บทที่ 3680 คนกันเองทั้งนั้น

บนถนนอันกว้างขวาง ไท่ซ่างซ่าน ลิ่งหูหยู่และหลินหยางค่อยๆ เดินไปอย่างช้าๆ

ลิ่งหูหยู่เดินไปข้างหน้า มองเห็นภูเขาปู้เยวอยู่ไกลๆ จึงยกยิ้มขึ้นมา

"เราใกล้จะถึงแล้ว!"

หลินหยางมองไปยังภูเขาลูกใหญ่ที่อยู่ไกลๆ

นั่นเป็นภูเขาที่ไม่สูง มียอดเขาที่ยาวเหยียด มีหมอกหนาปกคลุมชั้นผิวภายนอก ดูลึกลับและเงียบสงัดอย่างมาก

ไท่ซ่างซ่างหลับตาเพื่อพักผ่อนตลอดทาง ราวกับกำลังเข้าฌานอยู่ก็ไม่ปาน มีเพียงม้าตัวผอมๆ ที่นำพาเขาไป

"คุณหลิน กล่องในมือของคุณมีของดีๆ อะไรอยู่ในนั้นเหรอ?"

ลิ่งหูหยู่ชำเลืองมองกล่องในมือของหลินหยาง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนุก และเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"คุณนี่ไม่รู้อะไรเลย กล่องนี้ที่อยู่ในมือฉันเป็นของล้ำค่าที่ลูกน้องของฉันตั้งใจวิจัยและทำการผลิตมาเป็นพิเศษ!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"ของล้ำค่า? ของล้ำค่าอะไร?"

ลิ่งหูหยู่รีบเอ่ยถาม

"ลูกน้องของฉันใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อรวบรวมสุดยอดอาวุธเหนือชั้นจากอาวุธสิบอย่างเป็นหนึ่งเดียว! มันมีชื่อว่าฆ่าคุณสามหมื่นครั้ง!"

หลินหยางก็ไม่ได้ปิดบัง เขาเปิดกล่องออกโดยตรง และรำของด้านในเปิดเผยให้ลิ่งหูหยู่ดู

ลิ่งหูหยู่ตกตะลึง และรีบจ้องมองดู

"คุณดูสิ มีปืนแม่เหล็กไฟฟ้า! มียาพิษ! และยังมีกริชอีกด้วย....."

หลินหยางแนะนำทีละอย่าง ด้วยความจริงจังและตั้งใจ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ลิ่งหูหยู่ตกตะลึง และในชั่วขณะก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

"ฮ่าๆๆๆ เก่งมาก! เก่งเหลือเกิน!"

เขาปรบมือและยกนิ้วโป้งให้ และหัวเราะจนแทบจะตกลงมาจากหลังม้า

"หมอเทวดาหลิน คุณคิดที่จะใช้สิ่งของเหล่านี้มาจัดการกับเทพยุทธ์อั้นเทียนเหรอ?"

"ถ้าเทพยุทธ์อั้นเทียนถูกฉันพบเจอ ฉันจะทำให้เขาไม่มีวันกลับมาอย่างแน่นอน!"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ดีๆๆ! ดีมาก! ดีเหลือเกิน! ใช่สิ เมื่อกี้คุณพูดจา สิ่งของเหล่านี้ใครเป็นคนศึกษาและทำการผลิตนะ?"

ลิงหูหยู่เอ่ยถามด้วยดวงเบิกโพลง

"ลูกน้องของฉันเอง มีปัญหาอะไรเหรอ?"

"ลูก.....ลูกน้องของคุณ? ไม่มีปัญหา! ไม่มีปัญหาเลย!"

ลิ่งหูหยู่หัวเราะจนเจ็บทิ้ง และน้ำตาไหลออกมา เขาโบกมือไปมาพร้อมกล่าวว่า : "มีคนแปลกๆ และสิ่งของแปลกๆ มากมายภายใต้การบังคับบัญชาของหมอเทวดาหลิน นับถือ! นับถือ! ฉันคิดว่าถ้าเทพยุทธ์อั้นเทียนเผชิญหน้ากันกับคุณ จะต้องไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก และตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่ออย่างแน่นอน! ฮ่าๆๆๆ ....."

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร เขาปิดกล่องอย่างเงียบๆ

ในเวลานี้ คนของตำหนักฉางหลานก็รีบวิ่งเข้ามา

"คารวะท่านไท่ซ่างซ่าน คารวะคุณชายหยู่!"

"อาจารย์ฉางหลานล่ะ?"

ลิ่งหูหยู่เช็ดน้ำตาจากการหัวเราะ และพยายามเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แต่ว่ากล่องที่อยู่ในมือหลินหยางมันทำให้เขารู้สึกตลกขบขันจริงๆ ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถปกปิดรอยยิ้มที่มุมปากได้

คนเหล่านั้นค่อนข้างสงสัย แต่ไม่กล้าบุ่มบ่าม จึงกล่าวว่า : "ท่านเทพยุทธ์อยู่ทางด้านหน้าครับ!"

"ดี! ดี! รีบนำทางไปเลย!"

ลิ่งหูหยู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หันไปข้างๆ : "หมอเทวดาหลิน อีกสักครู่คุณต้องเอาของล้ำค่าชิ้นนี้มาแสดงให้อาจารย์ของฉันดูด้วยนะ ฮ่าๆๆๆ ....."

"ถ้ามีโอกาสนะ"

หลินหยางพูดแบบขอผ่านไปที

ไม่นาน ทั้งสามคนก็มาถึงด้านหน้าเนินเล็กๆ ด้านหน้าภูเขา

เทพยุทธ์ฉางหลานกับยอดฝีมือของตำหนักฉางหลานกำลังปรึกษาหารือกันอยู่

สายตาของหลินหยางจับจ้องไปยังหญิงชุดแดงที่อยู่ข้างๆ เทพยุทธ์ฉางหลานเป็นอันดับแรก

ทันใดนั้น ในดวงตาของหลินหยางก็เผยให้เห็นถึงเจตนาฆ่าอันรุนแรง

"คุณ? ดูเหมือนว่าครั้งที่แล้วคุณจะยังไม่ตาย!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"หมอเทวดาหลิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"

หญิงชุดแดงยิ้มเบาๆ : "ครั้งก่อนมันเป็นความเข้าใจผิด ได้โปรดให้อภัยด้วย!"

"เข้าใจผิด?"

หลินหยางส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง : "คุณกล้าที่จะลงมือกับคนของฉัน นั่นไม่ใช่การเข้าใจผิดแล้ว!"

พูดจบ เขาก็ต้องการที่จะลงมือ