บทที่3699 เขาแย่งไปไม่ได้หรอก

บูม!

ฝ่ามือที่น่าสะพรึงกลัวของ เทพยุทธ์อั้นเทียนพุ่งเข้าโจมตีหลินหยางอย่างแรง

ร่างกายของ หลินหยางถูกระเบิดจนกระเด็นออกไป

พื้นดินระเบิดกระจัดกระจาย

หลินหยางกระแทกพื้นจนแตกกระจัดกระจายและกลิ้งไปมาท่ามกลางโขดหินหลายครั้ง ดอนาถามาก

"พี่ใหญ่!"

หลางหยาตะโกนอย่างสุดกำลังและรีบพุ่งตัวไปช่วยหลินหยาง ทันที

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าหลินหยางจะเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้ว่าเนื้อตัวจะถูกปกคลุมไปด้วยโคลน แต่เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก

ดูการโจมตีของเขาอีกครั้ง เมื่อมันกระทบกับร่างของเทพยุทธ์อั้นเทียน มันก็เหมือนกับสายลมที่พัดมาบนใบหน้าของเขา และมันไม่มีผลกระทบต่อเขาเลย...

“การโจมตีของเจ้าไม่มีผลกับข้าหรอก”

เทพยุทธ์อั้นเทียนมองไปที่พลังจากดาบมารที่โจมตีเขาแล้วสลายไป และพูดอย่างไม่แสดงออก: "ยิ่งกว่านั้น เจ้ายังคิดว่าจะใช้พลังจากดาบมารอันเป็นเอกลักษณ์ของข้าเพื่อจัดการกับข้าได้งั้นเหรอ? มันก็เป็นแค่ลูกไม้ตื้นๆมิใช่หรือไง?"

“มันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นเสมอไป”

หลินหยางอมยิ้มเบาๆ ถือดาบมารอันไร้เทียมทานและจ้องมองไปที่ เทพยุทธ์อั้นเทียน อย่างเงียบๆ : "ข้าบอกไปแล้วว่า เจ้าน่ะ ไม่ใช่เทพยุทธ์อั้นเทียน อีกต่อไป ตอนนี้เจ้ามันก็เป็นเพียงสัตว์ประหลาดที่ถูกผ่าตัดเข้าด้วยกัน ตอนนี้เจ้าเต็มไปด้วยข้อบกพร่อง การที่ข้าจะเอาชนะเจ้าน่ะ มันง่ายมาก!”

เทพยุทธ์อั้นเทียนร้องตะโกนออกมาและไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำพูดของหลินหยางอย่างจริงจังเท่าไหร่นัก

แต่ในขณะนั้นเอว เย่เหยียนที่ยังอยู่ตรงนั้นกลับส่งเสียงออกมา

“เจ้า...มองออกด้วยเหรอ?”

คำพูดง่ายๆเพียงไม่กี่คำนั้นทำให้ทุกคนต่างก็หัวใจเต้นแรง

“แล้วมันยากขนาดนั้นเลยเหรอไง?”

หลินหยางยิ้มเบา ๆ

เย่เหยียนนิ่งเงียบไป

ยิ่งคนอื่นได้ฟังมากเท่าไร ต่างก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น

"นั่นพวกเขากำลังพูดเกี่ยวกับเรื่องอะไรน่ะ?"

“มองอะไรออกเหรอ?”

"ไม่รู้เหมือนกัน"

ต่างคนต่างก็พึมพำ

“พี่เย่ ชายคนนั้นมองอะไรออกงั้นเหรอ?”

อันหมิงเยว่รีบถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่เย่เหยียนไม่ตอบคำถามของเธอ แต่ทำเพียงจ้องมองไปที่เทพยุทธ์อั้นเทียน

“ท่านอั้นเทียน หากยัวอยากจะมีชีวิตรอดอยู่ล่ะก็ รีบออกไปซะ!”

"เจ้าพูดอะไรน่ะ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนขมวดคิ้ว แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาพึ่งได้ยิน และจ้องมองไปที่ เย่เหยียนด้วยสายตาเฉียบคม

แต่ก็เห็นเพียงเย่เหยียนที่กำลังทำสีหน้าจริงจัง: "ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนผู้นี้ ล่วงรู้เทคนิคของข้าได้อย่างไร แต่ข้ารู้ดีว่าเขาไม่ได้แกล้งทำเป็นรู้ ดังนั้นควรรีบจากไป ถึงจะเป็นการดีที่สุด!"

เทพยุทธ์อั้นเทียนลดคิ้วลงและเริ่มครุ่นคิดอีกครั้ง

ใบหน้าของเขามืดลงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็จ้องมองที่หลินหยาง และพูดด้วยเสียงแหบแห้ง: "ดังนั้นจะบอกว่า สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ? ร่างกายของข้าในตอนนี้เต็มไปด้วยข้อบกพร่องจริงๆเหรอ แล้วเขาก็สามารถทำลายมันได้อย่างง่ายดายงั้นเหรอ?"

“อย่างไรเสีย ท่านก็เพิ่งเริ่มการเปลี่ยนแปลงร่างกายนี้มาไม่นาน มีหลายตำแหน่งยังไม่ได้ฟื้นฟูและพัฒนาอย่างสมบูรณ์ แน่นอนว่ายังมีข้อบกพร่อง แต่สามารถฟื้นฟูและซ่อมแซมได้!”

เย่เหยียนค่อยๆอธิบาย

“ทั้งฉางหลานและไท่เทียนต่างก็มองไม่ออก แต่เด็กคนนี้เป็นคนเดียวที่สามารถมองผ่านมันจนทะลุปรุโปร่งได้ เช่นนี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเด็กคนนี้พิเศษและแตกต่างจากคนอื่นๆ!”

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวออกมาด้วยเสียงแหบแห้ง: "ภายในชีพจรมังกรใต้ดินทั้งหมดนี้ ข้าคิดว่ามีเพียงคนเดียวที่สามารถมองข้อบกพร่องของข้าออก หากฆ่าเขาไปได้ เช่นนั้นข้อบกพร่องในร่างกายของข้าก็เทียบเท่ากับว่ามันไม่มีอยู่น่ะสิ?"

“ท่านอั้นเทียน บุคคลนี้รับมือได้ยากมาก หากท่านลงมือไปอย่างประมาท มันก็มีแต่จะนำมาซึ่งความเสี่ยงเท่านั้น”

“ไร้สาระ! การที่ข้าจะฆ่าเขา มันง่ายมากต่างหาก!”

เทพยุทธ์อั้นเทียนพูดออกมาเบาๆ จากนั้นก็ยกมือขึ้นและคว้าหลินหยางขึ้นมาจากอากาศ

เห็นเพียงพลังงานมารจำนวนมากปรี่ล้นออกมาจากฝ่ามือของเขา จากนั้นก็หายไปในความว่างเปล่า

เขาทำท่าทางเหมือนจับมันไว้

ในเวลาเดียวกัน ดาบมารอันไร้เทียมทานในมือของ หลินหยางก็เริ่มสั่นสะท้าน

“ไม่ดีแล้ว เขากำลังเรียกคืน ดาบมารอันไร้เทียมทาน!”

เมื่อหลางหยาเห็นดังนั้นเขาก็รีบตะโกนออกมา

"พี่ชายระวังตัวด้วย!"

“ปกป้องดาบเล่มนั้นไว้!”

ทุกคนต่างร้องตะโกนและเปิดใช้งานพลังแห่งสวรรค์อย่างรวดเร็วเพื่อปิดกั้นพลังปราณรอบๆ หลินหยาง และป้องกันดาบมารอันไร้เทียมทานไม่ให้ถูกเทพยุทธ์อั้นเทียนเรียกกลับคืนไป

แต่หลินหยางกลับยังคงมีท่าทีสงบและสุขุม

“ไม่ต้องห่วง เขาแย่งเอาดาบเล่มนี้ไปไม่ได้หรอก!”

หลางหยาและคนอื่นๆ ไม่รู้ว่า หลินหยางไปเอาความมั่นใจเข่นนี้จากที่ไหน

ต้องเข้าใจก่่อนว่าสิ่งที่ทุกคนกำลังเผชิญหน้าอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่อั้นหมิงเยว่หรือเย่เหยียน แต่เป็น เทพยุทรที่มากความสามารถ!