บทที่ 3682 ลงมือเถอะ！

“คนผู้นี้บ้าไปแล้วเหรอ?”

“ทางเดินดีๆไม่ไป คิดไม่ถึงว่าจะไปชนกับอากาศพิษ?”

“อยากตายก็ไม่ใช่แบบนี้”

ทุกคนชะงักงัน แต่ละคนได้สติกลับมาช้าๆ

สิ่งที่เห็นคือเห็นหลินหยางยืนอยู่ในอากาศพิษไม่กี่สิบวินาที จากนั้นก็ถอยออกช้าๆ

เมื่อเห็นแบบนี้ ก็มีบางคนเข้าใจ ว่าหลินหยางกำลังสัมผัสพลาอนุภาพของอากาศพิษ

“ทำไม? คุณยังคิดจะหาวิธีต่อต้านอากาศพิษนี้เหรอ? ถ้าเป็นแบบนี้ ผมรีบยอมแพ้เถอะ อากาศพิษที่นี่แม้แต่เทพยุทธ์ยังกำจัดไม่ได้เลย คุณจะทำได้เหรอ? ตลกสิ้นดี!”

“ผมว่าเขาน่าจะปรับตัวให้เข้ากับอากาศพิษนี้ ถึงอย่างไรเขาก็น่าจะรู้ว่าเข้าไปก็กลับออกมาไม่ได้ เลยปรับตัวก่อน”

“ฮ่าๆๆๆ…”

คนของตระกูลลิ่งหูหัวเราะเหยียดหยาม ตามด้วยคนอื่น

หลินหยางกวาดสายตามองพวกเขาแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงหมุนตัวเดินไปต่อ

คนของตระกูลลิ่งหูอยู่ด้านหลัง ทุกคนจ้องมองเขาด้วยแววตามีเลศนัย

“พี่ใหญ่ จะทำยังไงต่อ?”

“ถนนเปราะบาง พอมีการเคลื่อนไหวจะทำแตกได้ พวกเรารอเขาลงมือไปหั่นหินค้ำฟ้าแล้วค่อยถอยทัพ!”

“ทันเหรอ?”

“กลัวอะไร? ทำให้เร็วหน่อย แล้วหยิบเอาเครื่องมือหลบหนีออกมาก็จบ!”

ชายที่เป็นผู้นำบนใบหน้ามีรอยแผลเป็นกวาดสายตามองคนที่อยู่ซ้ายขวา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ตกลง!”

ทุกคนทยอยพยักหน้า

แต่แล้วเวลานี้ จู่ๆหลินหยางที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หมุนตัวหันมา

“พวกคุณไม่กี่คนนี้ มาเดินข้างหน้า!”

“อะไรนะ?”

คนของตระกูลลิ่งหูชะงักฝีเท้า ทยอยเงยหน้ามองไปทางหลินหยางด้วยความตกตะลึง

“พวกเราเดินข้างหน้าเหรอ?”

ชายที่เป็นผู้นำคิ้วขมวดเป็นปม: “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“นี่คือคำสั่ง รีบมาเดินข้างหน้า”

หลินหยางยืนอยู่ริมถนน พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่ได้!”

“ทำไมพวกเราต้องเดินข้างหน้าเหรอ?”

“พวกเราไม่ทำ!”

“คุณคือผู้นำ คุณเดินข้างหน้าถือว่าเหมาะสมชอบธรรม!”

คนของตระกูลลิ่งหูทยอยพูดขึ้น

หลินหยางได้ฟัง จึงเดินลงภูเขาไป

คนของตระกูลลิ่งหูชะงักงัน

“คุณจะไปไหนเหรอ?”

คนที่เป็นผู้นำตะคอกถาม

“พวกคุณไม่ให้ความร่วมมือกับผม ไม่เชื่อฟังคำสั่งของผม ผมยังจะขึ้นภูเขาไปทำอะไรเหรอ? ผมจะไปคุยกับเทพยุทธ์ฉางหลาน ดูสิว่าเขาจะเปลี่ยนคนกลุ่มใหม่ให้ผมไหม ถ้าเขาไม่เปลี่ยน ภูเขานี้? ไม่ขึ้นก็จบ!”

หลินหยางโบกมือไปมา ไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมา

ทุกคนได้ฟัง สีหน้าอึมครึมอย่างมาก

หากเรื่องนี้ไปถึงหูของเทพยุทธ์ฉางหลาน พอเทพยุทธ์ฉางหลานโกรธ ไม่ใช่ว่าจะจัดการพวกเขาเหรอ?”

“ท่านหลินหยุดก่อน! พวกเราเดินข้างหน้าก็จบ!”

คนที่เป็นผู้นำตะโกนพูดขึ้น

“พี่ใหญ่!”

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบมองเขาด้วยสายตาพร้อมเพียง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความร้อนใจ

แต่คนเป็นผู้นำรู้ ไม่สามารถให้หลินหยางลงภูเขาได้ ไม่เช่นนั้นทุกคนจบเห่แน่

“อย่าเยิ่นเย้อ เดินหน้าไปกับผมก็จบ!”

คนผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม หมุนตัวเดินมุ่งไปบนภูเขา

คนของตระกูลลิ่งหูจนปัญญา ทำได้เพียงก้มหน้าเดินตามหลัง

หลินหยางยิ้มอย่างราบเรียบ แล้วเดินตามไป

คนของตระกูลลิ่งหูหยิบอาวุธ และหยิบของวิเศษออกมา

แน่นอน ของวิเศษของพวกเขาไม่ใช่ของวิเศษคุ้มครองร่างกายอะไรหรอก แต่มันคือของเครื่องมือหลบหนี

ชัดเจนว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็คิดจะแอบชิ่งหนีไปก่อน

ไม่นาน คนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงยอดเขา

ทุกคนมองหินค้ำฟ้าที่ตั้งชันสูงตระหง่าน ด้วยสีหน้าตกตะลึงอย่างมาก

หินค้ำฟ้านี้ตั้งชันเหมือนภูเขาเล็กลูกหนึ่ง มันสูงตระหง่านอยู่บนยอดภูเขา

ไม่ต้องสงสัยเลย รากของมันเชื่อมอยู่ในตัวของภูเขาแน่นอน

ถ้าสามารถทำลายหินค้ำฟ้านี้ได้ และถ้าภายในมีวิมานจริงๆ จะต้องถูกฝังอย่างแน่นอน

“ท่านหลิน ลงมือเถอะ!”

คนที่เป็นผู้นำพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นทุกคนก็ถอยหลัง เตรียมจะหนี

แต่แล้วเวลานี้

เคร้ง!

จู่ๆหลินหยางก็ดึงดาบมารไร้เทียมทานออกมา ฟาดหั่นถนนทางด้านหลังทันที