บทที่ 3714 ไม่นับว่ายาก

"แย่แล้ว! รีบถอยเร็ว!"

"วงเวทย์ถูกกระตุ้นแล้ว!"

"วงเวทย์อันนี้ มีพลังมหาศาล เพียงพอที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้เลย ฐานที่มั่นนี้จะไม่มีอยู่อีกต่อไป รีบออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นเราจะต้องถูกฝังทั้งเป็น!"

หลางหยา เสวียนทงและคนอื่นๆ ต่างร้องตะโกนออกมา

อั้นหมิงเยว่ก็ตกใจเช่นกัน เธอรีบกล่าวกับหลินหยางว่า : "นายท่าน รีบหนีเร็ว!"

ทุกๆ คนวางทุกสิ่งทุกอย่างในมือ และหนีไปทางด้านนอกอย่างลนลาน

แต่ทว่าเพิ่งจะไปถึงบันได กลับได้ยินเสียงดังสั่นสะเทือนมาจากท้ายบันได

จากนั้นบริเวณทางเข้าก็สั่นสะเทือนขึ้นมา และปิดลงอย่างรวดเร็ว

ทุกๆ คนตกตะลึง

"ทางออก.....ถูกคนปิดแล้วเหรอ?"

สายตาของอั้นหมิงเยว่ดูทึ่มทื่อ และพูดพึมพำออกมา

"มันคือเย่เหยียน"

หลินหยางหยุดลง และกล่าวอย่างเย็นชา : "เดิมทีเขามาที่นี่ก่อนแล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้เข้ามา เขาได้คาดการณ์ไว้แล้วว่าเราจะมาที่นี่ จึงจงใจปล่อยให้เราเข้ามาในฐานที่มั่น จากนั้นก็เปิดการโจมตีของวงเวทย์ วางแผนให้พวกเราตายอยู่ที่นี่"

"อะไรนะ?"

อั้นหมิงเยว่ตกตะลึง จากนั้นก็กำหมัดแน่น เธอกล่าวด้วยความโกรธแค้น : "คนคนนี้ช่างเลวทรามต่ำช้าจริงๆ! คาดไม่ถึงว่าเขาจะนั่งรอผลประโยชน์โดยไม่ต้องลงมืออยู่ที่นี่! น่ารังเกียจจริงๆ!!"

"ถ้าเป็นไปตามนี้ เกรงว่าค่ายกลใหญ่จะเปิดฉากโจมตีในอีกหนึ่งนาที ถึงเวลานั้นที่นี่จะถูกทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกท่าน ถ้าเราหนีไม่พ้น ก็จะต้องตั้งค่าการป้องกันอย่างรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นก็จะต้องตายอย่างแน่นอน!"

หลางหยามองวงเวทย์ที่ค่อยๆ ร้อนแรงขึ้นมา จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"อั้นหมิงเยว่ วงเวทย์นี้ปิดการใช้งานยังไง?"

เสวียนทงรีบมองไปที่อั้นหมิงเยว่

ภายใต้การตกตะลึงของอั้นหมิงเยว่ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอรีบไปที่ด้านล่างของโคมไฟติดผนัง และกดลงบนผนังสีเขียวสองสามครั้ง

ไม่นาน บนผนังก็ปรากฏรอยแยกออกมา

แต่ทว่าเมื่ออั้นหมิงเยว่เห็นภาพในช่องทางนั้น เธอก็สับสนงุนงงทันที

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?"

อั้นหมิงเยว่มีสายตาเหม่อลอย

"เกิดอะไรขึ้น?"

ทุกๆ คนต่างวิ่งเข้าไปทันที

แต่เมื่อมองเห็นในช่องทางนั้นมีปุ่มเปิดปิดสองสามปุ่มกับฟันเฟือง ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรผิดปกติ

"นี่คืออะไร?"

หลินหยางเอ่ยถาม

"นี่คือปุ่มเปิดปิดวงเวทย์ แต่ปุ่มเปิดปิดนี้แตกต่างไปจากที่ฉันเคยเห็นอย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันถูกคนเปลี่ยนไปแล้ว!"

"เย่เหยียนเปลี่ยนมันเหรอ?"

"เป็นไปได้สูง.....เพราะเขาคือหนึ่งในคนสำคัญที่ประดิษฐ์วงเวทย์นี้ขึ้นมา!"

"อะไรนะ?"

"จบแล้ว! มันจบแล้ว!"

เมื่อเสวียนทงและคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนี้ ก็พิงกำแพงข้างๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง

"ดูเหมือนว่าเย่เหยียนจะจัดการทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้แล้ว เราจบเห่แล้ว"

อั้นหมิงเยว่หลับตาลงอย่างทุกข์ใจ

"แม่งเอ๊ย!"

หลางหยาไม่เต็มใจที่จะยอมรับมัน เขาจ้องมองไปยังประตูใหญ่ท้ายบันได และถือดาบฟาดฟันเข้าไป

ชิ้ง!

มีเสียงอื้ออึงดังออกมา ประตูใหญ่ไม่เสียหายแม้แต่น้อย

"ไม่ต้องเสียแรงหรอก วัสดุหินที่สร้างฐานที่มั่นนี้ล้วนเป็นหินเหล็กดิบที่พ่อฉันพยายามหามาเอง เป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายมันง่ายๆ ด้วยดาบ!"

อั้นมิงเยว่มองไปยังวงเวทย์ที่กำลังเปิดใช้งาน ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ : "วงเวทย์นี้พ่อของฉันทำเอาไว้เพื่อเตรียมป้องกันการบุกรุกของเทพยุทธ์ไท่เทียนกับเทพยุทธ์ฉางหลาน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกเย่เหยียนเอามาหาผลประโยชน์ใส่ตัว ฉันจะรอความตายอยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถฆ่าเย่เหยียนได้ แต่ต่อให้เป็นผี ฉันก็จะไม่ปล่อยเขาไป!"

"ทุกท่าน อย่าเหลวไหลอีกเลย เตรียมป้องกันก่อน ลองต้านทานดู!"

หลางหยากล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ไม่มีประโยชน์หรอก นี่คือวงเวทย์ที่ใช้มาจัดการเทพยุทธ์ เราจะป้องกันมันได้อย่างไร?"

อั้นหมิงเยว่ส่ายหัว

"ไม่ว่าอย่างไร ก็จะต้องลองดูก่อน!"

หลางหยากล่าว

อั้นหมิงเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็พยักหน้า

แต่ทว่าเมื่อทุกๆ คนกระตุ้นพลังแห่งสวรรค์ และเปิดใช้เครื่องมือป้องกันตัว

ตึง!

เสียงแปลกๆ ก็ดังทอดเข้ามา

จากนั้น วงเวทย์ที่กำลังเปิดการใช้งานอยู่ จู่ๆ ก็หยุดชะงักลง

"อะไรกัน?"