บทที่ 3693 ทำไมฉันจะต้องเกรงกลัวอีกล่ะ?

"ไอ้สารเลว....ฉัน...ฉันจะฆ่าแก!"

ลิ่งหูหยู่เดือดดาลเป็นอย่างมาก และต้องการจะชักดาบเพื่อลงมือ

แต่วินาทีต่อมา หญิงชุดแดงก็รั้งแขนของเขาเอาไว้ และดึงเขากลับมา

"อย่าใจร้อน!"

"คุณจะมาขวางฉันทำไมกัน?"

"ทำไมคุณถึงไม่มีสมองเช่นนี้? ทำไม คุณใช่คู่ต่อสู้ของเขาเหรอ?"

หญิงชุดแดงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

ลิ่งหูหยู่นิ่งอึ้งไป

"มิหนำซ้ำคนคนนี้ยังมีหลางหยาและคนอื่นๆ คอยช่วยเหลืออีกด้วย เรียกได้ว่าราวกับเสือติดปีก แล้วคุณจะเอาอะไรไปสู้กับเขาล่ะ?"

"เอ่อ...."

ลิ่งหูหยู่เงียบไม่พูดจา

เห็นได้ชัดว่าไม่มีเหตุผล ที่จะลงมือกับคนคนนี้ในตอนนี้

อีกทั้งเมื่อดูจากท่าทีของคนคนนี้ ก็ไม่ได้มีความตั้งใจที่จะเข้าร่วมในสงครามของเทพยุทธ์โดยสิ้นเชิง

"ไอ้คนแซ่หลิน ถ้าหากแกคิดที่จะฉวยโอกาสในช่วงที่ชุลมุน ฉันขอบอกแกเอาไว้เลยนะว่า ให้แกล้มเลิกความคิดนี้ไปซะเถอะ! ฉันจะคอยจับตาดูแก แกอย่าได้คิดที่จะมีความคิดอื่นใดเลย!"

ลิ่งหูหยู่กล่าวอย่างเยือกเย็น จากนั้นก็หันหลังกลับต้องการจะเดินจากไป

แต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินจากไป จู่ๆ หลินหยางก็เอ่ยกับเขาขึ้นมาว่า

"ลิ่งหูหยู่ ตอนนี้คุณมีคุณสมบัติที่จะพูดจาเช่นนี้ด้วยเหรอ?"

เพียงแค่พูดคำนี้ออกมา ลิ่งหูหยู่ก็หยุดฝีเท้าลง และมองไปยังเขาด้วยความงุนงง

"คุณหมายความว่าอะไร?"

"ฉันยังไม่ได้ให้คุณไปเลยนะ!"

หลินหยางชักดาบมารไร้เทียมทานออกมาจากเอวอย่างช้าๆ และปลดปล่อยพลังอันชั่วร้ายถึงที่สุดออกมา

ลิ่งหูหยู่ตกใจเป็นอย่างมาก และกล่าวด้วยน้ำเสียงอันตึงเครียดว่า: "แก...แกคิดจะทำอะไร?"

"เมื่อครู่นี้แก กำลังใช้อำนาจคุกคามฉันอย่างนั้นเหรอ?"

หลินหยางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "ในเมื่อแกใช้อำนาจคุกคามฉัน เช่นนั้นก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

หลินหยางเดินทีละก้าวๆ ไปยังลิ่งหูหยู่ ด้วยเจตนาสังหารอันเหลือล้น

สีหน้าของลิ่งหูหยู่เปลี่ยนไปอย่างมาก จากนั้นเขาก็ถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

"หมอเทวดาหลิน ฉันแนะนำว่าคุณอย่าใจร้อนจะดีกว่านะ ตอนนี้ลิ่งหูหยู่ยังเป็นลูกศิษย์ของเทพยุทธ์ทั้งสองท่านอยู่ หากคุณลงมือกับเขาจะไม่เท่ากับว่าเป็นศัตรูกับท่านเทพยุทธ์ทั้งสองเหรอ?"

หลังจากที่หญิงชุดแดงแอบด่าลิ่งหูหยู่ว่าโง่แล้ว ก็เอ่ยปากโน้มน้าวขึ้นมาทันที

"แล้วเป็นยังไงเหรอ? คนอย่างฉันเกลียดการถูกใช้อำนาจคุกคามเป็นที่สุด ถ้าหากมีคนมาคุกคามฉัน ฉันก็จะต้องจัดการสังหารเขาอย่างแน่นอน อันที่จริงถึงแม้ว่าฉันจะรู้ดีว่าเทพยุทธ์ฉางหลานก็ปรารถนาให้ฉันตายเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่เคยที่จะใช้อำนาจคุกคามฉันซึ่งๆ หน้าเช่นนี้!"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ : "นอกจากนี้ หลังจากสงครามในครั้งนี้ ทำไมฉันจะต้องเกรงกลัวเทพยุทธ์ทั้งสองอีกล่ะ?"

"คุณหมายความว่าอะไร?"

ดวงตาของหญิงชุดแดงสั่นสะท้าน

แต่ทว่าวินาทีต่อมา หลินหยางก็ยกดาบขึ้นและสังหารเข้าไป

ควับ!

พลังดาบสีดำอันน่าสะพรึงกลัวที่ราวกับปีศาจร้าย ฟาดฟันไปยังลิ่หูหยู่

ลิ่งหูหยู่ตกใจจนยืนแทบไม่อยู่ เขาถอยหลังอ่างบ้าคลั่ง และปากก็ร้องตะโกนออกมาว่า: "ขวางเขาเอาไว้ ขวางเขาเอาไว้!"

ถึงแม้ว่ายอดฝีมือตระกูลลิ่งหูที่อยู่ด้านหลังจะไม่เต็มใจที่จะประมือกับหลินหยาง แต่ก็ทำได้แค่กัดฟันแล้วพุ่งเข้าไป

"หนี!"

หญิงชุดแดงฉวยโอกาสตะโกนออกมา และดึงลิ่งหูหยู่ออกไปจากที่เกิดเหตุทันที

หลังจากที่หลางหยางและคนอื่นๆ ร่วมกับหลินหยางจัดการกับคนเหล่านี้ของตระกูลลิ่งหูหยู่แล้ว ก็กำลังจะไล่ตามไป แต่กลับถูกหลินหยางเรียกเอาไว้

"ไม่ต้องตามไปหรอก!"

"น้องชาย หากไม่ขุดรากถอนโคนทิ้งเสีย มันก็จะเกิดปัญหาไม่รู้จบได้นะ"

หลางหยากล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ฉันเข้าใจในเหตุผลนี้ดี แต่ตอนนี้ไม่ใช่จังหวะโอกาสที่จะไล่ตามไป สถานการณ์ในขณะนี้ซับซ้อนเป็นอย่างมาก พวกเราจะต้องเก็บเรี่ยวแรงเอาไว้ เพื่อรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินที่จะเกิดขึ้น!"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"สถานการณ์ฉุกเฉิน? น้องชาย นี่คุณหมายความว่าอะไรเหรอ?"

หลางหยากล่าวถามด้วยความไม่เข้าใจ

หลินหยางไม่พูดจา เพียงแค่ชำเลืองมองเย่เหยียนที่อยู่ไกลๆ

เย่เหยียนก็กำลังจ้องมองเขาอยู่

คนทั้งสองมองหน้ากัน ผ่านทางอากาศ

หลางหยามองไปตามสายตาของหลินหยาง ทันใดดวงตาของเขาก็กลายเป็นสีแดงฉาน

"คือไอ้สารเลวคนนี้นี่เอง!"

หลางหยาเอ่ยปากออกมา

"คาดไม่ถึงว่าเขาก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน! พี่ใหญ่ พวกเราจะต้องแก้แค้นให้กับบรรดาพี่น้องที่ตายไป!"