บทที่ 3701 ไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณเลย

ทุกคนส่งสายตามองไปในอาณาจักรของเทพยุทธ์อั้นเทียน

ซึ่งโดยรอบเงียบสงัดจนน่าขนลุก และนอกจากเสียงกระแสอากาศ ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

หลินหยางหมอบอยู่ในพลังอันชั่วร้าย หายใจหอบอย่างรุนแรง และท่าทีของเขา ก็ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อสู้ได้อีก

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ยกมือขึ้นมา และเคลื่อนไหวฝ่ามือเล็กน้อย

ฟิ้วๆๆๆ ....

เข็มมังกรหงเหมิงจำนวนมากลอยออกมา และหมุนวนรอบตัวเขา

"เขาทำพิธีเข็มแล้ว!"

"ทำไม? เขายังคิดที่จะทำการรักษาให้ตัวเองอีกเหรอ?"

"ช่างน่าหัวเราะเป็นที่สุด เข็มของพ่อไหนเลยจะสามารถกำจัดไปได้ง่ายๆ? ชีวิตของคนคนนี้ในเวลานี้ได้ถูกช่วงชิงไปแล้ว ที่เหลือเอาไว้ให้เขามีเพียงแค่ลมหายใจสุดท้ายก็เท่านั้น!"

อั้นหมิงยว่และคนอื่นๆ ต่างก็หัวเราะเยาะ

เย่เหยียนจ้องมองเข็มเงินที่หมุนวนรายล้อมหลินหยางอย่างต่อเนื่อง และเขาก็ขมวดคิ้วแน่น

เข็มเงินเหล่านี้เขาเคยเห็นตอนที่ประมือกันกับหลินหยางในตำหนักมังกร แต่ในตอนนี้ เพราะพลังอันชั่วร้ายที่เกิดขึ้นเป็นระลอก เขาจึงไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เห็นเพียงหลินหยางยื่นมือออกมา และกดไปที่นาฬิกาบนข้อมือของเขาอย่างยากลำบาก

เห็นเพียงหน้าจอบนนาฬิกากะพริบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และจากนั้นก็มีภาพร่างมนุษย์คนหนึ่งปรากฏขึ้นมาในสายตาของเขา

หลินหยางจ้องมองไปที่รูปภาพนั้นทันที จากนั้นก็แทงเข็มมังกรลงบนร่างกายของเขา

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก....

ตามเข็มเงินที่แทงลงไป ร่างของหลินหยางก็ค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้นมา

เมื่อครู่นี้เขายังไม่สามารถยืนขึ้นมาได้ แต่ในเวลานี้กลับสามารถประคองร่างได้อย่างมั่นคงแล้ว

"หืม?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย: "จะทำการรักษาต่อหน้าฉัน คุณคิดว่าฉันจะให้โอกาสคุณได้ทำการรักษาอย่างนั้นเหรอ?"

พูดจบ เทพยุทธ์อั้นเทียนก็ทำการลงมืออีกครั้ง และเตรียมที่จะกำจัดหลินหยางโดยสิ้นเชิง

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้า: "คุณดูแลตัวเองให้ดีๆ เถอะ คุณคงไม่ได้คิดใช่ไหมว่าจะเอาชนะฉันได้จริงๆ?"

"หืม?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนตกตะลึง แต่ก็ไม่ได้ถูกคำพูดนี้ส่งผลกระทบ พลังแห่งสวรรค์อันทรงพลังรวมตัวกันอยู่ในฝ่ามือของเขา จากนั้นก็สั่นสะเทือนหลินหยางอย่างรวดเร็ว

ครืน!

พลังที่ราวกับฟ้าร้องระเบิดออกมาจากฝ่ามือของเขาทันที

แต่ทว่าในเวลานี้ ร่างของเทพยุทธ์อั้นเทียนได้สั่นสะท้านขึ้นมา และพลังที่รวบรวมอยู่ในฝ่ามือก็หายไปจนหมดสิ้น

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง และยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง

พรวด!

จู่ๆ เทพยุทธ์อั้นเทียนก็กระอักเลือดออกมา และคนก็ถอยหลังไปสองก้าว จากนั้นสีหน้าก็กลายเป็นซีดเซียวถึงขีดสุด

"อะไรกัน?"

ทุกคนที่อยู่โดยรอบส่งเสียงอื้ออึงขึ้นมาทันที

"พ่อ!"

รอยยิ้มของอั้นหมิงเยว่แข็งทื่อ และเธอก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความร้อนรน

"ท่านเทพยุทธ์!"

"นายท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ!"

"นี่....นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?"

"ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น?"

ทุกคนต่างเบิกตาโพลง ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

แต่ก็เห็นว่าเทพยุทธ์อั้นเทียนเริ่มไอขึ้นมาอย่างรุนแรง และร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ นอกจากนี้เขายังไปพลาง ในปากก็อาเจียนเสมหะที่มีเลือดออกมาพลาง

เมื่อเห็นเทพยุทธ์อั้นเทียนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

"หรือว่าเจ้าหมอนั่นจะใช้เล่ห์เหลี่ยม?"

เทพยุทธ์ฉางหลานเอ่ยปากด้วยความตกตะลึง

เย่เหยียนที่อยู่ทางด้านนี้ก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงทนดูต่อไปไม่ไหว เขาจึงกระโดดขึ้นทันที และพุ่งเข้าไปยังอาณาจักรของเทพยุทธ์อั้นเทียน จากนั้นก็ยื่นมือเข้ามาโดยตรง แล้วดึงเข็มลมปราณสีดำเล่มหนึ่งออกจากท้ายทอยของเทพยุทธ์อั้นเทียน

เทพยุทธ์อั้นเทียนที่ไออย่างรุนแรงจึงหยุดไอลง

เขาหายใจหอบไปพลาง จ้องมองเข็มลมปราณในมือของเย่เหยียนไปพลาง ด้วยสีหน้าที่ไม่น่าดูถึงขีดสุด

"นี่คือ....เข็มที่คนคนนี้เป็นคนแทงเหรอ?"

"ถูกต้อง!"

เย่เหยียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"เป็นไปได้ยังไง? พลังของเขาถูกฉันขัดขวางเอาไว้ทั้งหมดแล้ว ทำไมเขาถึงยังสามารถใช้เข็มกับฉันได้อย่างเงียบๆ อีกล่ะ?"

แววตาของเทพยุทธ์อั้นเทียนแข็งทื่อ ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ท่านไท่เทียน ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ทักษะทางศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ของคนคนนี้ เกรงว่า....จะไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณเลย"

เย่เหยียนกล่าวด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม

เทพยุทธ์อั้นเทียนไม่ใช่คนที่ถือดีแบบเทพยุทธ์ไท่เทียน เขาเป็นคนที่อวดดี แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รับฟังอะไรเลย

นอกจากนี้การแสดงออกของหลินหยางก็ทำให้คนต้องรู้สึกประหลาดใจจริงๆ

"ทักษะทางการแพทย์ของคนคนนี้ช่างน่าทึ่งขนาดนี้ อีกทั้งยังหนุ่มยังแน่น เกรงว่าพรสวรรค์ของเขาจะไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณเลย"