บทที่ 3700 ฉันควรจะฉีกคุณออกเป็นกี่ชิ้นดี?

"คุณทำได้ยังไงกัน?"

ดวงตาทั้งคู่ของเทพยุทธ์อั้นเทียนแข็งทื่อ เขาซักถามอย่างเยือกเย็น

ดาบมารไร้เทียมทานมีลักษณะพิเศษอะไร เขาย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจเป็นที่สุด

เพราะเหตุใดหลังจากที่อั้นหมิงเยว่สูญเสียดาบนี้ไปแล้ว เทพยุทธ์อั้นเทียนจึงไม่รีบร้อนที่จะแย่งชิงดาบนี้กลับคืนมา

นั่นเป็นเพราะเขารู้ว่า ดาบนี้คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถควบคุมได้อย่างแน่นอน

และคนที่ปล้นชิงดาบนี้ไป ก็จะถูกพลังอันชั่วร้ายพิเศษที่แฝงอยู่ในดาบนี้กัดกร่อน และถูกควบคุมด้วยดาบมาร และในที่สุดก็จะถูกดูดกลืนสารจำเป็นที่หล่อเลี้ยงร่างกายและพลังแห่งสวรรค์ และกลายเป็นซากศพที่เดินได้ จากนั้นก็จะถูกควบคุมด้วยดาบมารและมาถึงตรงหน้าของเทพยุทธ์อั้นเทียนโดยอัตโนมัติ ซึ่งทำให้ดาบมารกลับสู่อ้อมแขนของเจ้าของมันอีกครั้ง

ถ้าหากเทพยุทธ์อั้นเทียนไม่ได้จงใจควบคุมพลังอันชั่วร้ายของดาบมารไร้เทียมทาน และมอบดาบของดาบมารไร้เทียมทานที่สามารถควบคุมได้ให้กับอั้นหมิงเยว่ ไม่เช่นนั้นอั้นหมิงเยว่ก็คงไม่อาจใช้งานดาบเทพนี้ได้

แต่ตอนนี้ ชายหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ไม่เพียงแต่ใช้งานได้ แต่เขา....ยังทำให้ดาบมารไร้เทียมทานถูกเขาควบคุมด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอีกด้วย!

ซึ่งสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถทำได้!

"ดาบนี้ค่อนข้างเฉลียวฉลาด มันก็แค่เลือกเจ้าของที่เหมาะสมกว่าก็เท่านั้น"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ไอ้สารเลว!"

เทพยุทธ์อั้นเทียนควบคุมความโมโหเดือดดาล เขาสาวเท้าเดินไปยังหลินหยาง ด้วยสีหน้าอันเยือกเย็น

เขาไม่อยากที่จะพูดจาไร้สาระอีก

คนที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้มีเป็นหมื่นเหตุผลที่สมควรตาย

ฉะนั้นตอนนี้ สิ่งที่เขาอยากจะทำที่สุดก็คือสับหลินหยางออกเป็นชิ้นๆ

เห็นเพียงเทพยุทธ์อั้นเทียนขยับมือข้างซ้ายอย่างรวดเร็ว และชักเข็มเงินสีดำจำนวนมากออกมา จากนั้นก็แทงลงไปบนบาดแผลที่ฉีกขาดที่ข้อมือ

ในชั่วพริบตา เลือดที่ทะลักออกมาจากบาดแผลก็หยุดลง อีกทั้งเนื้อหนังที่ฉีกขาดก็เริ่มเคลื่อนไหว และงอกออกมาทีละน้อยๆ

เพียงเวลาไม่กี่วินาที ฝ่ามืออันใหม่ของเทพยุทธ์อั้นเทียนก็งอกออกมา

"อะไรกัน?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนที่อยู่ข้างๆ มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

"เกิดอะไรขึ้น?"

ฉางหลานที่อยู่ข้างๆ กล่าวถาม

"แขนขาของเทพยุทธ์อั้นเทียนที่ขาดงอกออกมาใหม่ โดยที่ไม่ได้ใช้พลังแห่งสวรรค์ไปแม้แต่น้อย!"

เทพยุทธ์ไท่เทียนกล่าวอย่างตกตะลึง

"จริงเหรอ?"

รูม่านตาของเทพยุทธ์ฉางหลานสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง

เขารู้ดีว่าความหมายนี้คืออะไร

ถ้าหากฟื้นฟูแขนขาขึ้นมาใหม่โดยที่ไม่ใช้พลังแห่งสวรรค์ เช่นนั้นก็หมายความว่าเนื้อหนังมังสาของเทพยุทธ์อั้นเทียนสามารถสร้างขึ้นใหม่ได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด!

นี่มันช่างเป็นพลังอันน่ากลัวอะไรเช่นนี้?

"เจ้าหมอนี่สามารถควบคุมดาบมารเทียมทานได้ ดูเหมือนว่าเขาจะค่อนข้างมีความสามารถ ถ้าหากกล้ามเนื้อของเทพยุทธ์อั้นเทียนสามารถสร้างขึ้นได้อย่างไร้ขีดจำกัดจริงๆ เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาเป็นอมตะ....ถ้าหากเป็นเช่นนี้ เขาก็คงจะไร้คู่ต่อกร...."

เทพยุทธ์ไท่เทียนกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่า

เทพยุทธ์ฉางหลานรู้สึกหวาดหวั่น และไม่ได้พูดอะไร

"น้องชาย....."

สีหน้าของหลางหยาเคร่งขรึม เขามองเทพยุทธ์อั้นเทียนที่เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวๆ จึงตะโกนออกมา

"พี่หลางหยา พวกคุณถอยออกไปก่อน ฉันจัดการเอง"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"แต่ว่า....ช่างเถอะ พวกเราเชื่อคุณ! ถ้าหากคุณพลาดพลั้ง พวกเราจะพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อแย่งชิงศพของคุณไป และช่วยฟื้นคืนชีพให้คุณเอง!"

หลางหยาตะโกนอย่างเคร่งขรึม เขาโบกมือเล็กน้อย และพาคนถอยออกไปยังด้านหลัง

"อาณาจักรอั้นเทียน!"

เห็นเพียงเทพยุทธ์อั้นเทียนโบกแขนไปยังหลินหยางทันที

ฮูๆๆๆ ....

พลังอันชั่วร้ายไม่มีที่สิ้นสุดได้พุ่งทะลักออกมา และปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่โดยรอบคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว

ร่างของคนทั้งสองขมุกขมัวขึ้นมาทันที

"พลังอาณาจักร?"

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เช่นนี้ คุณก็หนีไม่พ้นแล้ว"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ฉันก็ไม่ได้คิดที่จะหนีอยู่แล้ว ฉันบอกแล้วไง คนที่สมควรจะหนีไปก็คือคุณ!"

หลินหยางส่ายหน้า

"คุณแน่ใจเหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวอย่างสงบนิ่ง จากนั้นก็ขยับนิ้วมือเล็กน้อย