บทที่ 3690 แขนที่สาม

การเข่นฆ่าโรมรันของทั้งสองฝ่ายเข้าขั้นดุเดือดถึงที่สุด

บนพื้นเต็มไปด้วยศพ

เลือดสีแดงสดไหลรวมกันจนกลายเป็นแม่น้ำ

สงครามระหว่างเทพยุทธ์อาจจะมีจำนวนคนที่ไม่มากนัก แต่ผู้ที่สามารถเข้าร่วมได้ แต่ละคนล้วนเป็นกองกำลังในหมู่ผู้เกรียงไกร ยอดฝีมือในบรรดายอดฝีมือในชีพจรมังกรใต้ดินทั้งสิ้น

แต่ในวันนี้ พวกเขาต่างก็เสียชีวิตลง

เทพเซียนแห่งแผ่นดินจำนวนมาก ผู้ปราดเปรื่องด้านศิลปะการต่อสู้จำนวนมาก ในเวลานี้ต่างก็กลายเป็นเถ้ากระดูก

แผ่นดินก็พังทลายลงและตกเป็นเสี่ยงๆ

ครึ่งหนึ่งของภูเขาปู้เยวถูกทำลายจนไม่เหลือซาก

พลังแห่งสวรรค์อันแข็งแกร่งยังสั่นสะเทือนการก่อตัวของชั้นหินด้านบนอีกด้วย

ผู้ติดตามของเทพยุทธ์อั้นเทียนทั้งหมดต่างก็ถูกสังหารตายในสงครามการต่อสู้

ผู้ติดตามของเทพยุทธ์ไท่เทียนที่เหลือต่างก็ติดตามเทพยุทธ์ไท่เทียนไปทำการล้อมปราบเทพยุทธ์อั้นเทียนทันที

ถึงแม้ว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนจะดุร้ายและแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่หมัดทั้งสองก็ไม่อาจสู้มือทั้งสี่ได้ อีกทั้งเทพยุทธ์ไท่เทียนยิ่งสู้ก็ยิ่งกล้าหาญขึ้นเรื่อยๆ และคนก็เปล่งประกายไปด้วยแสงสีทอง ราวกับเทพแห่งสงคราม

ในที่สุด

ตึง!

ตามเสียงอันอัดแน่นที่ดังขึ้นมา เทพยุทธ์อั้นเทียนก็ถูกสั่นสะเทือนจนกระเด็นออกไป และชนเข้ากับตัวภูเขาของภูเขาปู้เยวอย่างแรง

ครืน!

ทั้งภูเขาปู้เยวสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

ก้อนหินกระเด็นกระจัดกระจาย และพื้นดินก็สั่นสะเทือน

เทพยุทธ์ไท่เทียนและคนอื่นๆ ต่างก็แสดงสีหน้าดีอกดีใจ

"ฮ่าๆ นายท่าน ถึงแม้จะติดปีกก็ดูเหมือนว่าอั้นเทียนจะหนีไม่รอดแล้วล่ะครับ!"

"ล้อมเขาเอาไว้เร็วเข้า ครั้งนี้อย่าให้เขาหนีไปได้โดยเด็ดขาด!"

"อั้นเทียน วันนี้ก็คือวันตายของคุณ!"

บรรดาคนติดตามของเทพยุทธ์ไท่เทียนต่างก็เอ็ดตะโรโห่ร้อง แต่ละคนต่างก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

ถ้าหากสามารถมีส่วนร่วมในการสังหารเทพยุทธ์ได้ ก็จะถือว่าเป็นเกียรติสำหรับพวกเขาอย่างยิ่ง

และถ้าหากสามารถสังหารเทพยุทธ์อั้นเทียนได้ ก็จะสามารถปล้นชิงโอกาสของเขาได้เช่นกัน เมื่อได้รับโอกาสเล็กๆ น้อยๆ ของเทพยุทธ์แล้ว เช่นนั้นก็จะเป็นประโยชน์ไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน!

"ทุกคนอย่าประมาท ห้ามให้เขาหนีไปได้โดยเด็ดขาด!"

เทพยุทธ์ไท่เทียนทอดถอนใจ เขาหรี่ตามองและเดินไปยังเทพยุทธ์อั้นเทียน ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าที่เข้มข้นเป็นพิเศษ

"อั้นเทียน ครั้งก่อนที่เมืองหลงซิน ฉันปล่อยให้คุณหนีไปได้ ครั้งนี้ ฉันจะรอดูซิว่าคุณจะหนีไปได้อย่างไร! "

พูดจบ เทพยุทธ์ไท่เทียนก็รวบรวมพลังหมัด และก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว

พลังแห่งสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวรุนแรงถึงที่สุด ราวกับก้อนหินขนาดมหึมา และบีบอัดไปยังเทพยุทธ์อั้นเทียน

แต่เทพยุทธ์อั้นเทียนที่ตัวถูกบีบอัดอยู่ในภูเขาและก้มหน้าอยู่ ค่อยๆ เคลื่อนไหวร่างกายและลุกขึ้นยืน

"หนีเหรอ? คุณคิดผิดแล้ว ฉันไม่เคยคิดที่จะหนีหรอก"

"ไท่เทียน ฉันบอกแล้วไงว่า วันนี้ คุณจะเป็นนิรันดร์!"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่า จากนั้นก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา แล้วเคลื่อนไปยังปากของตัวเอง

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง และมองไปที่ฝ่ามือของเขา

เห็นเพียงที่ฝ่ามืออันดำคล้ำนั้น คาดไม่ถึงว่าจะเป็นชิ้นเนื้อที่เปื้อนเลือดก้อนหนึ่ง.....

"นั่นคือเนื้อของฉันเหรอ?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนนิ่งอึ้งไป

เห็นเพียงเทพยุทธ์อั้นเทียนอ้าปาก และยัดชิ้นเนื้อเข้าไป จากนั้นก็เคี้ยวมันอย่างเต็มปากเต็มคำ

ไม่นาน ชิ้นเนื้อเหล่านั้นก็ถูกเขากลืนลงท้องไป

"อั้นเทียน ตกลงคุณจะแสดงวิชามารอะไรกัน?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจ จึงตะโกนอย่างเยือกเย็น

แต่เทพยุทธ์อั้นเทียนกลับไม่ได้สนใจ เขาเพียงแค่หลับตา คล้ายกับกำลังย่อยชิ้นเนื้อที่เพิ่งจะกลืนเข้าไปนั้น

"ตายซะเถอะ!"

เทพยุทธ์ไท่เทียนไม่พูดเยิ่นเย้ออีก เขาส่งเสียงคำรามออกมา และจู่โจมสังหารด้วยหมัดเหล็ก

ตึง!

แสงสีทองอันหนาแน่นเบ่งบานอยู่บนหมัดที่จู่โจมนั้น

แต่ในครั้งนี้ เทพยุทธ์อั้นเทียนไม่ได้หลบเลี่ยง แต่เขาลืมตาขึ้นมาทันที พลังอันชั่วร้ายจากทั่วทั้งตัวระเบิดออกมา จากนั้นก็เผชิญหน้ากับหมัดนั้นโดยตรง และขวางหมัดของเทพยุทธ์ไท่เทียนที่จู่โจมเข้ามาเอาไว้

ตึง!

หมัดทั้งคู่ถูกหมัดทั้งคู่ต้านทานเอาไว้

พลังได้ระเบิดออกมาจากฝ่ามือ และกระจายไปทั่วทุกสารทิศ

ผู้ติดตามเหล่านั้นที่ยังคงพยายามฆ่าเทพยุทธ์อั้นเทียนต่างก็ถูกโยนออกไปทั้งหมด

"รวบรวมพลังอย่างนั้นเหรอ? คุณจะสามารถเทียบกับฉันได้อย่างไรกัน?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนยิ้มอย่างโหดเหี้ยม รูม่านตาเป็นแสงสีทอง แขนทั้งคู่ของเขาขยายออกทันที และพลังอันไม่มีที่สิ้นสุดก็ถูกปล่อยออกมา

"ฉันเทียบกับคุณไม่ได้จริงๆ เหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวขึ้นมาทันที

เทพยุทธ์ไท่เทียนตกตะลึงเล็กน้อย

ควับ!

จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งโผล่เข้ามาด้านข้าง และจับแขนของเทพยุทธ์ไท่เทียนโดยตรง จากนั้นก็ดึงอย่างแรง

ฟึบ!

แขนข้างหนึ่งของเทพยุทธ์ไท่เทียนขาดออกทันที

"อะไรกัน?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนตกตะลึง และมองไปยังแขนข้างนั้นทันที

จึงพบว่า ที่บนไหล่ของเทพยุทธ์อั้นเทียนมีแทงที่เดิมทีเป็นของตนเองยื่นออกมา

เทพยุทธ์ไท่เทียนตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง

แขนข้างนั้นที่เทพยุทธ์อั้นเทียนเสียบลงบนไหล่ของตัวเอง ในเวลานี้คาดไม่ถึงว่าจะยังมีชีวิตอยู่? อีกทั้งยังจะหักแขนอีกข้างหนึ่งของตนเองออกอีกเหรอ?

นี่มันคือวิชามารอะไรกัน?

เทพยุทธ์อั้นเทียนไม่เคยใช้ทักษะอันแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อนเลย!

ทันใดนั้น เทพยุทธ์ไท่เทียนก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ความรู้สึกอันแปลกประหลาดได้ปรากฏขึ้นในรูม่านตาของเขา

"หรือว่า...คุณหลอมรวมกับแขนของฉันไปแล้ว?"