บทที่3698 เว้นโทษตายให้เจ้า！

“หืม?”

เทพยุทธ์อั้นเทียนที่กำลังจะลงมือขมวดคิ้วและมองตามไปที่แหล่งที่มาของเสียง

แต่กลับเห็นหลินหยางเป็นผู้นำหลางหยาและคนอื่นๆ มายังสถานที่แห่งนี้

หลังจากที่ เทพยุทธ์ไท่เทียนและเทพยุทธ์ฉางหลานได้ยินเสียงแล้ว ทั้งคู่ก็หันตามไปมองคนที่กำลังเข้ามา

เมื่อเขาเห็นว่าเป็นหลินหยางและพรรคพวกของเขา ในตอนแรกก็พนันดีใจขึ้นมา แต่ในวินาทีต่อมาความรู้สึกก็ดิ่งลงอีกครั้ง

ลำพังแค่กำลังของหลินหยางคนเดียวไม่สามารถเอาชนะ เทพยุทธ์อั้นเทียนได้หรอก!

การมาถึงของพวกเขา ไม่มีอะไรนอกจากมารนหาที่ตายก็เท่านั้น!

"เป็นเจ้าเองเหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนมองดูหลินหยางอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดออกมาเบา ๆ : "ข้าคิดว่าเจ้าจะรีบหนีไปแล้วเสียอีก! คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเอาตัวเองมาตายถึงที่ ทำไม? คิดจะช่วยพวกเขางั้นเหรอ?"

“ช่วย...จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ได้หรอก”

หลินหยางเหลือบตามองไปที่ไท่เทียนและฉางหลาน แล้วค่อยๆพูดอย่างใจเย็น: "ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองคนนี้ก็ยังอยากฆ่าข้า! ที่ข้ามาที่นี่ก็หยุดเจ้า!"

"หยุดข้าเหรอ?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนหรี่ตาลง

“สุดท้ายเจ้าเองก็อยากฆ่าข้าเหมือนกันด้วย แน่นอนว่าความเกลียดชังที่เจ้ามีต่อข้าไม่ค่อยรุนแรงเท่าไหร่ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับข้าคือการหยุดเย่เหยียน!”

หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น

"โอ้?"

เย่เหยียนยิ้มออกมาบางๆ "เจ้ากลัวว่าข้าจะได้รับกายเนื้อเทพยุทธ์ และความแข็งแกร่งก็จะเพิ่มทะยานขึ้น จนทำให้ในอนาคตเจ้าจัดการข้าได้ยากขึ้นใช่ไหมล่ะ?"

"ก็ประมาณนั้น"

หลินหยางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ: "อย่างไรเสีย มันก็เป็นถึงกายเนื้อเทพยุทธ์ ซึ่งมนุษย์คนใดก็ไม่มีใครเทียบเคียงไดทั่งนั้น"

“แต่เจ้าก็ยังคิดว่าเจ้ามีพลังพอที่จะหยุดยั้งมันได้งั้นหรือ?”

เย่เหยียนกล่าวอย่างใจเย็น

"แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ?"

หลินหยางส่ายหัว จากนั้นถึงมองไปที่เทพยุทธ์อั้นเทียนและพูดด้วยเสียงแหบแห้ง: "อั้นเทียน ตอนนี้เจ้าหยุดมือก่อน และถ้ารีบอพยพผู้คนออกไป บางที... ข้าอาจะไม่ฆ่าเจ้าก็ได้!"

เงียบกริบ!

บริเวณโดยรอบพลันเงียบสงัดจนน่าขนลุก!

ในขณะนี้มันเหมือนกับว่าไม่มีเสียงลม

ในขณะนี้ลมหายใจและการเต้นของหัวใจของทุกคนต่างก็หยุดชะงักไป

ไท่เทียนและฉางหลานต่างก็จ้องมองไปที่หลินหยางด้วยดวงตาเบิกกว้าง

แม้แต่หลางหยาและคนอื่นๆ ที่ตามมาข้างหลังก็ตกตะลึง พลางจ้องเขม็งไปที่เขาอย่างไม่อยากเชื่อ

“เจ้ายังชอบทำให้คนอื่นคาดไม่ถึงอยู่เสมอเลยนะ!”

เย่เหยียนส่ายหัว

“ไอ้เวรนี่ เจ้ามันช่างหยิ่งผยองและไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกมา! บังอาจเกินไปแล้ว!”

อันหมิงเยว่โมโหมาก

เธอจ้องมองดาบมารที่ไร้เทียมทานบนเอวของหลินหยาง และสั่งเสียงเบา: "ทหาร รีบฆ่าเขาซะ และเอาดาบของท่านพ่อกลับมาเดี๋ยวนี้!"

“ตามที่ท่านสั่ง!”

ยอดฝีมือหลายคนของเทพยุทธ์อั้นเทียนรีบพุ่งตัวไปหาหลินหยาง ทันที

แต่หลางหยาและคนอื่นๆก็ไม่ได้มัวรอช้า พวกเขาก็รีบวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับมีดและดาบและเริ่มเตรียมพร้อมปะทะ

"หยุดซะ!"