บทที่ 3704 จัดการง่ายๆ

เทพยุทธ์ฉางหลานพุ่งเข้าไปหาหลินหยาง แขนด้านหน้าและด้านหลังกางออก และคว้าเข้าไปในอากาศ

พลังอันชั่วร้ายจำนวนมากลอยสูงขึ้น ราวกับพายุที่รวมตัวอยู่ในมือของเขา จากนั้นก็สะบัดเข้าไปทางหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

ครืน!

ครืน!

ครืน!

ครืน.....

พลังอันโหดเหี้ยมจำนวนนับไม่ถ้วนเยื้องย่างเข้ามา

หลินหยางไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกดาบมารไร้เทียมทานเข้าไปต่อสู้ด้วย

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันไปมา ไม่สามารถสลัดหลุดออกมาได้

ต่อให้เทพยุทธ์อั้นเทียนมีสิบกว่ามือ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหลินหยาง คาดไม่ถึงว่าเขาจะไม่ได้เปรียบแม้แต่น้อย

ไม่ว่าเขาจะโจมตีไปในทิศทางไหน หลินหยางก็ราวกับทำนายได้ล่วงหน้า เหมือนกับคาดการณ์เอาไว้แล้ว และนพดาบมารไร้เทียมทานมาสกัดกั้นเอาไว้

หลังจากผ่านหลายร้อยกระบวนท่า หลินหยางได้รับบาดแผลแค่ที่ไหล่เท่านั้น

"ดูเหมือนว่าแกจะเข้าใจกระบวนดาบของฉันแล้วใช่ไหม?"

เทพยุทธ์อั้นเทียนตระหนักได้ถึงความผิดปกติ และกล่าวอย่างเย็นชา

"รู้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นแหละ!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา และกระโดดขึ้นมา พร้อมจู่โจมเข้าไปที่เขา

เมื่อเห็นถึงตรงนี้ คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็รู้สึกขนหัวลุก

"กระบวนท่าที่เจ้าหมอนั่นใช้ คาดไม่ถึงว่าจะมีเงาทักษะดาบของอั้นเทียนอยู่ด้วย? หรือว่าคนคนนี้จะแอบเรียนรู้ทักษะของอั้นเทียนไว้แล้ว?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนรู้สึกเหลือเชื่ออย่างมาก เขาพลั้งปากกล่าวออกมา

สีหน้าของเทพยุทธ์ฉางหลานเคร่งขรึมเป็นอย่างมาก เขาจ้องมองไปที่หลินหยาง และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : "เขาแอบเรียนรู้จริงๆ!"

"อะไรนะ? แอบเรียนรู้จริงๆ เหรอ? เช่นนี้กล่าวได้ว่า คนคนนี้รู้ที่อยู่ของเทพยุทธ์อั้นเทียนมานานแล้ว แต่กลับไม่บอกเราอย่างนั้นเหรอ?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนรู้สึกโกรธเล็กน้อย

แต่เทพยุทธ์ฉางหลานกลับส่ายหัว : "คนของอั้นเทียนระมัดระวังตัวอย่างมาก และที่อยู่ก็ลึกลับ มันไม่ง่ายเลยที่จะแอบเรียนรู้ทักษะจากเขา!"

"เช่นนั้นคนคนนี้ไปแอบเรียนรู้มาจากไหนล่ะ?"

ไท่เทียนเอ่ยถามอย่างตกตะลึง

"ส่วนมากก็เรียนรู้มาจากลูกน้องของอั้นเทียนนั่นแหละ"

"อะไรนะ?"

ไท่เทียนตกตะลึง

"คนคนนี้มีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา และมีศักยภาพที่ทรงพลัง เขาไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญทักษะการต่อสู้ในระหว่างการต่อสู้เท่านั้น แต่เขายังสามารถปรับแก้จุดอ่อนของมันได้อีกด้วย! การที่อั้นเทียนต่อสู้กับเขา และเสียเปรียบก็เพราะว่าทักษะดาบทั้งหมดที่คนคนนี้ใช้ มันเหนือชั้นกว่าของอั้นเทียนนั่นเอง!"

เทพยุทธ์ฉางหลานกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เมื่อพูดคำพูดเหล่านี้ หัวใจของเทพยุทธ์ไท่เทียนก็แทบจะกระโดดออกมา.....

"คนคนนี้.....น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?"

เทพยุทธ์ไท่เทียนกล่าวพึมพำ

เขาไม่เคยเห็นใครมีความสามารถเช่นนี้มาก่อนเลย

"ดูเหมือนว่าเจ็ดเทพยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ จะต้องถูกล้างไพ่นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปซะแล้ว"

เทพยุทธ์ฉางหลานถอนหายใจ และกล่าวพึมพำออกมา

อย่างช้าๆ เทพยุทธ์อั้นเทียนก็ตระหนักได้ถึงเคล็ดลับของกระบวนดาบหลินหยาง

เขารู้ว่าการใช้ทักษะของตนเองต่อสู้กับศัตรู มีแต่จะเสียเวลาไปเปล่าเท่านั้น ไม่มีทางเลือกอื่น เขาทำได้เพียงเปลี่ยนยุทธวิธี เขาจึงใช้ความได้เปรียบของตนเอง และเริ่มจู่โจมไปที่หลินหยาง

แต่ในเวลานี้ เย่เหยียนก็รีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว และต่อสู้ด้วยกัน

"ท่านอั้นเทียน คุณโจมตีทางซ้าย ฉันจะโจมตีทางขวาเอง!"

เย่เหยียนตะโกนกล่าว และใช้ดาบกระดูกจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง

"ตกลง!"

อั้นเทียนพยักหน้า และโจมตีเข้าทางด้านซ้ายของหลินหยางอย่างดุเดือด

เย่เหยียนเปิดการโจมตี เขาใช้ดาบกระดูกฟาดฟันเข้าไปทางด้านขวาของหลินหยาง

ทั้งสองคนร่วมมือกัน หลินหยางจึงล่าถอยทันที

เมื่อเห็นสถานการณ์ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น อั้นหมิงเยว่และคนอื่นๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมา

หลางหยาและคนอื่นๆ กังวลใจเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตามช่องว่างของศักยภาพที่แข็งแกร่งก็อยู่ที่นี่

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะได้เปรียบจากใช้อาวุธที่ชวี่เจิ้งศึกษาและทำการผลิตออกมา แต่มันเป็นเพียงระยะเวลาอันสั้น การฝึกฝนของคนทั้งสองแข็งแกร่งกว่าหลินหยางมาก

ถ้าไม่สามารถทำลายสถานการณ์ได้ จะต้องพ่ายแพ้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เพียงแต่หลินหยางได้เตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว

เขาทั้งสู้ทั้งถอย โดยไม่มีความตื่นตระหนกบนใบหน้าแม้แต่น้อย ในเวลาเดียวกันเขาก็โยนกระเป๋าถือขึ้นไปในอากาศ

"อะไรกัน?"

เย่เหยียนตกตะลึง และตะโกนออกมาทันที : "ทำลายมัน!"

"จัดการง่ายๆ!"

เทพยุทธ์อั้นเทียนกล่าวด้วยความโกรธเคือง และคว้ามือขึ้นไปในอากาศ

พลังอันชั่วร้ายลอยเข้าไป และมัดกระเป๋าถือนั้นไว้ จากนั้นก็มัดจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

เคล้ง!