บทที่ 3681 หินค้ำฟ้า

"ท่านหลิน ฉันคิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

เทพยุทธ์ฉางหลานเห็นว่าหลินหยางไม่พูดเป็นเวลานาน จึงขมวดคิ้ว และเอ่ยถามเพื่อเป็นการกระตุ้น

"ไม่มีปัญหา!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา เขาตอบรับอย่างตรงไปตรงมา

ลิ่งหูหยู่ตกตะลึง เขาไม่คิดว่าหลินหยางจะตอบรับอย่างรวดเร็วเช่นนี้

"ดีมาก!"

แววตาของเทพยุทธ์ฉางหลานเป็นประกาย เขาพยักหน้าซ้ำๆ : "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณก็เตรียมตัวให้พร้อมเถอะ เราจะช่วยเหลือคุณอยู่ด้านนอกภูเขาเอง!"

"ไม่ต้องรีบริ้นหรอก ท่านเทพยุทธ์ ฉันมีคำถามจะถามท่านสักหน่อย"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่รีบร้อน

เทพยุทธ์ฉางหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงกล่าวอย่างอดทน : "คุณว่ามาสิ"

"พวกเขาสองคนทำอะไรล่ะ?"

"ก่อนหน้านี้ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่ายังมีอีกสองช่องทางที่ยังไม่ได้ปิดล้อม พวกเขาจะต้องพาคนไปปิดล้อมเอาไว้ เพื่อล้อมรอบภูเขาปู้เยวทั้งหมด เพื่อไม่ให้เทพยุทธ์อั้นเทียนหนีไปได้!"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"เดิมทีก็เป็นเช่นนี้เอง.....ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เช่นนั้นฉันก็อยากจะทราบว่า เทพยุทธ์อั้นเทียนอยู่ในภูเขาปู้เยวจริงๆ หรือเปล่า?"

"ผลของการตรวจสอบล่าสุด เป็นอย่างนี้"

"แต่ถ้าเขาไม่ได้อยู่ข้างในล่ะ?"

หลินหยางเอ่ยถาม

เทพยุทธ์ฉางหลานขมวดคิ้วขึ้นมา

"นี่! ไอ้แซ่หลิน ทำไมแกถึงพูดจาไร้สาระแบบนี้? แม่งเอ๊ย ไม่ใช่ว่าแกไม่กล้าไปใช่ไหม?"

ลิ่งหูหยู่ด่าทอออกมาทันที

"ถ้าฉันไม่กล้าไป หรือว่าคุณกล้า? ไม่อย่างนั้นคุณก็ไปเลยดีไหม?"

หลินหยางนำดาบมารไร้เทียมทานส่งไปให้ และกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

ลิ่งหูหยู่มีสีหน้าเปลี่ยนไป จากนั้นก็กล่าวอย่างไม่พอใจว่า : "ฉันมีหน้าที่ของตนเองที่ต้องรับผิดชอบ!"

"คาดไม่ถึงว่าคุณก็จะไม่กล้าเหมือนกัน เช่นนั้นก็หุบปากซะ"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"แก....."

ลิ่งหูหยู่โมโห ยังต้องการที่จะพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกหญิงชุดแดงที่อยู่ข้างๆ ดึงเอาไว้

"คนกำลังจะตาย คุณจะไปคับแค้นใจกับเขาทำไมกัน?"

หญิงชุดแดงกล่าว

"ที่พูดมาก็จริงอยู่"

ลิ่งหูหยู่ระงับความโกรธเอาไว้ และสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ท่านหลิน เช่นนั้นคุณคิดว่าอย่างไรล่ะ?"

เทพยุทธ์ฉางหลานหมดความอดทนแล้ว ในน้ำเสียงมีความเคร่งขรึม เห็นได้ชัดว่าหงุดหงิดอย่างมาก

"ท่านเทพยุทธ์ คุณต้องการให้ฉันขึ้นไปบนภูเขานั้น มันไม่ใช่ปัญหา แต่ฉันต้องการทราบว่าทำอย่างไรจึงจะสามารถหลอกล่อเทพยุทธ์ออกมาได้? หรือว่าถ้าหากเขาไม่อยู่ที่ภูเขาปู้เยว และฉันจะต้องเดินไปเดินมาอยู่บนภูเขาเหมือนกับคนสมองทึ่มอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"นั่นไม่จำเป็นหรอก"

เทพยุทธ์ฉางหลานครุ่นคิดเล็กน้อย และมองไปยังภูเขาปู้เยวที่อยู่ไม่ไกล พร้อมกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "ยอดเขาของภูเขาปู้เยวมีหินค้ำฟ้าอยู่ก้อนหนึ่ง ว่ากันว่าหินก้อนนั้นเชื่อมต่อกับตัวภูเขา คุณขึ้นเขาไป ก็ผ่าหินก้อนนั้นซะ พละกำลังของมันเพียงพอที่จะสั่นสะเทือนตัวภูเขาได้ หากหลังจากผ่าหินค้ำฟ้าแล้วเทพยุทธ์อั้นเทียนยังไม่ปรากฏตัว เช่นนั้นคุณก็ลงมาได้"

"หินค้ำฟ้า?"

หลินหยางเลิกคิ้ว และรีบมองไปที่ยอดเขา

แต่เพียงแค่แวบเดียว หลินหยางก็เข้าใจได้ในทันที

"คือส่วนนูนตรงกลางยอดเขาใช่ไหม?"

"ใช่ คือตรงนั้นแหละ"

เทพยุทธ์ฉางหลานพยักหน้า

หลินหยางได้ยินเช่นนั้น ก็แอบหัวเราะเยาะในใจ

หลอกคนให้ไปตายจริงๆ

นี่เป็นก้อนหินที่ไหนกัน? เห็นได้ชัดว่าเป็นตัวภูเขา

หินภูเขาของชีพจรมังกรไม่สามารถเทียบได้กับดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

ก้อนหินที่นี่แข็งแกร่งทนทานมาก ภูเขาใหญ่ก็ไม่สามารถทำลายล้างได้

ถ้าสามารถผ่าก้อนหินจริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหลินหยาง แต่ถ้าต้องผ่าทำลายภูเขา ไม่ต้องพูดถึงว่ามันจะใช้ความพยายามมากแค่ไหน และเวลาก็จะเป็นปัญหาเช่นกัน

จะเป็นลิ่งหูหยู่หรือหญิงชุดแดง ก็ทำไม่ได้อย่างแน่นอน

เกรงว่าก่อนที่จะผ่าภูเขาแยกออกมาได้ คนทั้งคนจะต้องจมอยู่ในอากาศพิษ และตายไปซะก่อน

ลิ่งหูหยู่ได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะเยาะ ใบหน้าเต็มไปด้วยการหยอกล้อ

"ครั้งนี้ดูสิว่าแกจะตายไหม! ฮ่าๆๆ!"

เขาหัวเราะเบาๆ และจ้องมองไปที่หลินหยาง

"ทำไมเหรอ? ท่านหลิน คุณมีข้อโต้แย้งเหรอ?"

เทพยุทธ์ฉางหลานเห็นว่าหลินหยางไม่เอ่ยปากพูด จึงกล่าวอย่างเคร่งขรึมอีกครั้ง

ครั้งนี้ เขาหมดความอดทนไปโดยสิ้นเชิง

"ไม่ๆๆ เฮ้ย! ฉันไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ!"

หลินหยางยิ้มทันที และกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

ลิ่งหูหยู่รู้สึกดีใจมาก

เทพยุทธ์ฉางหลานพยักหน้า : "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านหลินก็รีบเตรียมตัวเถอะ อย่าเสียเวลาเลย!"

"ท่านเทพยุทธ์ ให้ฉันไปคนเดียวเหรอ? อย่างไรก็จะต้องส่งผู้ช่วยไปช่วยฉันด้วยไม่ใช่เหรอ?"

หลินหยางกล่าวออกมาทันที

"ผู้ช่วย?"

เทพยุทธ์ฉางหลานลังเลใจ จึงกล่าวว่า : "กำลังคนของเราไม่เพียงพอ คุณ.....ต้องการคนไหนล่ะ?"

"ฉันเห็นว่ายอดฝีมือของตระกูลลิ่งหูก็มีไม่น้อยเลย ทำไมไม่ดึงมือดีไปสักส่วนหนึ่ง เพื่อตามฉันขึ้นภูเขาไปล่ะ?"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"อะไรนะ?"

ลิ่งหูหยู่มีสีหน้าเปลี่ยนไป

เทพยุทธ์เห็นว่าหลินหยางไม่ได้ต้องการคนของตำหนักฉางหลาน จึงพยักหน้า : "ก็ได้ เช่นนี้ ฉันจะให้คุณเลือกคนจากตระกูลลิ่งหูทางด้านนั้นไป เพื่อตามคุณขึ้นเขาไปด้วยกัน!"

"อาจารย์!"

ลิ่งหูหยู่ร้อนรนใจ รีบมองไปทางเทพยุทธ์ฉางหลาน

แต่เทพยุทธ์ฉางหลานไม่สนใจเขา

ขึ้นเขาไปก็ต้องตาย ใครๆ ก็รู้ดีอยู่แก่ใจ

แต่คนท่ายไม่ใช่คนของตระกูลฉางหลาน เทพยุทธ์ฉางหลานจะสนใจทำไมกัน?

"ทำไม? คุณชายลิ่งหู หรือว่าคุณไม่ได้หวังว่าครั้งนี้ปฏิบัติการของเราจะประสบความสำเร็จหรอกเหรอ? หรือว่าคุณไม่สนับสนุนให้ฉันขึ้นเขา? หากเป็นอย่างนี้ ฉันก็จะไม่ไปแล้ว!"