บทที่ 3692 คนไร้ประโยชน์อันดับหนึ่ง

สถาณการณ์ตอนนี้วุ่นวาย

เทพยุทธ์อั้นเทียนเริ่มขยับเเขนทั้งสี่ของเขาท่ามกลางกลุ่มผู้คน และปลุกวิญญาณที่ชั่วร้ายออกมาจากนั้นเริ่มการต่อสู้ขึ้นอย่าบ้าคลั่ง

ตอนนี้ตัวเขา้แ็นเหมือนเครื่องบดเนื้อเคลื่อนที่ที่กำลังพุ่งเข้าโจมตีกลุ่มคน

ใครที่เข้าใกล้เขาต้องถูกบดเป็นชิ้นละเอียด

ถึงเเม้ว่าจะมีคนที่แอบโจมตีเขาจากทางด้านหลังแต่ก็ไม่สามารถโจมตีได้สำเร็จ ประหนึ่งว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนมีตาอยู่ด้านหลังและเขาก็รู้ทุกการเคลื่อนไหวทุกอย่าง

เทพยุทธ์ฉางหลานได้เเต่ต้องมองขึ้นไปยนท้องฟ้าแต่เขาก็ยังไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้นี้

คนพวกนี้ไม่สนใจว่าจะอยู่หรือจะตาย

ที่เขาสนใจคือความเเข็งเเกร่งของเทพยุทธ์อั้นเทียน

ขอเพียงเเค่ความเเข็งแกร่งของเทพยุทธ์อั้นเทียนนั้นลดลงไปกว่าครึ่ง เขาก็จะสามารถที่จะโจมตีได้อย่างเต็มที่

เขาสัญญาแน่นอนเเล้วว่าจะสังหารเทพยุทธ์อั้นเทียน เเละสิ่งของทุกสิ่งที่เป็นของเทพยุทธ์อั้นเทียนก็จะกลับคืนสู่คนๆนั้น

เเล้วถ้าหากว่าเป็นเขาเองที่เป็นคนลงมือสังหารเองล่ะ?

เขาจะไม่ยอมมอบตำเเหน่งเทพเเห่งสงครามให้กับคนอื่นโดยเด็ดขาด!

และอย่างไรก็ตามโอกาสนี้ มันจะกำหนดเลยว่าใครจะได้เป็นเจ้าเเห่งชีพจรมังกรใต้ดิน!

เทพยุทธ์ฉางหลานเฝ้ามองไปบนท้องฟ้า

บนภูเขาที่ห่างไกล เย่เหยียนเเละอั้นหมิงเยว่ก็กำลงัเฝ้าดูอยู่เช่นกัน

“พี่เย่ ตอนนี้พ่อของฉันกำลังถูกล้อมอยู่ ต้องรีบไปสนับสนุนโดยทันที!”

อั้นหมิงเยว่รีบพูดเหมือนไฟรนพร้อมกับหอบหายใจเเรง

“ไม่จำเป็น ดูอยู่ตรงนี้ก็ได้”

เย่เหยียนกล่าว

“คอยดูอยู่ตรงนี้อย่างนั้นเหรอ? พ่อของฉันกำลังสู้อยู่กับเทพยุทธ์ไท่เทียนเเละสูญเสียพลังเเห่งสวรรค์ไปอย่างมหาศาล แล้วตอนนี้เทพยุทธ์ฉางหลานก็ล้อมโจมตีแล้ว เขาจะสามารถสู็กับคจมากมายขนาดนั้นได้ยังไงกัน?”

อั้นหมิ้งเยว่กัดฟันพูดเเละข่มอารามณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในตอนนี้

“สูญเสียพลังเเห่งสวรรค์อย่างมหาศาลงั้นเหรอ?”

เย่เหยียนส่ายหัว “เขาไม่ได้พึ่งเเค่พลังเเห่งสวรรค์หรอกนะ!”

“อะไรนะ?”

“คอยดูไปเถอะ พ่อของเธอจะยิ่งเเข็งเเกร่งขึ้นอีกเมื่อได้ต่อสู้!”

เย่เหยียนพูดเสียงเรียบ

อั้นหมิงเยว่อ้าปากค้างเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ใบหน้าเล็กๆก็ยังคงกังวลอยู่

เเละในขณะนี้เอง สายตาของเย่เหยียนเหมือนจะรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหว และมองไปทางโขดหินใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากสนามรบ

มีหลายคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

และคนๆนั้นก็คือหลางหยาเเลพหลินหยาง

“ทำไมเขาถึงออกจากตำหนักมังกรได้ล่ะ?”

เย่เหยียนหอบหายใจถี่ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่อยากจะเชื่อ

“พี่เย่ นี่พี่กำลังพดอะไรอยู่เนี่ย?”

อั้นหมิงเยว่เริ่มสับสนเเละมองตามสายตาของเย่เหยียนที่กำลังจ้อมมองอะไรอยู่ และเธอเองก็มองไปที่หลินหยางเช่นกัน

“คนนั้นคือ…ชายที่นามสกุลหลิน? นี่เขาไม่ได้ตายอยู่ในตำหนักมังกรเหรอ?”

อั้นหมิงเยว่ตกใจ “เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?”

“ในสายตาของฉันทั้งเทพยุทธ์ไท่เทียนเเละเทพยุทธ์ฉางหลานไม่ได้มีภัยคุกคามมากนัก เเต่คนที่ทำให้รู้สึกว่าสูยเสียการควบคุมได้มาหที่สุดก็คือคนๆนี้!”

เย่เหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย

และเหมือนว่าจะรู้สึกถึงการจ้องมองของเย่เหยียน หลินหยางเองก็จ้องมองจากบนภูเขาสูงลงมาเช่นเดียวกัน

“เย่เหยียน？”

ลูกศิษย์ของหลินหยางมองไปเป็นทางเดียวกันพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยไอสังหาร

แต่เขาก็ไม่ได้ลงมือ

สถาณการณ์ในตอนนี้โกลาหลมากไม่ใช่โอกาสที่ดีที่จะลงมือในสถาณการณ์แบบนี้

และยิ่งกว่านั้นคือด้วยระยะที่ไกลกันพอสมควร ทำให้เย่เหยียนไม่สามารถที่จะต่อสู้ได้ หากเขาจะหนีหลินหยางเองก็คงจะตามเขาได้ยากเช่นกัน

แต่ด้วยการปรากฏตัวของเย่เหยียนเเล้วทำให้หลินหยางค่อนข้างที่จะเเน่ใจเเล้ว

นั่นก็คือข่าวสารจากภูเขาปู้เยว ต้องเป็นเย่เหยียนเเน่ๆที่ตั้งใจเปิดเผยความลับ

จุดประสงค์ที่เเท้จริงก็คือดึงดูดความสนใจของเทพยุทธ์ไท่เทียนเเละเทพยุทธ์ฉางหลาน เพื่อที่จะสามารถยึดเลือดของเทพยุทธ์ทั้งสองมาได้

“ดูเหมือนว่าการล้อมโจมตีครั้งนี้จุดประสงค์คือพุ่งเป้าไปที่เทพยุทธ์ทั้งสอง”

หลินหยางกล่าว