บทที่ 3703 นี่คือวรยุทธ์อะไรกัน?

เย่เหยียนเคยต่อสู้กันกับหลินหยางมาก่อน และเขารู้ดีว่าหลินหยางไม่เข้าใจในทักษะกลไก

แต่วิธีการในวันนี้ มันทำให้ยากที่จะเข้าใจจริงๆ

เมื่อนึกถึงการหลินหยางหลีกหนีออกมาจากตำหนักมังกรได้ แสดงให้เห็นว่าหลินหยางจะต้องได้รับจังหวะและโอกาสจากตำหนักมังกรอย่างแน่นอน

"ฉันได้รับแบบแผนบางอย่าง จึงนำมันกลับไปและให้ทีมของฉันช่วยทำอุปกรณ์ป้องกันตัวให้ฉัน"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

"วิทยาศาสตร์สมัยใหม่ผสมผสานกับทักษะกลไกโบราณงั้นเหรอ? หลินหยาง แกมีพลังจินตนาการอย่างมากจริงๆ"

"เพียงแต่ว่า.....จะอาศัยเศษเหล็กเหล่านี้ เพื่อมาจัดการฉันมันยังไม่เพียงพอหรอกนะ!"

เย่เหยียนหัวเราะเยาะ แต่กลับเลือกที่จะโจมตีไปที่หลินหยาง โดยไม่สนใจหุ่นจักรกลตัวนั้น

หุ่นจักรกลพุ่งไปที่เย่เหยียนทันที

"แกคิดจะทำร้ายฉันเหรอ?"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเยือกเย็น

หลินหยางขมวดคิ้ว และเงยหน้าขึ้น

แต่เมื่อเครื่องจักรตัวนั้นเพิ่งจะเข้าใกล้เย่เหยียน รอบๆ ตัวก็ถูกกรงเล็บปีศาจจับเอาไว้แน่น

ท้ายที่สุดแล้วที่นี่เป็นอาณาเขตของเทพยุทธ์อั้นเทียน พลังของเทพยุทธ์อั้นเทียนมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

หุ่นจักรกลทั่วไปที่คิดจะต่อสู้อยู่ที่นี่ เห็นได้ชัดว่ามันไม่เพียงพอ

"พี่ใหญ่หลางหยา พวกคุณรีบหนีไปเร็วเข้า!"

และในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็คำรามออกมา

น้ำเสียงที่กึกก้อง มันดังไปทั่วทั้งอาณาจักร

หลางหยาและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านนอกต่างตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าสับสนงุนงงเล็กน้อย

"พี่ใหญ่....."

เสวียนทงร้องเรียกหลางหยา

"ไป!"

หลางหยาไม่กล้าที่จะเฉยเมย เขารีบผละออกจากเทพยุทธ์อั้นเทียนที่อยู่ตรงหน้า และพาคนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เย่เหยียนตกตะลึงเล็กน้อย และดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงตะโกนกล่าวทันที : "หนีเร็ว!"

สองคำสั้นๆ ทำให้ผู้คนไม่สามารถเข้าใจได้

แต่ก็เห็นหลินหยางหยิบเหล็กแปลกๆ ออกมาจากในกล่อง และสะบัดมันออกไปข้างหน้าเขา

ทันใดนั้น แผงเหล็กนั้นก็กางออกตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว และก่อตัวเป็นเกราะป้องกันในชั่วพริบตา

หุ่นจักรกลพุ่งเข้าไปทางเย่เหยียนอย่างบ้าคลั่ง

มันกวัดแกว่งสองแขนอย่างดุเดือด ฟาดฟันมือปีศาจที่กักขังมันเอาไว้อย่างบ้าคลั่ง และเข้าไปหาเย่เหยียนทีละน้อยๆ

จากนั้นหุ่นจักรกลยังคงเข้าใกล้อย่างต่อเนื่อง ร่างกายของมันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง

"ช่างเป็นพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ!"

เทพยุทธ์อั้นเทียนตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงร้องตะโกนออกมา : "กลับมา มันกำลังจะระเบิดแล้ว!"

เย่เหยียนมีสีหน้าเปลี่ยนไป และรีบล่าถอยทันที

ฮูๆๆๆ .....

พลังอันชั่วร้ายไม่มีที่สิ้นสุดโดยรอบโอบล้อมไปที่หุ่นจักรกล และห้อมล้อมมันเอาไว้อย่างแน่นหนา

หุ่นจักรกลถูกพลังอันชั่วร้ายจำนวนมากกลืนกินจนหมด และพลังอันชั่วร้ายก็ได้กลายเป็นภูเขาลูกเล็กๆ เหมือนต้องการที่จะปราบปรามหุ่นจักรกล

แต่ในวินาทีต่อมา

บูม!

เสียงระเบิดดังสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

จากนั้นพลังอันชั่วร้ายก็กระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทาง การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวราวกับลมพายุพัดโหมกระหน่ำไปทั่วทุกทิศทุกทาง

พื้นดินถูกสั่นสะเทือน ภูเขาใหญ่ถูกกวาดล้างจนราบ ยอดหินผาดูเหมือนว่าจะสั่นสะเทือนขึ้นมา

เมฆดอกเห็ดขนาดใหญ่เกิดขึ้นที่เชิงเขาที่ถูกทำลาย

คนที่หนีไปได้ไม่ไกลก็ถูกการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนจนลอยออกไป แต่ละคนล้มคว่ำคะมำหงาย หัวแตกเลือดไหลอาบ

และยังมีคนที่ตกใจจนหมดสติกับการจู่โจมที่น่าสะพรึงกลัวนี้

"ไอ๊หย๋า!"

ลิ่งหูหยู่ที่กำลังเฝ้าดูการต่อสู้จากระยะไกลไม่ทันได้เตรียมป้องกัน จึงถูกคลื่นการโจมตีกระแทกเข้าไป จนคนทั้งคนลอยออกไป 7-8 เมตร และล้มลงบนพื้นอย่างแรง

ถึงแม้ว่าหญิงชุดแดงจะเตรียมป้องกันเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ในเวลานี้ก็ถูกสั่นสะเทือนจนล่าถอยอย่างต่อเนื่อง และเกือบจะยืนได้อย่างไม่มั่นคง

ลิ่งหูหยู่คลานขึ้นมา ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ดูย่ำแย่อย่างมาก

"คุณชาย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

คนของตระกูลลิ่งหูรีบประคองเขาลุกขึ้นมา

"ให้ตายสิ นี่มันวรยุทธ์อะไรกัน?"

ลิ่งหูหยู่ด่าทอออกมา และรีบเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

แต่ทว่าเมื่อมองไปที่เชิงเขา เพียงแค่แวบเดียว คนทั้งคนก็ต้องตกตะลึง

"นี่....นี่มันคือทักษะอะไรกัน?"

ลิ่งหูหยู่พูดพึมพำออกมา สายตาของเขาค่อนข้างเหม่อลอย

หญิงชุดแดงรีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และมองไปทางด้านนั้น และใบหน้าที่งดงามก็ชะงักงัน

เธอเห็นเชิงเขา แตกสลายแยกออกจากกัน