บทที่ 3715 ที่ดินเทพ

"สรุปแล้วนายท่านกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?"

อั้นหมิงเยว่มองอย่างงุนงง

"น้องชายคนนี้ของฉัน ความคิดไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป ไม่เช่นนั้นก็คงจะไม่สามารถสังหารเทพยุทธ์สองคนติดต่อกันได้หรอก!"

หลางหยายิ้มแล้วกล่าว ด้วยใบหน้าอันภาคภูมิใจ

เขาเชื่อว่าการที่หลินหยางจะก้าวเข้าสู่ตำแหน่งเทพยุทธ์นั่นคือเรื่องที่จะเป็นจริงในไม่ช้า

การสามารถกลายเป็นพี่น้องของเทพยุทธ์ได้ ในชีพจรมังกรใต้ดินไหนเลยจะไม่ใช่เรื่องที่ทำให้คนภาคภูมิใจ?

แต่ทว่าหลินหยางทำอยู่ได้ไม่นานนัก เขาก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง

อั้นหมิงเยว่ก็ยิ่งงุนงง

หลินหยางไม่ได้เปลี่ยนแปลงวงเวทย์มากนัก เขาเพียงแค่คลายเกลียวนอตสองสามตัว และถอดฟันเฟืองบางส่วนออก จากนั้นก็นำพวกมันไปติดตั้งใหม่อีกครั้งตรงที่อื่น

ซึ่งโครงสร้างภายในวงเวทย์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก

"เรียบร้อย!"

ในแววตาของหลินหยางเต็มไปด้วยความดีอกดีใจ

"นายท่าน นี่คือ?"

อั้นหมิงเยว่กล่าวถามอย่างระมัดระวัง

แต่ก็ได้ยินหลินหยางหัวเราะเล็กน้อย: "อั้นหมิงเยว่ พ่อของคุณสมกับเป็นอัจฉริยะจริงๆ มิน่าล่ะถึงสามารถสร้างฐานที่มั่นใต้ดินหลายต่อหลายแห่งได้ ช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!"

"นายท่าน นี่คือท่านต้องการจะสื่อถึงอะไรเหรอคะ?"

อั้นหมิงเยว่ไม่คิดว่าหลินหยางเพียงแค่ชื่นชมพ่อของตัวเองเพียงอย่างเดียว

หลินหยางยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เขาเดินไปยังวงเวทย์ข้างๆ ที่แตกสลาย แล้วหมอบลงไป และนำฟันเฟืองกดเข้าไปในร่องหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นก็ทำการบิดมันเบาๆ

ครืน...

แกนกลางทั้งหมดในวงเวทย์เริ่มทำงานขึ้นมาอีกครั้ง

ฟันเฟืองทั้งหมดเริ่มหมุนขึ้นมา

ในแกนกลางก็ส่องแสงสว่างออกมา

"แย่แล้ว วงเวทย์ถูกกระตุ้นอีกแล้ว!"

"น้องชาย นี่....นี่คุณทำอะไรกัน?"

หลางหยาและทุกคนตกใจจนหน้าถอดสี

"ทุกท่านอย่าตื่นตระหนกไป ถึงแม้ว่าวงเวทย์จะถูกกระตุ้นอีกครั้ง แต่มันจะไม่สร้างผลกระทบอะไรต่อพวกเราหรอก!"

หลินหยางยิ้มอย่างนิ่งๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่สะทกสะท้าน

"ไม่ส่งผลกระทบต่อพวกเรา? น้องชาย นี่คือ....."

"ฉันเพียงแค่ทำการเปิดจักรกลที่ซ่อนอยู่ของเทพยุทธ์อั้นเทียนก็เท่านั้น!"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"จักรกลที่ซ่อนอยู่?"

ทุกคนต่างก็งุนงง

ในเวลานี้ ทั้งฐานที่มั่นก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง

บนพื้นส่งเสียงดังอึกทึกขึ้นมา

หลังจากนั้น พื้นตรงปลายบันไดนั้นก็แยกออกโดยตรง และปรากฏเป็นอุโมงค์ที่อยู่ใต้ดินออกมา

"เป็นไปตามคาดจริงๆ!"

หลินหยางดีใจเป็นอย่างมาก และวิ่งไปยังอุโมงค์นั้นทันที

"นี่มันคือ?"

อั้นหมิงเยว่ตกตะลึงตาค้าง

นี่คือห้องลับที่ซ่อนอยู่ของพ่อของคุณ ในนี้ ถือเป็นสถานที่ที่ซ่อนสมบัติที่แท้จริงของพ่อของคุณ!

หลินหยางกล่าวด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็ลงไปยังด้านล่างทันที

อุโมงค์แคบและยาวมาก ทุกคนต่างก็วิ่งเข้าไปยังด้านใน

ไม่นาน ที่ปลายอุโมงค์ก็ปรากฏประตูบางหนึ่งสู่สายตาของทุกคน

"มันถูกล็อก"

หลางหยากล่าว

"นั่นไม่ใช่ปัญหา"

หลินหยางใช้พลังแห่งสวรรค์ เจาะผ่านรูกุญแจ และขยับไปมาอยู่พักหนึ่ง

แกร็ก!

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

"ประตูเปิดแล้ว!"

หลินหยางเปิดประตูและเข้าไปทันที

ในชั่วพริบตาที่ประตูเปิดออก แสงอันสว่างจ้าก็ส่องออกมาจากรอยแยกของประตู

ทุกคนต่างก็ปิดตาด้วยจิตสำนึก

พอปรับตัวเข้ากับแสงได้แล้ว หลังจากที่เดินเข้าไปในประตู ทุกคนต่างก็ทึ่มทื่อไป

ด้านในประตูล้วนเป็นที่ดินผืนหนึ่ง

หลินหยางขยี้ตาเล็กน้อย เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป