บทที่ 3716 ฉัน ไม่มีทางยอมรับชะตากรรมหรอก

พรวด!

เลือดสีดำกระจายไปทั่วทางเดินหินกรวด

เย่เหยียนกุมที่หน้าอก แล้วเดินโซซัดโซเซหนีไปยังด้านหน้า

เขาไม่รู้ว่าหลบหนีมานานแค่ไหนแล้ว

รู้สึกเพียงว่าตัวเองไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย เขาก้าวไปข้างหน้าด้วยร่างกายที่แข็งทื่อราวกับเครื่องจักร

ในที่สุด เขาก็ต้านทานต่อไปอีกไม่ไหว และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เย่เหยียนหายใจกระหืดกระหอบ และพยายามที่จะสงบลง

ไม่นาน เขาจึงฟื้นกลับมาเป็นเหมือนเดิม และรีบยัดยาสองสามเม็ดเข้าไปในปากทันที

เมื่อยาตกถึงท้อง ในที่สุดเย่เหยียนก็มีพลังขึ้นมาอีกครั้ง

เขามุ่งตรงลุกขึ้นยืน แต่คนยังไม่ทันได้ยืนตัวตรง เขาก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

การกระทำของเย่เหยียนแข็งทื่อไปเล็กน้อย และจ้องมองผู้หญิงที่ไม่รู้มายืนอยู่ตรงหน้าของตัวเองตั้งแต่เมื่อไรอย่างเยือกเย็น

"ท่านเย่ ทำไมท่านถึงได้มีสภาพจนตรอกเช่นนี้ล่ะ?"

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมขาวราวกับหิมะและสวมชุดสีขาว

ในมือของผู้หญิงคนนั้นถือดาบ เธอมีรูปลักษณ์งดงาม แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยการหยอกเย้า กำลังจ้องมองเย่เหยียนอย่างหยอกล้อ

"ทำไม....คุณถึงมาที่นี่ได้?"

ประสาทที่ตึงเครียดของเย่เหยียนผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"เกือบสิบปีแล้วที่ไม่มีข่าวคราวจากคุณ หรือว่าคุณคิดที่จะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต?"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มเยาะ แล้วพิจารณามองเย่เหยียน: "คาดไม่ถึงว่าพอได้พบกันอีกครั้ง คุณจะมีสภาพเหมือนหมาข้างถนน ช่างทำให้คนรู้สึกผิดหวังจริงๆ!"

พูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็ชักดาบในมือออกมาโดยตรง และฟันไปยังเย่เหยียนโดยตรง

ลมหายใจของเย่เหยียนสั่นสะท้าน และจะทำการหลบเลี่ยงทันที

แต่ด้วยระยะห่างที่ใกล้มาก บวกกับคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนั้นจะฟันตนเอง จึงไม่อาจหลบได้พ้นโดยสิ้นเชิง

ในที่สุด

พรวด!

คมดาบสีขาวนั้นฟันไปยังบนร่างของเย่เหยียนโดยตรง

แต่สิ่งที่ทำให้เย่เหยียนคาดไม่ถึงก็คือ เมื่อดาบแทงเข้าสู่ร่างกาย ร่างกายของเขากลับไม่ได้รู้สึกไม่สบายแม้แต่น้อย ในทางกลับกันแสงสีขาวอันนุ่มนวลได้ปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกาย และช่วยเติมเต็มเลือดเนื้อที่ได้รับบาดเจ็บนั้นของเขา

ไม่นาน อาการบาดเจ็บตามร่างกายได้หายไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เย่เหยียนนิ่งอึ้งไป ไม่นานเขาก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

"ดาบเล่มนี้....มีพลังในการรักษาอย่างนั้นเหรอ?"

"คุณรับรู้ไม่ได้หรือยังไง?"

เย่เหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง: "มีคนที่ฉันรู้จักคนหนึ่ง เขาก็มีอาวุธที่คล้ายคลึงกันกับดาบนี้ของคุณเหมือนกัน"

"เหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นให้ความสนใจ เธอหรี่ตามองเล็กน้อย: "เขาคือใครเหรอ? แล้วอาวุธของเขาคืออะไรกัน?"

"เขาชื่อหลินหยาง อาวุธของเขาชื่อมีดเทียนเซิง ที่ฉันต้องตกอยู่ในสภาพจนตรอกเช่นนี้ ก็เป็นเพราะเขานั่นแหละ"

"หลินหยาง?"

ผู้หญิงคนนั้นครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วจึงพักหน้า: "ฉันจะจำเอาไว้ ในอนาคตฉันจะไปเอามีดของเขามา"

"เอาล่ะ ว่ามาได้แล้ว คุณมาหาฉันทำไมกัน? คงจะไม่ใช่แค่มาเยี่ยมฉันใช่ไหม?"

เย่เหยียนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เวลาของคุณใกล้จะหมดแล้ว"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

เพียงพูดคำนี้ออกมา สีหน้าของเย่เหยียนก็เปลี่ยนไปทันที

เป็นเวลานาน เขาจึงกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่าว่า: "ฉัน....ฉันยังมีเวลาอีกนานแค่ไหน?"

"แปดเดือน"

ผู้หญิงคนนั้นยักไหล่เล็กน้อย

"เหลือเพียงแค่แปดเดือนเองเหรอ?"

เย่เหยียนขยับริมฝีปากเล็กน้อย ในดวงตาปรากฏความไม่ยินยอมอย่างลึกซึ้ง

"สามารถช่วยฉันยืดวันเวลาอีกสักหน่อยได้ไหม?"

เย่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้า

"เย่เหยียน ชีวิตนี้ของคุณฉันเป็นคนช่วยเอาไว้นะ คุณอย่าได้คืบจะเอาศอกไปหน่อยเลย ถ้าหากไม่ได้จริงๆ ก็แค่ยอมรับชะตากรรมซะ! ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทำไมคุณจะต้องดื้อรั้นด้วยล่ะ?"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มด้วยสีหน้าอันหยอกเย้า ดูเหมือนว่าเรื่องที่สำคัญมากสำหรับเย่เหยียน จะไม่ได้ทำให้เธอสะทกสะท้านเลย

เย่เหยียนไม่พูดจา และทอดสายตามองไปยังที่ไกลๆ

แต่เขาก็เห็นว่ามีผู้ฝึกฝนคนหนึ่งเดินมาจากที่ไกลๆ

เย่เหยียนจึงพุ่งเข้าไปทันที และทำการสังหารเขา จากนั้นก็เปิดหน้าอกของเขาออก และทำการกลืนกินมันเข้าไป