บทที่ 3688 ผิดหวัง

บนโขดหินราบเรียบ เทพยุทธ์ไท่เทียนนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่

คนที่ส่งไปสืบข่าวทยอยกลับมาทีละคน

“รายงานท่านเทพยุทธ์ เทพยุทธ์อั้นเทียนถูกลิ่งหูหยู่ล่อไปทางเทพยุทธ์ฉางหลานแล้ว ขณะนี้กำลังทำการต่อสู้กับเทพยุทธ์ฉางหลาน”

“รายงานท่านเทพยุทธ์ คนเหล่านั้นที่หนีออกมาจากภูเขาปู้เยวเหมือนไม่ใช่เทพยุทธ์อั้นเทียน ตอนนี้เทพยุทธ์ฉางหลานกำลังฆ่าคนเหล่านั้นอยู่ และคนเลวกลุ่มนั้นก็ล้มตายบาดเจ็บหนักมาก”

“รายงานท่านเทพยุทธ์ เทพยุทธ์ฉางหลานล้อมรอบคนเหล่านี้ไว้แล้ว ดูเหมือนว่าอีกไม่นาน คนเหล่านี้ก็จะค่อยๆล่มสลายตายไป”

….

ได้ฟังคำรายงานของลูกน้องแล้ว สีหน้าของเทพยุทธ์ยิ่งดูไม่ได้

ชัดเจน เขาไม่อยากฟังเนื้อหาข้อมูลเหล่านี้

เขาคาดหวังอยากได้ยินว่าเทพยุทธ์ฉางหลานกับเทพยุทธ์อั้นเทียนฆ่าฟันกันจนมืดฟ้ามัวดิน และบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย

ไม่เช่นนั้น เขาจะนั่งเป็นคนรับผลประโยชน์ได้ยังไง?

“พอแล้ว!”

ในที่สุดเทพยุทธ์ไท่เทียนก็ทนฟังคำรายงานที่ไร้ประโยชน์ไม่ไหวแล้ว เขาจึงแผดเสียงคำรามตะคอกขึ้น

คนรายงายตกใจจนขาอ่อนแรงนั่งลงอยู่ที่พื้น

หลางหยาและคนอื่นๆที่อยู่ด้านข้างก็ขมวดคิ้วเป็นปม แต่ก็ยังคุกเข่าร่วมกัน

“ท่านเทพยุทธ์โปรดยับยั้งความโกรธ!”

หลางหยาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“พวกไม่เอาไหนไม่มีประโยชน์! ฉันอยากฟังเรื่องเหล่านี้เหรอ? บอกฉันมา! อั้นเทียนอยู่ที่ไหน? บอกฉันมาว่าเขาอยู่ไหน?”

เทพยุทธ์ไท่เทียนแผดคำรามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

คนที่มารายงานหมอบอยู่บนพื้นตัวสั่นเทา พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า: “ท่านเทพยุทธ์ ผม….ผมไม่รู้…”

“ไอ้สารเลว!”

เทพยุทธ์ไท่เทียนดวงตาแดงก่ำ ทันใดนั้นก็ยกฝ่ามือสะบัดออกไปอย่างรุนแรง

ซู่ว์!

ร่างของคนที่มารายงานราวกับแตงโมกลิ้งบนพื้น จากนั้นแตกเป็นเสี่ยงๆตายคาที่ทันที

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบเงียบกริบ ตกใจจนไม่กล้าหายใจแรง

“ฟังนะ รีบส่งคนไปตาม ไปตรวจสอบให้ฉัน!ซ่องของอั้นเทียนอยู่ที่นี่ จู่ๆก็หายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอย ฉันไม่สนว่าเขาจะหนีไปไหน รีบหาเขาให้เจอ เข้าใจไหม?”

เทพยุทธ์ไท่เทียนหายใจติดขัด จ้องมองด้วยความอาฆาตร้อนแรงมาทางหลางหยาและคนอื่นๆ

“ครับท่าน!”

หลางหยาก้มหัวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก กำหมัดแน่นขนัด แต่ก็ยังหมุนตัวออกไปอย่างว่าง่าย

พวกเสวียนทงที่อยู่ด้านข้างเหลือบมองหลางหยา และตามเขาออกไป