพยุทธ์ไท่เทียน ได้รวมตัวกันอยู่ที่เชิงเขาของภูเขาปู้เยวแล้ว"

จิ่วอวี้เอ่ยปากกล่าว

เถาเฉิงอยู่ที่ชั้นบนสุดของอาคารมอบรางวัลนำจับทั้งช่วงบ่ายเต็มๆ และเมื่อครู่นี้เพิ่งจะเดินลงมา

ดูจากท่าทีของเขา อาคารมอบรางวัลนำจับก็น่าจะมีมาตรการรับมือแล้ว

สำหรับเรื่องนี้ หลินหยางก็ไม่ได้สนใจนัก

ตอนนี้สิ่งที่เขาให้ความสนใจก็คือความเคลื่อนไหวของทางด้านภูเขาปู้เยว

ถ้าหากเทพยุทธ์อั้นเทียนหลบซ่อนอยู่ในภูเขาปู้เยวจริงๆ เช่นนั้นที่ภูเขาปู้เยวก็จะต้องเกิดสงครามใหญ่ที่สั่นสะเทือนทั้งฟ้าดิน

ตอนนี้สิ่งที่จะต้องทำก็คือสะสมพลังความแข็งแกร่ง เพื่อเตรียมความพร้อม

แต่ทว่าในขณะที่หลินหยางกำลังเตรียมที่จะเข้าฌาน จู่ๆ อวี่ปี้หงก็รีบมายังห้องเข้าฌาน และเคาะประตู

"มีธุระอะไร?"