บทที่ 3689 วันนี้ แกจะมีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์!

“แกหาอะไร?”

น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นพื้นดินก็สั่นไหวขึ้นมาทันที

เทพยุทธ์ไท่เทียนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลุกขึ้นและมองลงไปบนพื้น

พื้นใหญ่ใต้เท้าของเขาแตกออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นชี่พิษชั่วร้ายก็ทะลุออกมาจากกลางรอยแตก

“อั้นเทียน!”

เทพยุทธ์ไท่เทียนแผดคำราม ขับเคลื่อนพลังโจมตีไปทางรอยร้าว

แต่มือของเขายังไม่ตกลงมา แสงชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้น

เฮือก!

แสงชั่วร้ายทะลุผ่านแขนของเทพยุทธ์ไท่เทียน และตัดแขนของเขาลงมา….

เลือดสาดกระเซ็นพุ่งกระจาย แดงฉานอยู่บนพื้น

“ห้ะ!”

เทพยุทธ์ไท่เทียนกุมแขนที่ถูกตัดและถอยหลังกรู เขาตะโกนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ปกป้องท่านเทพยุทธ์!”

“ปกป้องท่าน!”

เหล่าลูกน้องของเทพยุทธ์ไท่เทียนทั้งหมดล้อมเข้ามา

เสวียนทงและคนอื่นๆที่อยู่ทางด้านนี้ก็เพิ่งจะได้สติกลับมา พวกเขาจะกระโจนเข้าไปช่วยเทพยุทธ์ไท่เทียน แต่กลับถูกหลางหยาห้ามไว้

“อย่าเคลื่อนไหว!”

หลางหยาจ้องมองรอยแตกนั้น จู่ๆเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตะโกนพูดว่า: “เร็ว ถอยทัพ!”

“อะไรนะ?”

ทุกคนชะงักงัน

แต่หลังจากนั้นก็เห็นคนของเทพยุทธ์ไท่เทียนโยกไปโยกมา

พอมองดู เมื่อพื้นที่เท้าของพวกเขาเหยียบอยู่เกิดการสั่นสะเทือน จากนั้นจะปรากฎรอยแตก และมีมืออันน่ากลัวดุร้ายข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านในรอยแตก และจับเท้าของพวกเขาไว้ พร้อมกับลากไปในรอยแตก

“นี่คืออะไรเหรอ? ปล่อยผม! ปล่อยผม!”

“ผี! ผี!”

“ช่วยด้วย! ช่วยชีวิตผมด้วย!”

ผู้คนตะโกนเสียงแหลม ต่อสู้ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

มีบางคนยกดาบจะฟาดฟันมือนั้น แต่พอฟาดฟันมือข้างหนึ่งไปได้ ก็ยังมีมืออื่นโผล่มาอยู่ดี

ไม่นาน คนนับร้อยกว่าคนก็ถูกลากเข้าไปในรอยแตกนั้น

เวลาต่อมาก็ได้ยินเสียงร้องอย่างน่าเวทนาดังออกมาจากด้านในรอยแตก พร้อมเลือดจำนวนมากสาดกระเซ็นมา

เทพยุทธ์ไท่เทียนเบิกตาโพลงกว้าง มองสถานการณ์แปลกประหลาดนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

คนที่เหลือขนลุกซู่ ตัวสั่นเทิ้ม

พวกเขาจะเคยเห็นสถานการณ์น่ากลัวแปลกประหลาดแบบนี้ที่ไหน?

เสวียนทงแล้วคนอื่นๆหายใจติดขัด เพิ่งจะมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา

ถ้าเมื่อกี้วิ่งไปช่วยสนับสนุนเทพยุทธ์ไท่เทียน คงถูกลากเข้าไปใต้ดิน ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไงแล้วไหม?

เทพยุทธ์ไท่เทียนใช้เข็มฝังบนแขนที่ขาดของตัวเอง เพื่อห้ามเลือดและระงับความปวดชั่วคราว จากนั้นจ้องมองพื้นและตะโกนด้วยน้ำเสียงเดือดดาลว่า: “อั้นเทียน ไสหัวออกมา หลบอยู่ใต้ดินทำไมเหรอ? แกเป็นคนขี้ขลาดหรือไง? ไสหัวออกมา!”

เขาตะโกนด่าเสียงดังลั่น

และแล้วเวลานี้ พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นปรากฎรอยแตกขนาดใหญ่ต่อสายตาผู้คน

ชี่พิษชั่วร้ายเหมือนคลื่นลูกใหญ่อันน่ากลัวทะลุออกมาจากข้างใน

ไท่เทียนชะงักงัน แววตาดุร้ายยิ่งขึ้น

สิ่งที่เห็นคือตรงกลางชี่พิษชั่วร้าย มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างช้าๆ

มองดูดีๆ นั่นก็คือเทพยุทธ์อั้นเทียน

แต่เขาในเวลานี้ไม่เหมือนกับเวลาปกติ ตาสองข้างนั้นเต็มไปด้วยชี่พิษชั่วร้าย แดงก่ำแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

เขาออกมาจากด้านในรอยแตก เขาเหมือนเดินมาจากด้านในเหวลึก และเหยียบอยู่บนพื้นเย็นเฉียบเหมือนต้องการให้พื้นเป็นน้ำแข็ง

เทพยุทธ์ไท่เทียนมองพิจารณาเทพยุทธ์อั้นเทียน ใจเต้นระรัวอย่างรุนแรง

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาถึงรู้สึกว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนในตอนนี้ ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนเลย

“อั้นเทียน ในที่สุดแกก็ปรากฎตัวแล้ว วันนี้ เป็นคราวตายของแก”

เทพยุทธ์ไท่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คราวตายเหรอ?”

เทพยุทธ์อั้นเทียนกลับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จากนั้นก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า และหยิบแขนที่ขาดข้างนั้นของเทพยุทธ์ไท่เทียนขึ้นมามองพิจารณาอยู่สักพักหนึ่ง

“วันนี้ไม่ใช่คราวตายของฉัน และแน่นอนไม่ใช่คราวตายของแกด้วย”

“วันนี้ แกจะมีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์!”

เทพยุทธ์ไท่เทียนคิ้วขมวดเป็นปม ไม่เข้าใจความหมายที่เทพยุทธ์อั้นเทียนจะสื่อเลย

แต่นาทีต่อมา เทพยุทธ์ไท่เทียนถึงกับตะลึง

สิ่งที่เห็นคือเขาเห็นเทพยุทธ์อั้นเทียนมองแขนข้างนั้นของตัวเองอย่างละเอียดอยู่สักพัก จากนั้นทำลายแขนของตัวเองอย่างแรง

ตึง

แขนของเทพยุทธ์อั้นเทียนถูกโจมตีแหลกละเอียด